Geplaatst op

Dordrecht dag 1

Jawel, opnieuw in Dordrecht dus, en opnieuw in het heerlijke huisje van Maria, daar aan de Mattensteiger. Zoals ik al zei: dit voelt als thuiskomen.

We sliepen relatief lang, ontbeten en gingen toen met ons drieën – Mireille, Sabrina en ik – koffie drinken in Het Magazijn: beneden een gezellige plek om te zitten, boven gewoon een platenwinkel! Ik heb meteen kerstcadeautjes voor de jongens gevonden.

We passeerden nog langs een tweedehandswinkel met een apart rek voor Cora spulletjes – helaas, niks in mijn maat dat ik nog niet had – en gingen toen aan het station Maité oppikken. Strikt genomen is zij geen Vosje, maar ze kent Hanneke ook al dertig jaar, deed samen met haar reenactment, en is uiteindelijk ook een vriendin van ons allemaal. En, nu ik erover denk, ik vermoed dat zij er die allereerste larp waar we Vossen waren, ook bij was…

En toen verzeilden we weer bij Annemarie en Maarten in De Klik, omdat het daar gewoon lekker en gezellig is en dat hele fijne mensen zijn.

We liepen verder, lieten Maité kennismaken met  Biblis – waar ik toch weer iets kocht – en gingen naar huis, want tegen vieren wilden we bij Hanneke zijn.

Daar kletsten we eerst gezellig nog wat, en gingen toen samen eten. Eigenlijk wilde Hanneke opnieuw naar haar favoriete pizza plek, maar die was gesloten vandaag. Het werd dus A15, een Aziatisch, gigantisch restaurant met een buffet zoals ik nog niet eerder heb gezien. Je kan er uiteraard sushi krijgen, maar ook oesters, verschillende soorten koude vis, koude groenten, tal van ‘Europese’ warme schotels zoals vol-au-vent of stoverij met frieten, maar ook dingen laten wokken – acht soorten vlees, waaronder kangoeroe – of bakken op de teppanyaki, dat soort dingen. Het dessertenbuffet alleen al was enorm, met een compleet ijskraam met 24 smaken en zowel een melkchocoladefontein als eentje met witte chocolade. En de prijs, 36 euro per persoon voor eten én drinken à volonté valt best goed mee.

We genoten, vooral dan van het gezelschap van Hanneke. Tegen negen uur reden we opnieuw naar haar huisje en bleven daar nog thee drinken en tateren, iets waar we goed in zijn. Het deed deugd Han nog eens te zien, jawel.

Tegen elven waren we weer thuis, en ik was doodop. Mentaal doet het gigantisch veel deugd hier te zijn, fysiek is het lastig maar fijn. Eventjes twee dagen weg van alle stress, weg van gedoe, weg van schoolwerk, en bij fijne vriendinnen. Soms is dat zowat de definitie van vakantie, toch?

Geplaatst op

Big Rivers dag 2

Het zag er rond half negen nog helemaal bewolkt uit, maar tegen tien uur was het al netjes opgeklaard.

Opnieuw sliepen we vrij lang, waardoor het toch na elven was voordat we neerzaten bij Coffeelicious. We bestelden scones, een kaneelkoek en eenstapel pancakes, deelden alles door drie, en hadden eigenlijk nog te veel. Tsja.

Daarna hadden we nog even de tijd om in Biblis binnen te lopen, het enige winkeltje in Dordt waar ik altijd wel eens binnen wil, en waar ik het dan ook nooit kan laten om iets te kopen. Het is een waar kleurfestijn, en ik vond er een jumpsuit in fijne kleuren, en ook Mireille vond er twee broeken. Maar daardoor moest Sabrina zich nog reppen om Hanneke op te halen, die met een busje aan de Grote Kerk werd afgezet met haar rolstoel.

We gingen nog heel even meezingen met het grote koor, gingen daarna een stukje luisteren in de volle zon naar een goeie Muse-covergroep, passeerden alsnog langs Sengers omdat die paarse ring in mijn hoofd bleef spoken en ik het veel geld vond maar het gelukkig ook wel kan missen, en passeerden toen langs een winkeltje met goeie ijskoffie’s en speciale ijsthee.

Tegen kwart na vier waren we in het Hof, de locatie waar destijds de eerste Staten-Generaal doorging, en waar nu een klassiek orkest speelde met een vriend van Sabrina op de hobo. Ja, het was de moeite, ik moet dringend ook thuis eens luisteren naar de negende van Dvorak.

We liepen weer helemaal terug naar de andere kant – ik met Hannekes rolstoel, Sabrina met mijn rolwagentje waarin vooral ook mijn stoel zat – en gingen heerlijk Italiaans eten, iets wat Hanneke echt nog wel eens wou doen, want een kleine 50 jaar eerder had ze dat ook al gedaan met Bas, haar ex-echtgenoot. Het duurde lang, echt lang, maar het was ook wel bijzonder lekker, ja. En we waren eigenlijk allemaal vooral blij dat we zaten.

We gingen daarna al terug richting het huisje, met het idee dat we wel nog zouden zien wat we gingen tegenkomen onderweg, en dat bleek eerst vooral Margriets huis te zijn, waar we rustig gingen zitten voor een babbel. Ook Kevin was er toegekomen met zijn gevolg, en toen zeiden die dat ze graag nog een optreden van een Aretha Franklin Tribute wilden zien. Alleen was dat weer helemaal de andere kant op, aan de Grote Kerk. Hanneke zag daar geen graten in, maar in een rolstoel snapte ik dat best. Sabrina, Mireille en ik waren echter doodop. We namen afscheid van Han en gingen rustig richting huis, met hier en daar nog een kijkje naar een speciaal plekje en nog even tot aan het Groothoofd.

Tegen half tien waren we thuis, kwamen nog even tot rust op het balkon, gingen naar boven en kregen toen een mega slappe lach terwijl we al in bed lagen. Daarvoor moet ge allemaal al boven de vijftig zijn, toch?

Enfin, alweer een zalige, heerlijke dag. Eerlijk? Dit was de beste editie van Big Rivers die we al gehad hebben.