Misschien een clichéfoto, maar het blijft mooi.
5 jaar
Nee, niet een van de mijne, maar het zoontje van mijn jongste broer Roeland. We waren uitgenodigd voor een brunch bij hen thuis ter ere van Nands verjaardag. Alleen lag het nogal moeilijk: Wolf kwam thuis van scoutsweekend om half één. Bart en ik zijn dan maar met aparte auto’s gereden, en hij is na een goed uur alweer terug naar huis gegaan om Wolf op te halen. Die was jammer genoeg veel te moe om nog terug te komen naar het feestje, zodat ook Bart dan maar thuis bleef. Tsja.
Nand had nochtans het weer mee: we hebben bijna de hele tijd buiten in de zon gezeten, al schuivend met de tafel. En de kinderen speelden voortdurend op de speeltuin, waar ze zelfs op een bepaald moment een plastic keukentje in gehesen hadden. Geen idee hoe ze het geflikt hebben, maar het was hen wel gelukt dus.
Er moest blijkbaar ook even gevochten worden, al spelend uiteraard:
Bonne, Nands nichtje langs Sarahs kant, was er ook:
En er was natuurlijk ook taart. Waarvan de kaarsen niet in brand wilden in de buitenlucht.
Dan werd er, terwijl binnen de kaarsen werden aangestoken, maar fruitsla gehaald bij oma:
Intussen werkten de kaarsjes tóch mee, enfin, na een kennismaking met de grond.
En toen werd er even geposeerd op de klimtoren:
Intussen had Kobe zijn rugbybal boven gehaald, en was ook Marne weer wakker.
Ik moet zeggen: een bijzonder fijne namiddag. Dank u, broere!
365 – 09 maart 2014 – blazen maar!
Productieve dag, enfin, min of meer
Dat zalige weer, dat doet wonderen voor mijn humeur! Helaas nog niet voor mijn longen, maar dat komt hopelijk nog wel.
Ik heb rustig de was buiten gehangen, gekookt, en ik heb zelfs een uur buiten in de zon gezeten, ongestoord, terwijl ik zat te lezen! Du jamais vu gewoon! Ik had ook de Fatboy uitgehaald, en daar werd enthousiast in gespeeld, vanzelfsprekend.
Helaas moest ik ook nog richting Lochristi naar de winkels, om die bestelde schoenen voor Kobe, en eens kijken of ze dat giletje voor Merel daar in de juiste maat hebben. Oh, en knutselgerief vinden voor Nands verjaardag. Zeggen dat ik er geen zin in had, was een understatement: veel te mooi weer om in winkels te gaan lopen, en door die heftige verkoudheid voel ik me nu niet bepaald super.
Maar bon, wat moet dat moet, dus ik naar de Torfs. Ik heb daar het record gebroken, denk ik: twee minuten, binnen en buiten. Ha ja, want het stond netjes te wachten.
Omdat mijn auto toch geparkeerd stond voor de Lola & Liza, ben ik ook daar binnen gewipt. Ik moet namelijk ook zelf nog een outfit hebben voor die communie, vandaar, en dan is het kwestie van op het juiste te vallen. Mijn oog viel meteen op een kleedje in donkerblauw met felpaars en feloranje, maar ik twijfelde nog toen ik uit de kleedkamer kwam. Meteen kwam een van de verkoopsters op mij af: dat het me te breed maakte in de heupen, en of ze me een paar andere kleedjes mocht voorstellen en komen brengen? Uiteraard, ondanks het feit dat ik de meeste prints die er hingen, niet zo graag zag. En dus liep Claudia om een kleedje of vijf, waarbij ze al meteen na het tweede vaststelde dat ik blijkbaar een moeilijke was, want dat die fletse kleuren me echt niet gingen. Of ik dat eerste kleedje, dat ik graag zag, niet nog eens kon aantrekken? Maar deze keer met een corrigerende slip eronder?
Dat vond ze een heel pak beter, en ik eigenlijk ook wel. Ze haalde er nog een fantastisch oranje blazertje in een soort tricotstof bij, en ik vond het prachtig. Ikke, oranje, jawel. En voor 116 euro heb ik dus een kleedje, een blazer, bijpassende nagellak, en ik heb meteen de slip ook maar meegenomen. Score, zou ik zeggen! Totaal onverwacht, eigenlijk, en met dank aan Claudia!
Het giletje voor Merel hadden ze niet binnen, maar konden ze wel laten overkomen uit Zelzate, zodat ik volgende week nog eens naar ginder mag kletsen. Maar dan neem ik de jongens, en vooral Kobe, mee: voor tien euro heb ik in de Action een ganse zak knutselgerief gevonden, en voor die prijs mogen de jongens dan ook eens een ganse hoop knutselspullen kiezen.
Allez vooruit.
365 – 8 maart 2014 – vlechtjes
Wijven!
Wolf is woensdag bij een vriendje gaan spelen, en ik had Kobe beloofd dat er ook voor hem iemand mocht komen. En Merel, die kon niet achterblijven natuurlijk.
Dus belde ik Kobes twee beste vriendinnetjes, wier zusjes heel toevallig Merels beste vriendinnetjes zijn: twee vliegen in één klap dus! Kobe kreeg dus zijn Ella en Kaat over de vloer, en Merel was door het dolle heen met Camille en Lise. Dat is zelfs behoorlijk letterlijk te nemen: binnen de kortste keren zaten ze alle zes boven te joelen dat het geen naam meer had!
Ik voelde me nochtans alles behalve fris, maar dat kon ik natuurlijk op voorhand niet weten: ik heb gigantisch veel snot in mijn hoofd, en af en toe heb ik een zodanig harde hoestbui, dat ik schrik krijg dat ik op een bepaald moment mijn longen in mijn handen ga hebben. Soit, ze zaten vooral veel boven op Kobes nieuwe kamer, zodat het hier beneden betrekkelijk rustig bleef.
Wolf keek lijdzaam toe, en ging af en toe poolshoogte nemen boven, onderwijl het hoofd meewarig schuddend.
En toen kwam Kaat met van die puppy-ogen vragen of ik geen pannenkoeken wilde bakken? Wat ik dan maar gedaan heb ook… Intussen waren ze enthousiast buiten aan het spelen, tot er eentje zich pijn had gedaan en er gehuild werd. En toen kropen de drie kleintjes onder een dekentje en mochten ze één programmaatje tv kijken.
Maar nadat Kaat en Lise weg waren – ze moesten vroeger door omdat ze op weekend vertrokken – kreeg de rest een tweede adem, lieten ze in Kobes kamer de rolluiken neer, en hielden ze er disco. Met blijkbaar enthousiast gedans:
Enfin, ze vonden het alletwee een bijzonder fijne dag!
365 – 07 maart 2014 – staartjes
Strooptocht
Mijn schoonmoeder nodigde de kinderen en mij uit om in Ronse iets te komen eten, en dan kleren te gaan kopen voor Kobes communie in haar favoriete kinderboetiek. Ik zei uiteraard geen nee, en dus tuften we vrolijk in de zon naar Ronse.
Nelly nam ons prompt mee richting Avelgem (en geloof het of niet, de Kwaremont was afgesloten, enfin, voor verkeer boven de 3,5 ton, maar toch…) maar het Konijntje, waar ze een fijne buitenspeeltuin hebben, was blijkbaar gesloten in de vakantie. We reden naar Kwaremont zelf, om daar vast te stellen dat ook In ’t Palet gesloten was. Dan maar richting Ronse zelf, in de buurt van de Markt zijn wel wat eetgelegenheden.
Bon ja: La Différance? Dicht. De Acte? Toe. We liepen wat verder, en hadden plots wél geluk: de Look was open. Helaas geen speeltuin of buitenruimte, maar tegen dan hadden we toch al zodanig honger, dat daar niemand meer wakker van lag. De kinderen aten fantastische garnaalkroketten, en ik had een meer dan serieuze portie gegrillde scampi’s met frietjes.
Tegen dan was het al zo goed als twee uur, en gingen we post vatten aan de boetiek. Kobe kreeg een donkerdonkerblauwe broek, met bijpassend Tshirt met de max van een tekening op, en een felrode gilet. Echt knap. Wolf werd gelijkaardig uitgedost: een felblauwe broek met wit Tshirt met knaloranje gilet: net iets minder klassiek, maar hij is dan ook niet degene die zijn communie doet. Voor Merel had ik al een kleedje, en dus vond Nelly het welletjes.
Er kon natuurlijk nog wel een taartje, respectievelijk ijsje bij, en dat gingen we dan ook halen.
Rond vier uur begonnen we aan de tocht naar huis, evenwel niet zonder tussenstops: Kobe moest nog schoenen hebben die erbij passen, en die hadden ze niet meer gehad in Ronse. Op de N60 is er tegenwoordig ook al zo’n koopcentrum, en daar is een Torfs: de moeite waard om te stoppen dus. En jawel, een paar prachtige AllStars gezien in donkerblauw met felrood. Alleen hadden ze – uiteraard – zijn maat niet meer, maar ze gingen een paar opzij houden in de Torfs in Lochristi. Ik weet weer wat gedaan zaterdag.
We zijn dan ook nog even de JBC binnen gelopen om een vestje voor Merel, en daar ook hetzelfde verhaal: het perfecte giletje gezien, maar alweer niet haar maat. Helaas kunnen ze bij JBC enkel zien of het voorradig is in de regionale winkels, en was Lochristi te ver. Soit, ik moet er zaterdag toch naartoe, ik kan even goed even gaan kijken.
En toen was het welletjes, begonnen mijn longen weer serieus lastig te doen – ik heb al een serieus tijdje een behoorlijke hoest – en reden we naar huis. Moe, maar wel met de goeie buit. Score!
365 – 06 maart 2014 – blote knietjes
“Toe, mama, ga je ons asjeblief asjeblief instoppen?”
Zalig weertje
Wolf was de hele namiddag bij een vriendje gaan spelen, en Kobe en Merel hebben quasi de hele tijd buiten gezeten, in de modderpartij: spelen in de aarde is blijkbaar dubbel leuk.
Tegen kwart na vijf ben ik Wolf gaan ophalen, zodat we op tijd gingen zijn voor de rugby. Ik had meteen ook een grote doos boterhammen mee en een flesje water, en mijn fototoestel. Ik heb de jongens afgegooid ter hoogte van het clubhuis, en ben met Merel doorgereden naar de parking het dichtst bij de grote speeltuin en de steigers aan het water.
We hebben wat gespeeld, rustig gegeten op de steiger, en toen verder gespeeld tot het quasi donker was. En toen was het toch ook wel tijd om de jongens te halen.
Bij deze de foto’s:
Zó groot is ze intussen al!
