Geplaatst op

Een dag vol vriendschap

Sommige dagen zijn zo gezellig goed gevuld ^^

Ik sliep lang, hielp de kuisvrouw wat mee links en rechts, deed boodschappen, en tegen elf uur stond Annick hier. We kletsten uiteraard, maakten samen hespenrolletjes, een aantal met witloof en voor de kinderen ook een reeks met prei, al begint Wolf nu ook al witloof te eten. Bart kwam ook eten en verdween weer, en Annick en ik kletsten verder in de zetel met een grote kop latte en een stuk versgemaakte bananenbroodpudding.

Tegen een uur of vier verdween ze, en ik ruimde nog verder op met de kinderen, en begon voor de rest alles in orde te zetten voor Sepp, Sofie en de kinderen. We hadden hen al lang niet meer gezien, en ik was sowieso van plan geweest om hen in de vakantie uit te nodigen. Nu bleken ze ook nog Romeinse kledij nodig te hebben voor hun kerstfeest in thema, en uiteraard heb ik hier wel wat liggen.

Met andere woorden: om zes uur werd er geaperitiefd, en meteen ook een pak kledij uitgeprobeerd. Een uurtje later zaten we aan tafel, een uitgebreide kaasschotel met een keur aan broodsoorten. Dik in orde dus. De kinderen begonnen daarna gezelschapsspelletjes te spelen, wij bleven gezellig praten bij ons glas wijn. Al bij al werd het niet echt laat, maar aangezien we echt wel vroeg begonnen waren, was dat eigenlijk nog mooi meegenomen ook.

Een warme dag, voorwaar.

 

Geplaatst op

Klein ziek Kobetje

En toen was Kobe ziek. Vannacht kwam hij plots bij me: dat hij zich niet zo goed voelde, en dat hij vooral ook buikpijn had. Hij gloeide effectief, en ik stak hem terug in bed met een emmertje naast hem. Blijkbaar heeft hij later dan ook overgegeven, maar hij kwam me niet wakker maken. Tegen de ochtend hoorde ik dat er iets niet pluis was, en dat was net het moment waarop Bart opstond. Ik vroeg hem even naar Kobe te kijken, en draaide me zelf nog eens om.

Toen ik een uurtje later ook opstond, lag er een klein lief ziek Kobetje in de zetel. Hij had nog overgegeven, en had ook een beetje buikloop. Maar, wist hij me te vertellen, er was een groter probleem: het toilet zat verstopt.

Blijkbaar had Kobe bij het overgeven ’s morgens ook in zijn broek gedaan, en Bart had het opgekuist met keukenpapier, dat hij mooi in een prop had gedraaid en in het toilet had gegooid. Mja. De halve fles Destop die ik nog staan had, hielp niet, maar helaas ook niet de fles Destop Turbo die ik in de loop van de namiddag kocht. Hmpf.

Gelukkig begon Kobe zich in de loop van de dag merkelijk beter te voelen. Eten ’s middags deed hij nog niet, maar ’s avonds gingen de boterhammen toch redelijk vlot binnen.

Nu maar hopen dat ik morgen dat toilet opgelost krijg, want er komen verschillende mensen op bezoek.

Geplaatst op

Rust

Blijkbaar was mijn lijf vooral aan rust toe. Ik zat gisterenavond op een normaal uur in bed, en ik heb verdorie geslapen tot half twaalf. Dat is me in geen jàren overkomen, zelfs niet na een avond uitgaan, laat staan na een gewoon slaapuur. Die keelontsteking zit dus effectief nog in mijn lijf, denk ik.

Ook de kinderen waren blijkbaar aan wat rust toe: ze hadden helemaal geen zin om uit het huis te gaan, en hebben gisteren en vandaag gewoon heel rustig rondgelummeld, wat gelezen, gespeeld, rondgehangen, geknutseld… Het is echt mooi om te zien hoe ze zichzelf bezighouden. Maar rond een uur of vier kwam Quinten langs, één van Wolfs vriendjes. Of hij vanavond niet mocht komen slapen. Wolf pakte zijn spullen bij elkaar, viste zijn tramkaart uit de schuif, en verdween. Wel makkelijk, zo zelfstandige kinderen.

Rond een uur of vijf is Bart dan hapjes beginnen maken, om al eens te oefenen voor kerstavond. Merel en Kobe zagen dat al helemaal zitten, en hielpen netjes mee.

IMG_0758

En ik, ik heb daarstraks met mijn domme kop toch Diablo III opnieuw gedownload, en ben opnieuw aan het spelen. Mijn personages stonden nog netjes te wachten, en met het nieuwe stuk erbij, ben ik dus weer verkocht. Ach ja, het is vakantie voor iets, zeker?

Geplaatst op

Sneeuwklokjes

Nee, ze staan er nog niet, en nee, het sneeuwt ook niet, verre van.

Ik had nog knolletjes liggen die moesten geplant worden, want Merel vroeg expliciet naar sneeuwklokjes. Je kan ze nog gans de maand december planten, geen enkel probleem.

Alleen heb ik ze vandaag in de grond gestoken bij een heerlijk zonnetje, met enkel een giletje aan. Op 19 december, jawel. 15 graden was het vandaag, onvoorstelbaar, een fantastisch lentegevoel. Terwijl overal de kerstboomlichtjes pinkelen, en in de supermarkt Mariah Carey zich de longen uit het lijf zingt.

Sneeuwklokjes dus. Het zal me benieuwen.

Geplaatst op

Het laatste loodje

Dat het een zwaar was, dat laatste loodje vandaag.

Om half negen zat ik alweer op school: vergadering voor het fotoproject van de vijfdes. Tegen half tien dienden de eerste leerlingen zich aan om hun examen in te kijken, en dat bleef wel eventjes zo. Maar twee uur is voor velen te lang, als ze geen problemen hebben. En dus zat al gauw mijn klas vol met kletsende leerlingen, waaronder zelfs twee die geen Latijn meer doen, maar telkens weer bij mij komen zitten babbelen. Eigenlijk best wel fijn…

Enfin, ik deed nog wat administratie, kletste wat met collega’s, en ging om één uur naar de mooie en best wel ontroerende afscheidsspeeches van twee collega’s die met pensioen gaan. Ze zullen allebei gemist worden, zoveel is zeker, ook door mij. Er volgde heel kort een receptie, want om twee uur zat er alweer een ouder voor een gesprek met mij en de directie: zelf een leerkracht zijnde had ze gisterenavond ook oudercontact en kon ze dus niet aanwezig zijn. Tsja…

Enfin, een uurtje later werkte ik de administratie af, en reed ik naar de kinderen. Om eerlijk te zijn: ik was doodop. Maar ik gaf hen een vieruurtje, verwerkte de foto’s van vandaag, en bracht Wolf tegen vijf uur naar de muziekacademie. Opnieuw thuis zat ik Kobe behoorlijk stevig achter zijn vodden zodat die klaar was voor zijn kerstfeestje van de scouts om zes uur, spoelde mijn antibiotica door met een Dafalgan, gooide Kobe af op de scouts, en reed met Merel door naar Evergem, voor Wolfs kerstconcert. We luisteren tot Wolf klaar was met spelen, muisden er vanonder, gingen snel eten, en Wolf ging om zeven uur naar zijn scoutsfeestje.

En om acht uur ging ik Kobe weer ophalen aan de scouts. Het is gelukkig niet ver, maar ik laat Kobe toch liever nog niet te voet in het donker gaan.

En toen? Toen trok ik een losse broek, dikke sokken en een wollen gilet aan, en plofte in de zetel. Vakantie? Vakantie! Oef.