Kort cachetripje met verhaal
Een stralende dag, en dus wilde ik toch heel even een frisse neus halen. En deze week kan je bij het geocachen een ‘souvenir’ van het nieuwe jaar halen, dus dacht ik: ik rij naar Evergem naar het tekenfilmrondje. De rest van dit rondje had ik deze zomer al eens per fiets gedaan, bij stralend zomerweer. Alleen had ik toen mijn hengel niet mee, zodat ik één cache wel had zien hangen maar niet kon pakken.
Vandaag dacht ik: “Ik doe niet opnieuw het rondje want daar kan je enkel te voet of per fiets komen, maar ik parkeer aan Ralingen en kom dan te voet door de wegel die recht op de cache uitkomt”.
Alleen had de kaart niet aangegeven dat daar een knoert van een gracht tussen lag. Maar kijk, mijn hengel bleek net lang genoeg om alsnog over de gracht heen te proberen hengelen. De hengelhoek bleek echter niet oké zodat ik maar geen grip kreeg, alleen alras lamme armen maar géén cache.
En toen stond er plots een jong koppel – ik had hen niet zien aankomen – te kijken wat ik aan het doen was. Spontaan boden ze aan om te helpen, ik overhandigde hen de hengel over de gracht heen en meteen hadden ze de pot in handen. Ik kreeg die toegeworpen, vulde het boekje in, gooide hem terug over de gracht en enkele minuten later hing de snoodaard weer netjes op zijn plaats, kon ik mijn hengel weer opvouwen en gingen we beiden ons weegs.
Een drie kwartier later stond ik opnieuw thuis, met ijskoude kaken, maar een eerste cache van 2026 op de teller en een goed uitgewaaid gevoel.
Goed begin, denk ik dan.
365 – 02 januari 2026 – in Evergemse velden
365 – 28 juli 2025 – ballerina
Net geen urbex
Deze namiddag reed ik met de fiets naar de kine in Evergem – het is een kwestie van de rug in beweging te houden. In het terugkeren reed ik nog even naar de overkant van de Christoffelweg, want daar ligt een reeks caches die in hou om blanco vakjes in mijn cachekalender op te vullen: het is de bedoeling om op elke dag van het jaar toch minstens één cache te halen. Momenteel zijn er nog 29 lege vakjes, en is mijn topdag 10 augustus met 100 caches doorheen de jaren.
Ik reed doorheen het terrein van het GO!, waar onder andere het internaat het Molenschip ligt, en zag dat daar een vervallen kasteeltje staat. Het terrein is afgesloten, de meeste ramen zijn dichtgetimmerd, en sommige ramen staan open waardoor de elementen vrij spel hebben. Geen idee wat de plannen zijn hiermee, of het ooit gerestaureerd wordt of dat ze het verder laten verkommeren tot het afgesmeten kan worden, maar bon, ik vond het vooral mooi. En ook wel jammer dat ik er niet dichterbij kon komen, maar dat doe ik dan liever niet, zeker al niet omdat het GO! zo’n beetje mijn werkgever is en al.
Mocht iemand meer weten: graag!
Dramatoonmoment
Merel volgt sinds het begin van dit schooljaar samen met Lieze de lessen drama in Evergem, samen met drie andere meisjes. Vandaag hadden ze een eerste toonmoment, een kort geïmproviseerd toneeltje dat ze op twee weken in elkaar hebben gestoken. Het was echt wel amusant: vijf tienermeisjes maken een clubhuis in een leegstaand huis en vinden er onder andere een amulet. Wanneer Merel later vrijwilligerswerk in een verzorgingstehuis doet, herkent een oud dametje het amulet en weet ze dat ze in gevaar is, want in dat huis heeft ze destijds haar man gedood en begraven. En dus gaat ze terug naar dat huis, waar de meisjes toevallig aanwezig zijn…
Er zat zelfs een stukje musical in. Goed gelachen, en vooral: ze doet dat echt goed, ze heeft er flair voor.
Kort kort wandelingetje
De jongens zijn aan het blokken, Bart en Merel zijn naar het verjaardagsfeestje van Liv, maar dat zag ik niet zitten: drie kwartier in de auto zou me wellicht niet lukken, en daar een paar uur op een stoel zitten is wellicht ook nog te hoog gegrepen. Het betert, echt wel, maar nog niet voldoende.
Ik bracht dus het grootste deel van de dag al liggend door, maar in de namiddag kriebelde het: er was nog een leeg vakje in mijn geocachekalender – blijkbaar nog nooit een cache gevonden op een 22ste december – en ik wilde wat licht en lucht. Nu is er onlangs een reeks caches uitgekomen hier net over de ringvaart in Evergem, een paar minuten met de auto. Ik ben dus tot ginder gereden, heb een wandeling van in het totaal 700 meter gedaan langs de Nieuwe Kale, heb een cache gevonden, en voelde dat dat meer dan voldoende was. Maar het had deugd gedaan: babystapjes, weet je wel?
Ik ben in totaal ongeveer twintig minuten weg geweest, maar het gaf me een gevoel van overwinning. Want ja, dit is me gelukt.
En nu ga ik liggen. Plat.
366 – 22 december 2024 – Langs de Nieuwe Kale
Met de fiets naar de kine
Jawel, het lukt me opnieuw om met de fiets te gaan richting Evergem. Ik geef toe, die vier kilometer zijn, zeker met een elektrische fiets, eigenlijk niks.
Maar als het regent, zie ik dat echt niet zitten, wanneer er gewoon een auto voor de deur staat en ik die maar moet nemen. Maar meestal zijn er gewoon praktische bezwaren: de kinderen kwamen maar thuis van school tegen kwart voor één, en dan moesten we nog eten en moest ik me vaak nog te veel haasten om er op een redelijk uur te zijn.
Maar vandaag scheen de zon, was het dus stralend weer, zat Kobe op de scouts en zat Merel al op schooltoneel, had ikzelf geen les en dus hoefde ik nu niet te koken of me te haasten, maar konden Wolf en ik gewoon boterhammen eten in alle rust. En kon ik dus vrolijk naar Evergem naar mijn wekelijkse kine bij nichtje Barbara fietsen. Ja, ik ga al zes jaar wekelijks naar de kine en zal dat wellicht de rest van mijn leven blijven doen: mijn rug heeft daar echt baat bij.
Ik zat nog net niet zingend op de fiets en stopte nog even bij een vreemdsoortig beeldje in Evergem: schoonheid zit in kleine dingen.
Fijne cachemomentjes
Eerder schreef ik al dat er een ganse reeks caches aan het uitkomen was rond Evergemse kapelletjes. Ik had vorige week een hele dag, deels in de regen, rondgelopen om ze te loggen.
Een aantal was al eerder uitgekomen en had dus geen haast. Woensdag moest ik op drie verschillende momenten in Evergem zijn – kine, fagotles voor Kobe en notenleer voor Merel – en kon ik nog wat cachekes meepakken. Na de kine reed ik even tot de Weegse om daar eentje op te pikken.
Toen ik kwart voor drie thuiskwam, zag ik net een ouder koppel aan mijn thuiscache staan. Ik ging ze begroeten en zag dat het Guido en Myriam waren, bevriende cachers uit Lovendegem. Hij is 79, zij is ietsje jonger maar herstellende van kanker en dus niet zo goed ter been. Meteen vroeg hij waar een van die kapelletjescaches verstopt zat, want die hadden ze niet gevonden. “Goh”, zei ik, “ik rijd daar meteen naartoe want ik moet mijn zoon afzetten op de fagotles en ging dan een korte multi in Evergem doen, en ik moet aan dat kapelletje passeren. Rij naar ginder, ik kom sebiet af, en dan toon ik het u!”
Iets later noteerden Guido en Myriam hun naam dus op de betreffende cache, en toen ze hoorden dat de multi 700 m verderop lag en een korte was, kon ik hen overhalen nog even mee te gaan. Guido was bijzonder opgetogen dat het hen nog eens gelukt was een multi te doen, al was dat er eentje van ocharme 50 meter. Het gaf mij in elk geval een goed gevoel…
En toen ik tussen vijf en zes moest wachten op Merel in de notenleer en er een gigantische file was om naar huis te rijden, reed ik maar verder het Evergemse in om alsnog een paar andere caches op te pikken, met gemengd resultaat. Maar wel lekker uitgewaaid.
