Zoals ik eerder al schreef, lees ik ook dit jaar mee met de Kleine Cervantes, de Gentse jeugdboekenjury. Een eerste boek daarvan was dus deze “De spin en de sleutel”. En ja, ik vond het echt wel een goed boek.
Het begint heel verwarrend, met de dertienjarige Elena die uit de trein stapt, met opzet daar haar gsm vergeet, en aan het station een jongen te paard ziet passeren. Blijkt dat haar mama een maand op retraite gaat, en zij dan maar een maand wordt geparkeerd bij een tante, haar nieuwe echtgenoot en diens twee kinderen, in zijn nogal rustieke en vreemde huis. Wat spookt de jongen, Atlas, ’s nachts uit? En waarom staat het huis vol kerstversiering, midden in de zomer? En waarom is er een kamer die al drie jaar op slot zit?
Een en ander leidt tot een behoorlijk spannend, meeslepend verhaal over vooral de gevolgen van je daden inschatten en inzien, liegen en open communicatie. En het belang van familie, dat ook.
Uiteraard is dit een jeugdboek, maar ik vond het echt wel goed, en voor een keer ook perfect op leeftijd. De meeste boeken van vorig jaar vond ik persoonlijk wat te oud voor eerstejaars, maar dit kan perfect, en het sluit ook helemaal aan bij hun leefwereld. Toen we samenkwamen om het te bespreken, kwam dit ook naar voor: ze vonden het allemaal echt goed. Voorlopig is het dus een kanshebber, maar er zijn natuurlijk nog vier andere kandidaten. We zien us nog wel, maar heb je een jonge tiener in huis en zoek je iets om te lezen? Dan is dit wel een aanrader.
