Kerkhofblommen

Het liep niet van een leien dakje, de kerkhofperikelen dit jaar.

Eerst was er Bart die gisteren in allerijl richting Kruishoutem reed, naar het graf van zijn ouders (en nonkel). Nelly is er vorig jaar in september begraven, en de broers betalen iemand om elk jaar het graf, dat van zijn grootouders en dat van zijn ongetrouwde tantes te onderhouden en te voorzien van een bloemetje. Groot was dan ook de ontzetting toen er een foto binnenkwam van een volledig overwoekerd graf, zonder grafsteen. Blijkbaar was er ooit een factuur gestuurd die niet toegekomen was, uiteraard ook onbetaald was gebleven, en dus was de steen nooit terug gelegd. Euh. Bart is alles gaan schoonmaken, heeft prompt om een duplicaat van de factuur gevraagd – ook nooit een herinnering gekregen – en die meteen betaald. Enfin, het voor en na mocht er zijn. Bart zijn rug heeft het geweten.

EDIT: op dinsdag zag het er gelukkig alweer zo uit:

Ook bij ons pa ligt er nog geen steen: we hebben daar gewoon nog geen werk van gemaakt. Intussen is er wel al een offerte aangevraagd, dat wel.

Soit, ik ben zaterdag dus met Merel richting Zomergem gekregen, voorzien van wat tuingerief en een paar plantjes. Ik kan rijden en plantjes kopen, Merel kan onkruid trekken, gelukkig maar. Hier was de voor en na gelukkig een pak minder spectaculair.

Toen liepen we nog even rond, zagen dat de lokale tearoom – alweer – dicht was en reden nog even tot aan het Sas om daar vooral aan ons ma te denken en even te genieten van de herfstkleuren.

Merel was intussen ronduit hangry, en ik had haar een wafel beloofd. Mijn frank viel daarop dat er wel een etablissement was in Lovendegem dat dat soort zaken aanbood, en dus togen we die richting uit, mét succes. Allez ja, er waren geen wafels, en er was ook geen vers fruit voor bij de pannenkoeken, maar er waren dus wél pannenkoeken, en een latte met speculoos, en zelfs een boekske. Meer moest dat duidelijk niet zijn.

Oh, en toen waaiden we nog heel even binnen in een pokkedrukke Avothea want ik wilde nog zwarte en paarse lippenstift. Ik moest lachen: ik vroeg naar die lippenstift, en de dame begon meteen met haar uitleg: “Wel, we hebben twee soorten, hele goeie die duurder is, en goedkope. Ik zal… ” En toen zag ze wie ik was, en voegde eraan toe: “Laat maar, ik pak voor u de goeie”. Het is de goedkope zwarte van vijf euro geworden want ik draag die amper één keer per jaar, en de duurdere paarse van 17.5 euro, want die wil ik wel vaker dragen als ik zin heb om eens excentriek te doen.

En toen was er ook nog een spinnetje, ja.