Geplaatst op

Dankbaar

Op het einde van een schooljaar, als je de laatste lessen hebt gehad, is het altijd een beetje een terugkijken op wat je met je klassen hebt bereikt, en hoe je ze had.

Dit jaar had ik mijn eerstes niet mee. Geen idee waarom, maar ik had ze niet, en dat resulteert ook in het feit dat er niet zo heel veel gaan verder doen met Latijn in het tweede.

Mijn tweedes daarentegen, toch een groep van 22 leerlingen met een stevig karakter, had ik wel helemaal mee. Ik moest hen nochtans regelmatig onder hun voeten geven omdat ze niet stil genoeg waren, of omdat ze onder elkaar bezig waren, maar eigenlijk was het een fantastische groep, en dat heb ik niet snel met tweedes. Ze waren zo goed als allemaal altijd aandachtig, werkten mee, ik kreeg respons wanneer het nodig was (en ook wanneer het niet nodig was) en er zaten de nodige fel gebekte tussen, iets wat ik eigenlijk wel graag heb.

Blijkbaar was het gevoel wederzijds, want vandaag kreeg ik nota bene twee kaartjes met een bedanking.

Als afsluiter kregen ze ook de grote Klassiekenquiz: vijf gewone rondes, een tafelronde en vier kahoots over de leerstof van zowat het hele jaar, zowel cultuur als grammatica. Een ideale herhalingsles dus.

Het is de eerste keer dat ze er zo hard voor gegaan zijn: er zijn zelfs groepen die ruzie beginnen maken zijn onderling omdat iemand te snel had afgedrukt bij een Kahoot en het dan ook fout was. Tsja.

Ik ga ze missen, die tweedekes van me, en ik heb bij de directie dan ook gevraagd, aangezien ik 4/5 ga werken om medische redenen, om toch derdes te kunnen houden. Hopelijk lukt dat ook.

Geplaatst op

Twee jaar

Damn.

Ik heb me net zitten realiseren dat de rug nu dus iets meer dan twee jaar geleden is. Toen was ik trots op mezelf dat ik met mijn krukken tot in de tuin was geraakt en er kon liggen lezen in de nazomerzon.

Ik heb gelukkig een lange weg afgelegd sindsdien, en vooral naar mijn eigen lijf leren luisteren. En, zij het met enige moeite, mijn beperkingen leren aanvaarden.

En ook geleerd hoe veel mensen bereid zijn om voor je te doen, als je het vraagt, en vaak zelfs niet eens hoeft te vragen. En ingezien hoe graag mijn gezin me ziet en hoe hard ze me proberen te helpen.

Dank jullie allemaal. Het is enkel dankzij jullie begrip en hulp dat ik de meeste van mijn hobby’s nog kan uitvoeren. En dat het leven leefbaar blijft.

Bedankt.

Echt.

Geplaatst op

Geluk

Deze morgen werd ik overvallen door een intens gevoel van geluk, en tweette ik om een paar minuten over acht: “Wat zijn wij toch gelukzakken! Opstaan in een groot, lekker warm huis, hete douche, verse kleren en een stevig ontbijt. *kust pollekes*”.

Ik denk dat vaak, om eerlijk te zijn, en ik probeer mijn kinderen ook van die gedachte te doordringen. Dat ze dankbaar mogen zijn voor elk cadeautje, alle nieuwe kleren, elke fijne maaltijd. En dat wij chancards zijn omdat we, als de wasmachine kapot is, er ook gewoon meteen een nieuwe kunnen gaan kopen. Rijke mensen, dat zijn wij.

Op Facebook, waar ik het ook had gepost, kreeg ik er een paar cynische reacties op. En ja, mijn besef vandaag was deels getriggerd door het feit dat ons huis gisteren behoorlijk koud was bij het opstaan. We waren maandagavond namelijk zonder mazout gevallen, en ik had het pas gemerkt toen het eigenlijk behoorlijk fris begon te worden zo ’s avonds. Maar bon, een goed dekentje verhielp dat wel. Gisteren heb ik dan rond half acht ’s morgens naar de leverancier gebeld, en eigenlijk was die volgeboekt deze week, maar bon, we zijn al jaren klant, en dus gingen ze na één uur ’s middags toch nog komen leveren. Ik was wel gaan eten met mijn vriendinnen, maar Wolf ging eten met zijn papa, en vanaf een uur of een weer thuis zijn om te studeren. Ik had de bankkaart en instructies achtergelaten, en toen ik rond vier uur thuis kwam, was de tank weer netjes vol, had het vuil ook alweer kunnen bezinken, en kon ik een poging doen om de ketel opnieuw op te starten. Ik was er niet gerust in: als het systeem water had opgezogen, was ik eraan voor de moeite. Maar lo and behold, de vlam sloeg in de pan, en alles ging weer aan het broebelen. Het nadeel van vloerverwarming is dan weer dat het systeem heel traag opwarmt, dus heb ik uiteindelijk toch maar de haard aangestoken, kwestie van toch niet te zitten kleumen bij het verbeteren.

Maar het maakt een mens inderdaad wel nederig.