Geplaatst op

Stilte. Oef.

Terwijl de jongens hier al zaten te gamen, hees Merel zich in scoutsuniform, nam haar rugzakje mee, en ik voerde haar naar het station, want ze ging net op groepstocht. Dat is met alle geledingen, van 6 tot 26 (of zoiets) naar dezelfde bestemming. Wolfs feestje lag al vast toen we hoorden dat het groepstocht was, want anders hadden we een andere dag gekozen. Het was de bedoeling dat ook Kobe meeging, maar die had te weinig geslapen en blijkbaar ook te veel chips gefret de avond voordien, en voelde zich misselijk. Hij is dan ook weer in zijn bed gekropen.

Enfin, Merel ging dus naar Oostende, zwemmen in het subtropisch zwembad daar, en een duinenspel in de namiddag.

En hier thuis werden om elf uur de jongens opgehaald, en daalde de stilte neder. Oef. Ik geef het eerlijk toe, ik was bijna zot.

Merel had een prachtige dag, maar begon te huilen toen ze me zag aan het station: haar voeten deden zo’n pijn, en aan haar ene hiel was er inderdaad een grote blaar. Maar zodra ze op mijn rug zat, was ze alweer aan het lachen. Gelukkig maar.

Zo’n zondag, ne mens zou dat gewoon kunnen worden…

Geplaatst op

Wolfs dertiende-verjaardagsfeestje

Ik weet het, het is een paar maanden na datum, maar je moet maar eens met zes tieners en een eigen drukke agenda een gaatje zien te vinden…

Enfin, het had nog serieus wat voeten in de aarde wat we precies gingen doen, maar uiteindelijk waren we eruit: om 14.00 uur stonden ze hier dus met vijven aan de deur met een grijns zoals alleen een dertienjarige jongen kan grijnzen, en een slaapzak.

Meteen trokken ze naar boven om zich te installeren, met veel gegniffel en gegiechel. Maar toen ik rond half drie riep dat er taart was, moest ik dat geen twee keer zeggen.

Ze trokken weer naar boven, maar het opzet was duidelijk: vrij snel stonden ze allemaal weer beneden, werden de computers opgezet en vormde zich een heuse lanparty. Allez ja, het is natuurlijk al lang geen local area network meer, maar een wifiparty. Samen zaten ze dus Roblox of Minecraft te spelen, en leken ze zich prima te amuseren.

Om zes uur riep ik hen weer aan tafel, en werd een stevige stapel croques  monsieur weggewerkt. Eten dat die kunnen!

Er werd nog even stoom afgelaten buiten, en toen laadden Bart en ik hen allemaal in de auto, richting Zone. Daar waren ze geboekt voor veertig minuten lasershooting. Blijkbaar ging het bijzonder snel, want allemaal wilden ze eigenlijk nog langer spelen. Alleen, die harnassen waren zo zwaar…

Terug thuis had ik een film met beamer klaargezet, maar toen ik halfweg ging roepen voor ijs, bleek dat ze eigenlijk toch meer aan het babbelen dan kijken waren, en stopten we daar maar mee. Ze giechelden en gibberden nog vrolijk verder, er waren kussengevechten en rupsgevechten, en om kwart voor één vond ik het definitief welletjes en legde ik hen echt het zwijgen op, na een eerdere waarschuwing.

De volgende ochtend waren ze desondanks toch alweer om half acht wakker, verorberden ze een heuse stapel croissants, en moest er uiteraard nog gegamed worden. Ziet dat van hier!

IMG_9327

Ik had wel het gevoel, ja, dat het een leuk feestje was. Wolf zag er in elk geval meer dan tevreden uit. En meer moet dat niet zijn.

Geplaatst op

De eerste échte zonnige dag!

Dat het gisteren toch wel echt prachtig weer was, zeg! Ik had ongelofelijk veel chance met mijn gedwongen wandeltocht, maar ook de kinderen vonden dat ze moesten genieten van het weer. En bij hen betekent dat: water!

Zodra Kobe en Merel thuis kwamen, vroegen ze naar het zwembadje. Ik heb hen zot verklaard, maar ze mochten wel met water spelen. Rhune kwam ook nog af, mét zwembroek, en dus waren er waterspelletjes. Wolf had eerst geen zin om mee te doen, en hing een beetje de puber uit in de plaats :-p

Waterballonnen en waterpistolen, meer moet dat duidelijk niet zijn.

Geplaatst op

Neurolyse

Deze voormiddag stond ik om half tien netjes bij dokter Burssens, alweer. Twee stagiairs kregen nog maar eens de uitleg rond de voet van mij, en Burssens spoot vrolijk een stevige dosis lidocaïne in mijn voet. Ik hing ongeveer aan het plafond van de pijn, maar het verdovende effect verspreidde zich snel, dat moet ik toegeven. Kent u dat vervelende, stijve gevoel in uw kaak wanneer de tandarts verdoofd heeft? Wel, dat ambetante gevoel zat nu dus in mijn voet. Maar nu was het de bedoeling om die voet stevig onder druk te zetten, zodat het zeer duidelijk zou zijn wanneer de verdoving zou uitgewerkt zijn. Aan de hand daarvan kan de dokter bepalen wat het precies is.

Ik trok dus mijn sandalen aan – heerlijk gewoon! – en begon te stappen. Ik ging vruchteloos op zoek naar een geocache in het Delphine-Boëlparkje, en stapte daarna via de Parklaan – prachtige huizen! – naar het Citadelpark.

Menig pokémon werd gevangen, de voet werd stevig onder druk gezet, en ik pikte nog een geocache op.

Via de Prinses Astridlaan, de Oostendestraat en de Prinses Clementinalaan wandelde ik iets na twaalven terug, en jawel, exact twee uur na de inspuiting begon de voet gemeen veel zeer te doen.

Toen ik ’s avonds belde naar de dokter met die mededeling, moest hij lachen: “Ze hadden u verteld wanneer het ging uitgewerkt zijn, zeker?” Blijkbaar is het nu wel duidelijk wat er aan de hand is: een geknelde zenuw! Die moet nu operatief losgemaakt worden, een neurolyse dus. Enfin, op zich geen zware ingreep, en dan drie weken een loopvoetje of mijn laars. Juist ja.

Nu nog bepalen wanneer het kan.

Geplaatst op

Blaarmeersen, of het gebrek eraan.

Andere jaren had ik tegen april al massa’s foto’s getrokken van prachtige zonsondergangen boven de Blaarmeersen. Maar dit jaar, doordat Wolf nog steeds geen rugby mag spelen, is het er eigenlijk nog zelden van gekomen om te gaan wandelen aan de Blaarmeersen. Kobe kan meerijden met vriendjes uit de straat, en met mijn voet is het niet altijd even opportuun om dan nog te gaan rondlopen. En nu met de uursverandering zal de zon nog niet onder zijn tegen dat we alweer huiswaarts vertrekken.

Mja.

Vandaag wilde ik Kobe wel zelf gaan afzetten, want a) het is mooi weer b) Wolf kan dan even bij zijn ploeg langsgaan om uit te leggen waarom hij zo lang afwezig is, en c) de geocache die we daar hebben weggestoken, is nog maar eens verdwenen.

Enfin, dat deden we dus, en het deed deugd, jawel.