Tandarts

Kijk, ik ben bijzonder blij dat mijn kine overgeschakeld is op een systeem waarbij je een dag voor je afspraak nog een geautomatiseerd mailtje krijgt om je ter herinneren aan je afspraak. Bij de kine is dat voor mij niet meteen nodig, want ik ga al zeven jaar elke woensdag om 14.00 uur, dat is mijn vaste afspraak.

Ik krijg ook mailtjes voor Merels orthodontistafspraken, en ik krijg smsjes voor afspraken in het Jan Palfijn, zowel voor mezelf als voor ons pa. Die afspraken staan wel altijd in mijn agenda, maar soms zie ik die dus over het hoofd.

Ik keek al een paar maanden uit naar mijn afspraak met de tandarts: het begin voor implantaat nummer twee, want er zit nog een heel zielig, ontzenuwd tandje dat er ook uit moet en vervangen moet worden door een deftige kroon. En ja, mijn tanden moeten ook gewoon een nazicht krijgen, want ik vermoed dat er een gaatje zit in een van mijn achterste kiezen.

Soit.

Ik kijk gisterenavond in mijn agenda, en wat zie ik, tot mijn afgrijzen, staan? Jawel. Ik had om drie uur bij de tandarts moeten zijn. Het stond nochtans op de kalender in de keuken ook, maar in mijn hoofd was dat om een of andere reden volgende week. Glad vergeten dus, en dat mens zit echt wel volgeboekt, vaak een maand op voorhand. Dju.

Ik durf nu bijna niet te bellen, want hoe stom is dat zeg!

Grr. Ik wou dat ook zij zo’n mailsysteem had, want dan was ik het niet vergeten. Ik was nochtans gewoon thuis, oefeningen en toetsen aan het opstellen…

Dju dju dju.

Tandarts

Het is hier precies een vast patroon aan het worden: af en toe breekt er gewoon een stuk tand af bij mij! Afgelopen februari was het ook van dat, zo blijkt.

Nu was het ergens rond de 9de, kort na de operatie, weer van dat: een derde van een tand gewoonweg foetsie, en een vrij scherpe rand, zodat de zijkant van mijn tong snel geïrriteerd geraakte.

Ik belde naar de tandarts, en met vertwijfeling in haar stem wist ze me te melden dat ze pas op twee januari tijd had voor mij! Euh… Tsja, het is niet alsof ik sneller bij een andere tandarts ging binnen geraken, en behalve de geïrriteerde tong had ik er vooralsnog geen last van. Twee januari dan maar, zeker? Ze ging me wel op de wachtlijst zetten, als vijfde persoon die ze kon bellen wanneer er ergens een afspraak wegviel. Nu, dat zag ik wel zitten aangezien ik een vrije agenda heb en een zoon die me desnoods wel kan brengen tussen het blokken door.

Gisteren kreeg ik dus een kort telefoontje: “Morgen om kwart na drie, kan dat? Ja? Oké, tot morgen!” en dat was dat.

Wolf bracht me als plichtsgetrouwe zoon naar ginder en wachtte braaf tot ik klaar was, en dat ging eigenlijk allemaal zeer snel: het gat was nog niet al te groot, snel uitgeboord, opgevuld en glad gezet. En ik, ik was eigenlijk bijzonder opgelucht dat ik de feestdagen kon beginnen zonder dat ik schrik moest hebben voor verder afbrokkelen of beginnende tandpijn. Of een verder geïrriteerde tong.

Dikke pluim voor mijn tandarts!