Geplaatst op

Parkeerkaartgedoe

Op 1 april had ik het nieuws gekregen dat mijn handicap aanvaard was, dat ik geen financiële tegemoetkomingen kreeg – die had ik ook niet gevraagd – maar dat ik wel recht had op een parkeerkaart. Daar was ik echt blij mee: doorgaans heb ik het niet nodig, maar soms kan het heel handig zijn, zeker na lange werkdagen wanneer de rug op is en ik toch nog boodschappen of zo moet doen. En ja, er mag ook eens een voordeel zijn aan die rug, toch?

Nu, ik had het opgezocht: de kaart ging me automatisch opgestuurd worden binnen een termijn van 30 werkdagen. Ik wachtte dus geduldig af en ging elke dag vol verwachting richting mijn brievenbus. Helaas…

Intussen had ik wel al een briefje gemaakt met mijn attest waarin staat dat ik er recht op heb, en een bijkomend briefje: “Echte kaart zit vast in de post. Zie attest”. Want ja, ik dacht dat met die poststaking mijn kaart ergens in limbo zat. En er waren ook wel wat officiële feestdagen en al. Dat briefje lag aan mijn voorruit en hielp wel: ik kreeg effectief geen parkeerboete waar ik niet betaald had, terwijl de auto’s voor en achter mij er wel eentje hadden.

Na 42 werkdagen ging ik toch even online bij het contactformulier, en stelde ik de vraag of ze even konden nakijken of mijn kaart effectief verzonden was, en zo ja, of ze misschien een nieuwe konden aanmaken want dat die nu wel erg lang weg bleef.

Ik kreeg een beleefd antwoord, gestandaardiseerd: “Beste, we hebben uw aanvraag voor het verkrijgen van een parkeerkaart goed ontvangen. Deze wordt nu aangemaakt en opgestuurd. U zal deze ontvangen over twee à drie weken”.

Ah bon. Tot zover dus het automatisch opsturen van dat ding, ge moet dat effectief nog aanvragen. Zal ik wel zitten wachten.

Maar kijk: op 25 juni zat ze in de bus! Helemaal een echte parkeerkaart enal, waarmee ik mag parkeren op gehandicaptenparkeerplaatsen, maar waarmee ik ook overal in België onbeperkt mag parkeren in blauwe zones en op bewonersplaatsen, en ik niet hoef te betalen behalve anders aangegeven (zoals aan de kust).

Een en ander zorgt ervoor dat ik bepaalde dingen wél kan doen, zoals een wandeling bij een of ander evenement waarbij ik weet dat ik op het einde doodop ga zijn en krom van de pijn, en ik dan niet nog een kwartier extra moet lopen tot aan de auto. Want dat is voor mij een reden om dan niet te gaan, zoals bv. het lichtfestival hier in Gent.

Oh, en mijn EDC, mijn European Disability Card zat er ook bij: een kaart waarmee ik kan aantonen dat er iets scheelt, en waarmee ik bij culturele instellingen vaak korting kan krijgen. En waarmee ik hopelijk ook een lange aanschuifrij aan pakweg een museum kan omzeilen, want ook dat is funest voor de rug.

Yup. Tevreden.

 

Geplaatst op

Kafka op zijn best

Het was weer de moeite vandaag! Ik zou dus graag op 1 februari halftijds willen herbeginnen met lesgeven. Fulltime gaat helemaal niet lukken, dat voel ik, ik blijf keihard tegen mijn eigen grenzen aanlopen, maar halftijds in vijf en zes, dat moet kunnen.

De personeelsverantwoordelijke en ik gingen op zoek naar de mogelijkheden, want volgens Gwen had zij een aantal jaar geleden na een zware aanval van cytomegalie een reïntegratieplan na langdurige ziekte (rplz) gehad, waarbij je halftijds werkt, maar toch geen ziektedagen en pensioenrechten kwijtspeelt. Leek me ideaal, beter dan een verlof voor verminderde prestaties (vvp) waarbij je wel nog halve ziektedagen spendeert. Dat laatste zou eigenlijk maar logisch zijn, maar als het eerste bestaat, gaan we niet zot doen he!

Na wat zoekwerk vonden we inderdaad op de site onderwijsvlaanderen de papieren voor zo’n rplz, alles werd afgedrukt, en ik moest enkel nog de controles en dergelijke aanvragen bij Medex, het controleorgaan, en uiteraard de papieren laten invullen door de dokter. Bon, ik was woensdag langsgeweest bij de huisarts daarvoor, maar blijkbaar mogen die papieren enkel ingevuld worden door de specialist. Alleen… ik heb pas een afspraak op 28/01, en je moet het controleonderzoek best twee weken op voorhand aanvragen, en dat moet minstens vijf werkdagen voor de geplande werkhervatting zijn. Hmpf. Huisarts belde, ik mocht vandaag over de middag met die papieren langsgaan in het ziekenhuis. Oef.

Ik belde naar Medex voor een controle, en kreeg netjes op tijd een afspraak. Alleen… Een half uurtje later belde de behulpzame dame me terug: “Mevrouw, zei u daarnet niks van onderwijs? Want dan is dat niet bij ons, wij zijn daar niet voor bevoegd, u moet bij Certimed zijn.”
“Oh? Maar op de papieren staat duidelijk Medex? En die papieren komen van de site van onderwijs Vlaanderen?”
“Het spijt me echt, mevrouw, dan klopt dat niet, want u moet écht niet bij ons zijn, maar bij Certimed.”

Juist.

Ik belde dus naar Certimed, inderdaad het controleorgaan waarnaar ik tot hiertoe alle papieren had opgestuurd. “Reïntegratieplan? Dat bestaat niet, mevrouw.” “Euh? Ik heb hier de papieren voor mij liggen?” “Ik weet niet waar u die gevonden heeft, mevrouw, wij kennen enkel een vvp, geen… hoe noemt u dat? Reïntegratieplan? Het spijt me, mevrouw, maar ik kan u écht niet helpen! Uw personeelsverantwoordelijke zou dat moeten weten.”

Helaas was Peggy op dat moment niet bereikbaar, en was het intussen half twaalf. Ik moest dus tussen één en twee in het ziekenhuis bij de dokter langs om de juiste papieren te laten invullen, en ik zag alles al in het water vallen. Zucht.

Verder rondgesurft dan maar, sites gelezen, ambtenarees ontcijferd, en uiteindelijk maar rechtstreeks naar het werkstation gebeld. Zo’n werkstation, dat zijn de administratienerds in Brussel die de puntjes op de i zetten en ons uiteindelijk ook betalen op basis van het papierwerk van de lokale secretariaten. Als die het niet wist, dan wist niemand het. Een vriendelijke heer nam op, luisterde, en zei ook dat hij van zo’n reïntegratieplan niks wist. Ja, dat bestond voor mensen die einde loopbaan waren (TBS), en dan was dat inderdaad via Medex. Maar in mijn geval? Nee hoor. Toen ik hem het geval van Gwen aanhaalde, zocht hij dat meteen op. Een privacybreuk was dat niet meteen, aangezien ik er duidelijk alle details van wist. En ja, zij had effectief een reïntegratieplan gehad, maar dat was al in 2005 geweest, en intussen bestond dat al ettelijke jaren niet meer. In mijn geval moest het een vvp zijn. Ahhh…

Hij verontschuldigde zich voor het feit dat hij me niet had kunnen helpen, maar ik verzekerde hem dat hij dat net w̩l had gedaan: ik had eindelijk duidelijkheid! Enfin, ik heb dan maar alle papieren voor een vvp afgedrukt, ben ermee naar het ziekenhuis gereden, heb alles laten invullen Рde dokter schreef me drie maanden halftijds voor, we gaan wel zien wat lukt en wat niet Рen maandag gaat alles op de post.

Oef.

Met wat geluk komt alles nog goed op 1 februari. Als er nu maar niks verloren gaat in de post, of er nergens een verkeerde datum is ingevuld of een lijntje vergeten.

Want Kafka en Murphy zijn beste vriendjes, dat heb ik al een tijdje door…

Geplaatst op

Verkavelingswijzigingsaanvraag is binnen

Oef.

Daarnet heb ik bij Stedenbouw het verkavelingswijzingingsaanvraagdossier binnengebracht. Eindelijk.

De hele zomer heb ik handtekeningen verzameld, daarna heb ik van de architecte het ingevulde dossier gekregen, en vandaag kon ik er eindelijk werk van maken.

Gisteren heb ik alle brieven voor de huiseigenaars die ik niet kon bereiken, opgesteld, met telkens een aangepast plannetje met uitleg erbij. Vijftien stuks, jawel. Deze morgen ben ik dan eerst naar de logopedie gegaan, en daarna richting postkantoor om die vijftien brieven aangetekend te versturen. 84 euro. Dan kopies in zesvoud van de bewijsjes van aangetekende zending, de dossiers in elkaar gestoken, en dan richting Administratief Centrum Zuid, waar ze me wisten te vertellen dat ik eigenlijk in Mariakerke moest staan. Maar dat ze het dossier wel wilden aannemen en nakijken of er wel alles inzat, alsof het met de post zou verstuurd zijn. Het bleek in orde te zijn, oef.

En dus viel er een pak van mijn hart. Een steen van mijn maag. Want dit dossier, het had toch enige voeten in de aarde. Nu moet ik nog wachten op bevestiging per post van de volledigheid van het dossier. Dan moet Stedenbouw het nakijken, en dan moet het ter goedkeuring voorgelegd worden aan het Schepencollege. Het kan dus nog wel eventjes duren. Maar bon, we zijn alweer een stap dichter.

(En dan heb ik mezelf beloond met een prachtig diepblauw-naar-paars-neigend hoedje, hemdjes voor Merel, een wollen truitje voor Bart, en een hoop volkorenkoeken van bij de Hema. En een vegetarische lunch bij de Pacha Mama.

lunch)