Geplaatst op

Hot Shots Quiz 2025

Intussen is de jaarlijkse quiz van de basketvereniging Hot Shots in Destelbergen een vaste afspraak geworden. Dat zijn ook mega amusante quizzen, altijd goed in elkaar gestoken, en met een fijn niveau.

Net zoals in 2023 deed Tom mee met zijn andere, betere team, Ali Chemicali. Dat zullen we geweten hebben, want die zijn zomaar eventjes gewonnen. Goed gedaan, mannen!

Waar ik wel mega trots op was, was de mega link. In elke ronde van tien vragen zit er een link, en je krijgt een extra punt als je die juist hebt. De tien links samen vormen ook nog een eigen link, een mega link, en je mag elke ronde gokken. Als je die juist hebt, krijg je nog een extra punt.

Nu, de eerste ronde waren uiteindelijk allemaal champagnemerken. Dat hadden we door, en dus konden we ook gokken voor de mega link. Iemand opperde Taylor Swift want die heeft daar een liedje over. Ik keek even naar de jury, die voornamelijk mannelijk en ergens tussen de 30 en de 45 jaar oud is, en verwierp dat idee. Goh, zei ik, pakt gewoon Oasis, da’s een even goeie en wilde gok. Kobe had die ochtend nog Champagne Supernova lopen zingen, vandaar.

Ronde twee bleek om ruzie te gaan, en dat kon dus perfect. Maar toen ronde drie rond bloemschikken draaide, was ik er zeker van. Achteraf bleek dat ze nog nooit meegemaakt hadden dat een team meteen in ronde 1 al juist had gegokt. Tsja, een beetje mensenkennis zeker? Soit, het heeft er mede voor gezorgd dat we vijfde zijn geworden. Allez ja, ex aequo maar zesde wegens de schiftingsvraag.

En mooi meegenomen: ik wilde van de prijzentafel graag een paar bluetooth oortjes voor Kobe want die speelt de zijne regelmatig kwijt, en dit waren echt wel goeie van zo’n 30 euro. Alleen vreesde ik dat die al weg gingen zijn tegen dat het aan ons was. Tom wilde echter gewoon een doos wafels, waarvan er zo’n 20 stonden. Hij heeft dus voor mij de oortjes gepakt en ik voor hem een doos wafels. Leuk voor onder de kerstboom!

In elk geval een amusante avond gehad, goed gelachen, fijn gequizd en met fijn gezelschap. Meer moet dat zo tijdens het verbeteren echt niet zijn!

Geplaatst op

Hotshotsquiz: a near miss

Het was een beetje een vreemde dag vandaag: eerst gewoon lesgeven, dat wel, dan in de namiddag gewoon rustig thuis, wat administratie voor school, een klein tukje, en dan plots vier giechelende tienermeisjes in mijn auto voor een ritje naar Brugge. Merel ging op toneelweekend en ik had me aangeboden om te rijden.

Ik verzeker u: als een van hen een kort filmpje moet maken voor een opdracht voor Duits, en het enige dat ze moeten zeggen is: “Ich bin im Auto mit…” en dan de gsm doorgeven en elk hun naam zeggen, dat is goed voor twintig minuten gegiechel, geproest, geschater en vooral geen bruikbaar filmpje. Zelf ook heerlijk zitten grijnzen, ik geef het toe.

Soit, klokslag half zes draaide ik de parking van het kasteeltje op waar ze gingen overnachten:

In de buurt ging ik daarna nog met enige moeite een cache oppikken, want in het heenrijden stond er een gigantische file aan de overkant van de autostrade en ik had echt geen zin om daarin te gaan staan. Helaas, ik moest wel op tijd terug zijn want om acht uur was er in Destelbergen de Hot Shots Quiz, eentje die vorig jaar bijzonder aangenaam was. Vijf minuten op voorhand tekende ik present op een volle maar wel stille parking. Hmm?

Bleek dat de quiz eigenlijk om half acht begonnen was, maar dat Nicholas dat een klein beetje verkeerd had doorgestuurd en niemand van ons had dat uiteraard gecontroleerd. De eerste ronde hebben we dus maar half kunnen oplossen – ze waren gelukkig niet stipt begonnen – en pas toen ze bij ronde drie vermeldden dat we na die ronde ook de tafelronde moesten afgeven, hadden we de reflex om àlle papieren uit de envelop te halen. Man, nog nooit zo snel een tafelronde proberen invullen!

Bon, we waren uiteindelijk nog 20ste van de 52 deelnemende teams, we hebben veel punten links en rechts laten liggen, maar ik had wel echt een fijne avond. Merci, gasten!

Geplaatst op

Gallische Hoeve, eindelijk

Al jàren zeggen we met de vakgroep dat we naar de Gallische Hoeve in Destelbergen willen: dat is doenbaar met de schoolbus en is niet zo lang, en het sluit perfect aan bij de leerstof van het derde jaar. Mijn collega woont daar letterlijk om de hoek en zegt dan altijd dat zij dat zal regelen, maar helaas, het is er nog nooit van gekomen.

Onze jaarlijkse uitstap naar Velzeke is dit jaar in het water gevallen door de Vlaamse Toetsen, maar ik wilde de tweedes toch iets geven, en toen ik deze paasvakantie naar de Gallische Hoeve ging, probeerde ik dat toch te regelen.

Het had nogal wat voeten in de aarde – in mei mogen er eigenlijk geen uitstappen meer, maar aangezien het tijdens mijn eigen lessen viel, kon het nog – vooral dan qua busvervoer waar we maar geen antwoord op kregen, maar alla, vandaag stond ik toch met 22 tweedes en een stagiair – een collega mocht geen lessen meer verliezen – in de Gallische Hoeve. Drie vrijwilligers gaven een uitleg: eentje over het maken, spinnen, weven en kleuren van wol, eentje over de huisvesting in onze streken ten tijde van de Gallo-Romeinen, en eentje over de verschillende types wapens en beschermende kledij.

De leerlingen vonden niet alles even interessant, en dat had ik ook niet verwacht van veertienjarigen, maar al bij al werd het wel positief geëvalueerd, en dat maakt het zeker voor herhaling vatbaar. Ik zou het in het vervolg wel doen voor de derdes, want die zien dan Caesar en dus Gallo-Romeinen.
Ik vond het in elk geval wijs en interessant.
Geplaatst op

Hot Shots quiz in Destelbergen

Eddy had ons uitgenodigd om mee te doen met de Hot Shots quiz in Destelbergen. We = Eddy, Stijn, Nicholas en ik, want Tom deed mee met Ali Chemicali, zijn andere quizploeg die een stuk beter genoteerd staat dan Richard the Turd. Hij was ons al de hele tijd aan het uitdagen, goedsemoeds uiteraard, dat wij spectaculair gingen verliezen. Quod non. Het werd een amusante quiz en we eindigden spannend vijfde, met Ali als derde. Niet slecht dus, helemaal niet slecht. We waren in goede doen, denk ik dan.

En als prijs heb ik een hele fijne roze sjaal meegenomen die ik in een kerstpakje voor Merel heb gestoken, en die ze echt wel leuk vond.

En achteraf, ergens zo rond half één ’s nachts, ben ik nog wat verderop een cacheke gaan zoeken in het donker, kwestie van even uit te waaien na de drukte en het lawaai.

Geplaatst op

Damvallei

Na dat exhaustieve ontbijt zag het ernaar uit dat het eens niet zou regenen in de namiddag, en dus wilde ik gaan geocachen. Alleen… De fietsendrager was niet geïnstalleerd en geen van de heren was thuis, en zelf kan ik het ding niet op de trekhaak zetten. Bon, niks met de fiets dus.

Ik keek even rond of er nergens zoiets was dat ik makkelijk te voet kon doen en dat niet te ver was, en mijn oog viel op Destelbergen, meer bepaald het rondje rond het Damvalleimeer: twee kilometer, een ideale stresstest voor mijn kapotte voet dus. Bon, een fles water meegepakt, het geocachebuideltje, de gsm, en weg was ik. En ik zag dat het er prachtig was, daar in Destelbergen aan de sporthal.

In de vogelkijkhut heb je een prima zicht op de broedplaatsen van de visdief, het soort stern dat daar een soortement kweekprogramma heeft. En die twee kilometer? Dat bleek geen enkel probleem te zijn voor de voet.

Ik keek wat verder rond en zag dat er ook nog extra caches lagen wat verderop in het Reynaertpark en die kon ik natuurlijk ook niet laten liggen. Of wat dacht je? En als extraatje waren er de gedichten aan de bibliotheek.

Bon, ik was eigenlijk nog niet helemaal uitgecacht voor de dag, en dus deed ik er – weliswaar met de auto wegens te ver te voet – het rondje Veneco bij, met de grootste cacheschuilplaats die ik al gezien heb.

Op de bovenstaande foto zie je trouwens de Schelde. Enfin, ze zit daar ergens onder het riet, die afgesloten Scheldearm.

En toen was het acht uur en begon ik toch wel een hongertje te krijgen en was het zowat welletjes. Maar alweer een fijne, fijne namiddag. Man, ik geniet van deze hobby…

Geplaatst op

Geocachen in Destelbergen en zo

Mooi weer, zij het nog wat koud, en dus sleepte ik ons pa de auto in – hij moet echt, echt meer wandelen om zijn evenwicht te behouden, maar blijft excuses vinden – om een aantal caches te zoeken in Destelbergen.

In het passeren sloegen we eerst af naar de Ham, want daar zit een nieuwe, in een buurtparkje dat ik niet kende. We hebben er even staan drentelen, maar niks gevonden.

Daarna reden we door richting Destelbergen om een aantal caches te zoeken en sommige gelukkig ook te vinden. De locaties waren in ieder geval prachtig: we bewonderden onder andere het Admiraalpark en kasteel Crabbenburg.

Er liggen er daar nog wel een paar, maar ik vond het welletjes: ik had nog schoolwerk te doen. Maar we hebben wel genoten van de frisse lucht, de stralend blauwe hemel en de wandeling.

En die cache in de Ham? Na een tip van de eigenaar konden we hem op de terugweg alsnog loggen.

Geplaatst op

Een heerlijk gevuld dagje…

Awel, ik heb me eigenlijk nog niet verveeld tijdens deze quarantantie, ik heb voortdurend vanalles te doen.

Neem nu deze ochtend. We staan hier standaard om negen uur op, zitten om half tien aan het ontbijt en beginnen om tien uur aan het schoolwerk. In mijn geval was dat taken opgeven, filmpjes online zetten en live lesgeven van kwart over elf tot twaalf. Koken hoefde ik niet te doen, want ze hadden quasi gesmeekt om een pizzadag. En wie ben ik dan om daar tegenin te gaan? En terwijl de pizza’s in de oven zaten, werd er gerolschaatst, zoals elke dag eigenlijk, en werden er vooral ook handen gewassen.

Na het eten bekeek ik nog wat schoolwerk, en tegen drie uur sprong ik op de fiets, richting Oostakker. Ik heb niet zo’n last van het sociale isolement – ik ben niet sociaal – maar ik heb geen zittend gat, en al zeker geen zittende rug, want die vindt deze situatie niet zo fijn.
Alleen had ik me miskeken op een pad langs de spoorweg waardoor ik in Sint-Amandsberg verzeilde. Niet erg, het een leidt naar het ander, en nog veel leuker, het leidde me onverwacht voorbij Gwens deur. Ik probeerde haar gsm, maar die was bezet – een van de dochters was die aan het gebruiken. Maar Gwen zat te werken op de eerste verdieping aan haar bureau en zag me staan. En toen hebben we een heerlijke twintig minuten staan kletsen, ik op straat en zij aan haar raam daar op het eerste.

Ik ben geen sociaal wezen, maar dit deed eigenlijk best wel deugd. Afijn, de fiets op en verder naar Oostakker waar nog een ongelogde cache lag langs een prachtig pad. Oordeel zelf.

De fietstocht ging verder richting Destelbergen naar een carpoolcache, dan naar de kerk, en dan langs de Schelde waar ik een stevige klim omhoog moest doen, maar die wonderwel lukte. Een kapotte rug is iets, koppigheid is ook iets.

Enfin, ik pikte nog eentje in een zijstraat op, fietste tot aan de kleine ring en ging dan rechts van de spoorlijn het fietspad volgen. Met een paar hele mooie graffiti, vond ik.

Van daaruit ging het over de Dampoort, opnieuw langs het water en de hele mooie promenade, verder tot aan een nieuw mooi aangelegd stukje aan de kop van het water.

En toen was blijkbaar de batterij van mijn fiets zo goed als op, na dertig kilometer volle ondersteuning. Euhm… Ik geef het u op een briefje, zo’n elektrische fiets is een zwaar ding! Maar ik kon er nog de laatste restjes minimale steun uit persen en geraakte toch nog netjes thuis.

Helemaal ontspannen, vrolijk uitgewaaid én met vijf caches op zak. Score!

En nu mijn handen gaan wassen se!

Geplaatst op

Ducks on Tour

Het was alweer even geleden, en het weer viel vandaag best mee, dus reden ons pa, Merel en ik deze namiddag naar Destelbergen om er een paar losse caches én een rondje Ducks on Tour mee te pakken. Het doet ons pa deugd om te wandelen, hij doet dat veel te weinig en het zou nochtans moeten, volgens de dokter. Tsja.

Vandaag dus wel, en we genoten er alle drie best wel van. De wandeling ligt eigenlijk rond een meertje, maar daar zagen we helaas weinig van. Niet dat dat zo erg was: we genoten meer van het zoeken en van het babbelen, om eerlijk te zijn.

En eindelijk hadden we ook de Rondje Vlaanderen cache van Destelbergen te pakken: we stonden er nu al voor de derde keer :-p

Geplaatst op

Een blij weerzien met een oude vriendin

Ann had ik eigenlijk al in jaren niet meer gezien. Als in: vijfentwintig jaar. Nee, strikt genomen is dat niet waar: ze is me ongelofelijk uit de nood komen helpen op een absoluut crisismoment, toen Vic begraven werd en Bart in het ziekenhuis lag na een knieoperatie. Zij is toen spontaan ingegaan op een oproep op mijn Facebook en komen babysitten. Ja, dat was in 2015, en ik had beloofd om dan samen eens te gaan eten als bedankje. Dat was er, tot mijn grote schaamte, nog nooit van gekomen.

Maar de laatste tijd waren we weer vaker aan het kletsen op Facebook, en eigenlijk waren we in mijn studententijd echt wel goeie vriendinnen. Man, samen hebben we toch serieus wat uitgestoken…

Bon, het was een kwestie van de koe bij de horens te vatten en er een datum op te plakken, en gisteren pikte ik haar dus op bij haar thuis in Sint-Denijs, om dan samen naar Chaflo te rijden in Destelbergen.

Vreemd, maar het was alsof we elkaar vorige maand nog spraken. We tetterden honderduit, giechelden als twee bakvissen, ook al waren ze de wijn vergeten, en genoten.

Oh, en het eten was bijzonder lekker ook.

Anneke, deze keer gaan we geen twintig jaar wachten. Dit was veel te leuk!

Geplaatst op

Geocachen in en rond Destelbergen

Gisteren had ik geen zin om de hele dag thuis te zitten: het weer leek best wel oké, en met die examens en het gedoe rond ons pa wilde ik eens stevig doorstappen.

Ik ging dan maar eens wat geocaches opkuisen in de buurt van Sint-Amandsberg en Destelbergen: er lagen er daar nog een hoop losse die ik wel nog wilde doen.

Het ging van een voortuintje naar een moeilijk bereikbare maar wel knap uitgevoerde cache in de Rozenbroeken, via een pleintje waar ik nu al de derde keer stond te kijken en niet snap dat ik de vorige twee keren de cache niet zag zitten, en dan verder naar blijkbaar een soortement bedevaartsoord. Mooi!

Ik pikte wat verderop in een wegel nog eentje op, nam een kijkje bij de Gallische hoeve en vond daar een prachtig Travel Bug hotel, en eindigde de cachedag nog net niet in de regen met een speciale constructie.

Helemaal uitgewaaid en met een fris hoofd kon ik terug naar huis.