Geplaatst op

Lectuur: “The Klowns of Kent (Blue Moon Investigations #4)” van Steve Higgs

Yup, deze reeks groeit wel. Deze vond ik eigenlijk echt wel goed qua plot, ook al blijven de personages nogal stereotiep. Ja, het hoofdpersonage loopt zijn lul achterna voor zijn – uiteraard – bloedmooie collega, een van zijn vrienden kan alles wat een rok draagt nog steeds binnendoen zonder moeite, en die twee dashonden zijn nog steeds irritant.

Maar het verhaal zelf begint echt wel goed te komen: het is een goed onderbouwde plot die op een bepaald moment zelfs grimmig wordt. Er zijn namelijk clowns op pad die niet bepaald de kinderminnende soort zijn, wel integendeel: ze belagen mensen tot het uiteindelijk zelfs op moord uitdraait. En om een of andere reden zijn ze vooral uit op Tempest Michaels, ons hoofdpersonage.

Het is de eerste van de reeks die van mij 4 sterren krijgt, en ik ben wel van plan om nog meer van deze reeks te lezen, wanneer het nog eens licht mag zijn. En hopelijk zet Higgs de goeie tendens verder.

Geplaatst op

Lectuur: “Amanda Harper Paranormal Detective (Blue Moon Investigations #3)” van Steve Higgs

Nu ik toch bezig was met relatief hersenloze lectuur, kon ik maar even goed verder doen, toch? Deel drie in de reeks van Blue Moon Investigations, en tegelijk ook deel 1 in de Harper Files, zo blijkt.

Het hoofdpersonage is niet langer Tempest Michaels, maar wel de knappe – hoe kan het ook anders? – politieagente die met hem samenwerkte en nu de laatste dagen van haar opzegtermijn bij de politie uit doet, om dan full time als detective te gaan werken. Het gaat gelukkig minder over eten, en minder over die honden, maar de seksuele ondertoon is er nog steeds, en eigenlijk niet zo veel minder misogyn. Higgs weet duidelijk niet hoe een vrouw denkt, denk ik dan.

Harper gaat op onderzoek in een winkelcentrum waar blijkbaar een spook in de liften zit: de lichten vallen uit, en wanneer ze terug aan gaan, zijn de boodschappentassen verdwenen. Tsja. Daar zit natuurlijk meer achter, en dat vist zij dus uit. Alleen had ik zelf ook al snel door hoe de vork aan de steel zat: zo veel mogelijkheden zijn er nu ook weer niet, toch?

Ik vond het wel iets beter geschreven dan de vorige twee, Higgs heeft duidelijk bijgestuurd, maar de plot was dan wel flauwer. En moet die andere agente nu echt het stereotype zijn van de dikke zwarte vrolijke, allesetende vrouw? Vrouwen zijn blijkbaar ofwel razend knap en slim, ofwel dik en lelijk.

Geplaatst op

Lectuur: “The Phantom of Barker Mill (Blue Moon Investigations #2)” van Steve Higgs

Zoals gezegd staat mijn hoofd niet op zware kost, en dus deed ik verder met die Blue Moon Investigations, dat hyperlichte dingetje.

De plot is er een van dertien in een dozijn, maar wel goed uitgewerkt: de eigenaar van de staalfabriek Barker Mill is overleden, volgens de patholoog een natuurlijke dood, maar de weduwe is daar absoluut niet zeker van. Neem er dan ook nog bij dat de Mill sinds meer dan een eeuw geplaagd wordt door een spook, en je hebt een perfect verhaal. Uiteraard heeft Tempest Michaels intussen een samenwerkingsverband met een bloedmooie ex-agente voor wie hij compleet heet loopt, is er een steenrijke en zeer knappe erfgenaam van de fabriek die er appartementen wil zetten, en loopt er daarnaast ook nog een kleine familieplot. Alleen zijn die verdomde honden nog steeds veel te veel aanwezig en zijn ook de eetgewoonten van het hoofdpersonage nog steeds bijzonder breed uitgesmeerd. Serieus, gast: geen enkele lezer is daarin geïnteresseerd.

Soit, het is licht en onderhoudend, en dus lees ik wel verder, ja.

Geplaatst op

Lectuur: “Paranormal Nonsense (Blue Moon Investigations #1)” van Steve Higgs

Ik zocht en vond nog zo’n compleet hersenloos racey dingetje zoals The Iron Druid en vooral The Dresden Files, alhoewel dat je die twee niet echt hersenloos kan noemen, want je moet bij momenten goed nadenken. Dat was bij deze reeks eigenlijk niet echt nodig: een vroegere militair besluit privédetective te worden in Rochester (UK) en per ongeluk verschijnt zijn advertentie onder de noemer ‘paranormaal’. Tsja. Het is dan niet verwonderlijk dat er vreemd volk op af komt, denk ik dan. Tempest Michaels gelooft niet in het paranormale en slaagt er dan ook in zijn eerste echte ‘paranormale’ zaak op een gewone manier te verklaren.

Higgs doet zijn uiterste best om Michaels te laten overkomen als een doodgewone single guy maar spendeert dan ook gigantisch veel tekst aan het uitlaten van de beide dashonden van het hoofdpersonage, aan het drinken van thee en het beschrijven van het dieet en de fitness, met daarnaast een oog voor knappe vrouwen en het effect daarvan op de lul van de protagonist. Het resultaat is een irritant hoofdpersonage met nogal wat macho- en misogyne trekjes. Ik bedoel maar: zelfs de knappe barista aan de overkant van zijn kantoor wordt omschreven als ‘een paar pondjes te zwaar’, en een dikkere vrouw – uiteraard met harige bovenlip – is meteen ook een walrus. Serieus. Er wordt wel érg hard gefocust op uiterlijk en gezond eten, en nogal weinig op het cerebrale. Dat laatste zou je nochtans verwachten bij een detectiveplot.

Aan de andere kant was ik wel op zoek naar iets dat bijzonder vlot leest en wat je dus kunt lezen als je moe bent en geen zin hebt om iets anders te doen. Deze urban fantasy beantwoordt wel aan die criteria, ja. Maar noem het gerust een equivalent van pakweg CSI, The Rookie of zo’n andere politieserie. Mja. Of misschien nog eerder een Midsomer Murders maar dan met een stevig fout kantje. En toch ga ik ze lezen, want mijn hoofd staat niet op iets ernstigers. Moet ook wel kunnen, toch?