Geplaatst op

Alle geluk voor Jarne en Jade

Ik geloof dat het ergens in februari was, dat Jarne – de jongste Vos en mijn trouwe metgezel in de auto op weg naar larp – me vroeg of hij me even mocht bellen, want dat hij me iets moest vragen. Dat ‘iets’ bleek te zijn: of ik de ceremoniemeester op zijn huwelijk met Jade wilde zijn. Ik voelde me meer dan vereerd.

We spraken later af voor een etentje bij hen thuis – Jade kende ik toen nog niet, maar ik had er uiteraard al gigantisch veel over gehoord – om de eerste krijtlijnen uit te zetten. Dat bleek een groots opgezet feest in verschillende onderdelen: de ceremonie zelf, dan de receptie, aansluitend een spel (om een uurtje tussentijd te vullen), dan het diner en tot slot het dansfeest. De bedoeling was dat ik de ceremonie ging leiden en daarna uiteraard bleef, en ook het spel in goede banen ging leiden, samen met een bevriend larper.

Een week of twee voor de grote dag zaten we nog eens samen voor details en zo, en op zaterdag 27 juni tekende ik present, in die gigantische hitte. Het werd een stralende dag, en niet alleen in de letterlijke zin van het woord. Het bruidspaar, zoals dat dan heet, zweette zich niet alleen te pletter – ik ben hen op een bepaald moment een glas water gaan brengen en heb hen waaiers toegestopt, tijdens een van de speeches – maar glunderde dat het geen naam meer had.

En ik, ik amuseerde me, en kreeg achteraf ook de nodige complimenten: “Oh, gij zijt hier nog? Gij blijft voor het feest? Oh, vriendin van Jarne? Serieus? Ik dacht dat gij een professioneel ceremoniemeester waart!”

Het was warm, het was fijn, het spel liep gesmeerd, het gezelschap was zeer aangenaam, en voor mij was het emotioneel een zeer moeilijke. Want ja, ongeveer op het moment dat ik hen het jawoord liet uitspreken en de linten van de handfasting knoopte, is mijn vader overleden. Dat was oké: ik had afscheid genomen voor hij in een coma ging, mijn broers waren bij hem, en ik wilde mijn vrienden niet in de steek laten. The circle of life, hij zou dat wel oké gevonden hebben. En toch…

Maar dit is voor Jarne en Jade: ik wens hen alle geluk toe, en dat ze mogen blijven stralen voor elkaar zoals ze dat die dag deden.

Geplaatst op

Tiny en Tomas

Een hele tijd geleden kreeg ik een ‘vreemd’ verzoek van een oudleerlinge, Tiny. Ik heb altijd via Facebook een goed contact met haar gehad, in de klas was het een zeer fijne leerlinge, en ze is nog babysitter geweest hier in huis.
Ik wist dus wel dat ze al lang samen was met Tomas, dat ze een huisje hadden in Evergem, eigen paarden, en dat ze verloofd waren. En nu had ik dus de vraag gekregen of ik de ‘ceremoniemeester’ wilde zijn op hun huwelijk. Ik was vereerd, maar ook wel verbaasd: ik had zoiets nog nooit gedaan! Maar zij gingen voor de wet trouwen in de voormiddag in het Kasteel van Wippelgem, en dan ’s namiddags bij hen thuis een ceremonie en groot feest in country style.

Euh… ja zeker?

Zo stond ik dus deze namiddag, gekleed in jeans, lange laarzen, wit bloesje, corset en cowboyhoed met mijn papieren en een micro achter een grote strobaal als pupiter, en zag ik twee stràlende mensen wier huwelijk ik aan elkaar mocht praten.

Ik had gezegd tegen Bart dat ik wellicht ergens tussen zes en zeven ging thuis zijn, want het was niet alsof ik daar mensen ging kennen en zo. Tsja. Ik ben in een compagnie van oudleerlingen verzeild, de bruidsmeisjes, heb me enorm goed geamuseerd, bleef dan maar voor een fantastisch beenhambroodje, en dan was er nog dessertenbuffet, en dan werd er gedanst, en zaten we aan een kampvuur, en…

werd het alsnog behoorlijk laat. Maar qua sfeer was dat een gigantisch fijn feest. Chance met het weer, natuurlijk, iedereen zat buiten in plaats van onder de tent.

Nog eens een dikke proficiat, Tiny en Tomas, en bedankt dat ik mocht komen!