Markt

Op zaterdag ga ik al eens graag naar de markt in Evergem. Ik weet niet waarom, het heeft gewoon iets. En dat iets is vooral verse producten voor geen geld, heb ik gemerkt.

Het is gewoon gemakkelijk: vol-au-vent meebrengen van de markt, 13 euro voor anderhalve kilo. En dan meteen patatjes ook die ze daar gebakken hebben. En verse groenten voor de soep en fruit en zo. En vooral ook bloemen. Ik mag dan fan zijn van Marleentje, zo lang kan ik hun bloemen nooit houden als die van de markt. Ze hebben ook vaak speciale kleuren. Vorige week hadden ze nog van die prachtige oudpaarse rozen staan, maar toen had ik net bloemen meegebracht.

Vandaag ben ik om één uur, toen ik Merel ging ophalen van de muziekles, nog snelsnel langs de markt gereden. Ik dacht dat die al lang ging opgeruimd zijn, maar nee hoor. Ze waren alles op de karren aan het zetten, dat wel, maar ik had geluk: nog net prachtige oude rozen gescoord voor mezelf, een orchideetje voor Omaly en een amaryllis voor later.

Geef toe: toch héle mooie rozen, voor zes euro?

Buitenwerk

Onze speeltoren die Wolf en ik een aantal jaren geleden samen hebben gebouwd, wordt eigenlijk niet echt veel meer gebruikt. Bart had al gezegd om hem af te breken, maar dat zag ik niet zitten, en wie weet kan hij over een tiental jaar opnieuw dienst doen.

Maar de lange teut waar de schommels aan hangen, die mocht er wel af, ja: meer plaats en zo. En de houten bak waarin ons brandhout geleverd werd, die zou perfect moeten passen in de ruimte achteraan de toren, zodat we er de blauwe vuilniszakken kunnen inzetten.

Gemakkelijker gezegd dan gedaan: we hebben blijkbaar de vijzen van de schommel nogal stevig vastgedraaid. Maar waar een wil is, is een weg, en stevige armspieren, dat ook. Daarin moet puber Wolf zijn meerdere nog erkennen in zijn moeder: ik mag dan gehandicapt zijn, mijn armspieren zijn nog verdekke in orde!

Enfin, met veel moeite werd het schommelgedeelte losgekoppeld, en de houten bak, die kregen de jongens niet op zijn plaats. Hij kan er op zich wel staan, maar om hem erin te krijgen, da’s een ander paar mouwen. Maar ze toonden zich de waardige zonen van hun koppige vader, en toen ik terugkwam van de boodschappen van Marleen, zat het ding – minus één plank – zowaar op zijn plaats!

Om de namiddag af te sluiten, fietste ik nog even naar Evergem: daar moest ik nog een nieuwe cache steken, en het was ideaal fietsweer. Ik genoot, zeker toen ik de zonsondergang zag. En geen kat op straat…

 

Markt

Bart was de hele dag naar Ronse, zijn moeder definitief helpen verhuizen naar een service flat. Ze blijft in hetzelfde complex, maar haar kamer heeft nu meer ramen, een mooier uitzicht, en vooral ook haar eigen vertrouwde meubels.

Het was voor ons de uitgelezen gelegenheid om nog eens kip aan ’t spit van de markt te eten: Bart heeft daar een bloedhekel aan, maar wij eten dat al eens graag, en vooral Merel amuseert zich te pletter met te kluiven en te knauwen. Er zit toch soms een echt Rombautje in die dochter van me.

Dus namen we ons karretje en liepen vrolijk rond op de markt in Evergem, na de muziekles. Da’s eigenlijk ideaal: we moeten er passeren. We gaan dan kip halen, daarna groenten, eventueel nog wat bloemen en wat snoep, en dat is dat. Ondertussen tettert Merel honderduit, vangen we stapels Pokémon en leg ik haar dingen uit zoals de schandpaal die er staat. En komen we allebei bijzonder goed gezind terug ^^

Dik in orde, toch?

Zalige zaterdag

Om negen uur stond ik met Merel in Evergem, voor haar eerste notenleerles. Nee, muzieklab heet dat tegenwoordig :-p Ik geef het toe, ik ben weer gewoon naar huis gereden en heb eerst koffie gedronken en zo. Maar om elf uur viste ik haar weer op, en gingen we nog samen even naar de zaterdagse markt in Evergem. We liepen rond, kletsten, kochten vier bakjes aardbeien omdat de confituur er aan het doorvliegen is, en toen kwamen we aan het snoepenkraam. Waar Merel me met grote ogen aankeek: of ze alsjeblief een zakje van die omabolletjes kreeg? Ik zei van ja, als ze zelf kocht tenminste, en ik stak haar twee euro in handen. Normaal gezien wordt ze dan helemaal verlegen en wil ze het niet meer doen, maar deze keer stapte ze resoluut op het kraam af en bestelde haar 250 gram bolletjes, met de glimlach. Tsja…

We reden naar huis, Bart kookte, en we stapten met zijn tweetjes de fiets op naar het Citadelpark. Daar was vanaf twee uur een en ander te doen van Pokémon GO!, en nerds als we zijn spelen Bart en ik nog steeds dat spelletje. Alleen… We kwamen er net voor tweeën aan, en zagen dat er een en ander bezig was, dat stipt om twee uur stopte! Het was van elf tot twee, en niet omgekeerd. Meh. We lieten het aan ons hart niet komen, vingen de nodige beestjes, deden een paar raids, maakten er een mooie wandeling van, en dronken koffie op een terrasje in het bos.

Om half vier fietsten we weer naar huis, en daar was intussen Arwen ook, die prompt werd ingeschakeld om mee aardbeien te snijden voor de confituur.

En voila, weer zes extra potten. En het doet deugd om al mijn kuikens onder mijn dak te hebben.

Zo van die zaterdagen, ik kan daar wel mee leven, ja.