Het larpen staat een beetje op een laag pitje: been there, done that, en mijn lievelingslarp Haven is gestopt, en Omen ook. Meh.
Er is natuurlijk nog de steampunky Aether, maar dat was in het laatste weekend van Japan, dus dat lukte even niet.
En toen wist Mireille me te overhalen om mee te komen naar Testament van De Heren van Ternat, waar ze al een tijdje lyrisch over is, en waar ze nu zelfs in de crew zit. Het woord dat ze ervoor gebruikte was ‘gezellig’, en ja, dat is het eigenlijk wel.
Gisteren nam ik Manon – de 17jarige dochter van vrienden – mee in de auto en we waren er op een mooi uur, tijd genoeg om rustig te bekomen van bijna drie uur in de auto. Ik dacht dat ik een relatief kleine, onbelangrijke rol had, maar toen bleek dat ze zelfs een hele tent voor me hadden opgezet en ingericht. En ze gaan echt the extra mile: Arend had speciaal voor mij een extra goeie stoel neergezet, met schapenvachtje en met zelfs een elektrisch vuurtje zodat mijn rug niet afkoelde ’s nachts. En dan weet je: ja, hier wordt voor je gezorgd, het wordt gezellig.
Een deel van de spelers kende ik totaal niet, en blijkbaar degenen die op mijn stuk scenario kwamen al helemaal niet, maar dat gaf niet: het was mooi, het was goed, ik heb echt knappe dingen gezien.
En het mooiste? Ik lag vandaag om half twee in mijn eigen bedje hier thuis, want het was door omstandigheden iets vroeger gedaan.
En ik vrees dat ik mezelf erin geluld heb qua scenario: ik ga wel niet anders kunnen dan de volgende keer ook gaan, heb ik het vermoeden. En erg dat ik dat ga vinden.