Geplaatst op

Tandperikelen

Nu dat weer…

Gisteren, zondag dus, kreeg ik plots tandpijn. Ja, echt. De pijn verkroop echter de hele tijd: soms onderaan, soms bovenaan, dan weer mijn ganse kakement, dan weer tot in mijn sinussen… Zeer vervelend!

Ik belde dus deze morgen naar mijn tandarts, en die had om kwart over vier een kwartiertje de tijd, net genoeg om te kijken wat er precies scheelt en om me van de pijn af te helpen. Definitieve oplossingen volgen dan later wel.

Bon, ik dus met een zere kaak en een klein hartje richting tandarts. Die zag niet zo meteen een gaatje of zo – wat me ook zou verwonderd hebben, ik ga twee keer per jaar op controle – en nam dus een paar foto’s. Ook daarop was niet veel te zien, en dus begon ze met vloeibare stikstof op een watje te testen welke tanden nog gevoelig waren en welke niet. En jawel, bij een zwaar gevulde kies bovenaan – tand 26, FYI – kwam er geen reactie. “Goh”, zei ze, “ik vertrouw het niet, ik ga die vulling uitboren, en kijken of die tand nog reageert. Als dat het geval is, dan heb ik hem gewoon maar weer op te vullen. En als hij niet reageert, dan weten we dat hij ontzenuwd moet worden”.

Juist. Zij begint te boren, ik voel niks. Ze boort verder, ik voel niks. En dan volgt een eureka; “Ziet ge’t wel! Ik zit erdoor, en dan moet dat normaal gezien een klein beetje bloeden, maar dat doet niks! Die tand is zo dood als een pier! Nog een chance dat ik verder zocht, want ge zoudt vannacht nogal plezier gehad hebben!” Euh…

Ze heeft de tand in de drie wortels dan maar volgespoten met een vreselijk vies medicijn, er een bol watten in gepropt, en de tand opgevuld, met een verwijzing naar een endodontoloog. Huh? Blijkbaar is dat een tandheelkundig specialisme, want kiezen ontzenuwen, dat doet ze niet zelf meer. Die mensen zijn daar in gespecialiseerd, maar het gaat wel 400 euro kosten, met een 200 euro terugbetaald. Slik. Tsja…

Het zal wel moeten, zeker, als ik de tand wil houden?

En dan nu een antibioticakuur, want het feit dat zelfs mijn kaakbeen al pijn deed, zegt niet veel goeds.

Allez hup, nu dat weer dus.

Geplaatst op

Potten en pannen

Ons pa stuikte vandaag toe met een groot pak in zijn handen. Huh?

Blijkbaar had hij van een deur-aan-deurverkoper een set pannen gekocht. Drie sets zelfs, voor elk van ons drieën. Ik weet niet hoe veel hij ervoor betaald heeft, maar ze gaan niet goedkoop geweest zijn, zo veel is zeker. Stevig, geschikt voor inductie, 30 jaar garantie, en met van die brede oren die niet warm worden. Niet erg mooi, maar bon, ook niet lelijk. En elk deksel heeft een ingebouwde thermometer.

Had ik die pannen nodig? Belange niet, ik heb al mijn gerief. Nee, ’t was geen set meer, mijn mooie set – die ik nota bene destijds ook van ons pa heb gekregen voor mijn verloving – werkt helaas niet op inductie en staat opgeslagen op zolder in een grote doos. Maar ik had intussen wel ongeveer alles wat ik nodig had gekocht bij de Ikea. Ja, één van de pannen was de perfecte maat die ik nog miste, maar de rest had ik dus al.

IMG_3320

Toch vind ik het wel een mooi cadeau: het zien er heel erg goeie uit, en ze zullen zeker en vast langer meegaan dan de Ikea-exemplaren.

Maar bon, waar moest ik dat nu weer gaan zetten? Ik heb een gigantische pannenschuif, en die staat vol. Dan maar de hele oude exemplaren eruit gehaald die nog van ons kot komen, de hele schuif eens grondig uitgekuist, en er en passant eventjes een Merel ingestoken. Kwestie van te tonen hoe groot die schuif eigenlijk wel is.

En dan weer opgevuld met de nieuwe exemplaren erbij. ’t Was puzzelen, maar ’t is toch gelukt.

IMG_3321

Morgen dan maar eens uitproberen.

Bedankt voor het cadeau, pa!

Geplaatst op

Nerdlab

Kobe had inderdaad een tijdje geleden een foldertje meegekregen naar huis, maar zoals zovelen lijden ook wij aan foldermoeheid. We hadden het dus niet eens bekeken.
En toen kwam hij woensdag enthousiast thuis van school: dat ze in de bibliotheek meegedaan hadden aan Nerdlab Het mobiele Makerslab, en dat hij dat de max had gevonden.

Ha ja? Bleek dat Nerdlab met hun mobiele makerslab van Bibliotheek De Krook in 2017 naar verschillende wijkfilialen reist. “Daar kunnen tieners (10-14 jaar) hun eigen stad bouwen, met behulp van lasercutting, elektronica, videomapping en streetart. Een creatieve en leerrijke dagen, met een spectaculair resultaat!”

Het was vorige zaterdag al geweest, en vandaag wilde hij dus ook wel gaan. Alleen… Kobe zou Kobe niet zijn mocht hij om tien uur klaargestaan hebben. Hij vond dat hij later ook nog wel kon aansluiten, en wie ben ik dan om dat tegen te spreken. Zodoende stond hij niet om 10.00 uur, maar wel pas om 14.00 uur in de bib, iets waar hij achteraf spijt van had.

“Want ja, mama, we hebben een bristlebot gemaakt, en nog veel wijze dingen! Kijk maar!”

Jammer genoeg waren er maar drie kinderen aanwezig. Allez zeg, zo spijtig!

Volgende week wil hij ook gaan, maar we moeten dat nog bekijken, want er is ook rugbymatch in Oudenaarde…

Enfin, we zien wel, ik ben in elk geval al blij dat hij het leuk vond!

Geplaatst op

Heerlijk gezelschap

Sommige dagen zijn gewoon beter dan andere.

Deze morgen genoot ik intens van Merels gelukzalige glimlach bij het posten van de brief naar de Sint. Hoe zo’n geloof nog zo rotsvast kan zijn… En het leuke is: Kobe heeft evenveel moeite gedaan, met brief en tekening en alles, want alleen op die manier blijft de illusie bij Merel in stand, zei hij. Fantastisch, toch?

Daarna ben ik braafjes wat gaan liggen, want tegen half elf stond ik al te koken: rustig, in stagekes, en tussenin af en toe weer liggen. Mijn maatje van ’t school kwam namelijk langs, en we zijn beide aan het Weight Watchen: dik in orde dus. Ik maakte een fantastisch receptje klaar, en levendeverse pompoensoep met dille.

We zetten ons te tetteren, ik kreeg alle verhalen en roddels (nu ja) van school te horen, en ik genoot er immens van. Ja, zo drie maanden thuis zitten, da’s niet zo bevorderlijk voor het sociale leven. Al een chance dat ik van nature nog niet zo’n sociale ben…

Maar nog ne keer merci, Peggy’tje, ’t heeft me deugd gedaan!!

 

Geplaatst op

Kappers, geocachen en vooral braaf zijn…

Deze morgen was het toch alweer iets beter dan gisteren. Ik ben ongelofelijk voorzichtig, maar het moet wel lukken allemaal. Laat ons zeggen dat ik nu 70 ben :-p

Enfin, veel respijt was me sowieso niet gegund, want ik wilde om half twaalf naar de kapper. Dat lukte, joepie, al zat ik wel wat te schuifelen in de stoel.

Ik had nog ietwat tijd over voordat ik om 13.00 uur bij de kinesist moest staan, en dus ging ik nog snel even een van mijn eerste caches in orde gaan zetten. Deze zit op een onmogelijk van buitenaf te bespeuren plekje, waar sowieso al bijna geen mensen passeren, en die moet dus gevandaliseerd zijn. Jammer, echt jammer: als geocacher wil je toch net caches vinden en niet ze verloren doen gaan? Maar bon, ik had thuis al een nieuwe met een magneetje geprepareerd, ben dus heel eventjes van mijn route afgeweken, tot aan de sluis gereden, en daar een nieuwe cache geplaatst. En in het terugrijden naar de stadsring stopte ik nog even om een muurschildering te fotograferen, en zag ik er prompt nog eentje staan onder een venster ook.

IMG_0975

Ik zette die prompt op Gentblogt, en kreeg dadelijk de reactie dat er zo een heel pak staan in Gent, en de plaatser ervan reageerde ook zelf.

Ik reed meteen door naar de kine, en man, dat deed deugd! Heel veel zorgen maakte ze zich niet, want de pijn situeerde zich vooral ter hoogte van mijn bekken, en niet zozeer ter hoogte van de verschuiving. Oef. Maar toch moet ik het nog even heel rustig aandoen.

Ik was eigenlijk van plan om voor de eerste keer weer naar het koor te gaan, maar dat leek me nu niet zo’n geweldige optie. Ik ben dan maar netjes thuis gebleven, en ik hoop dat de rug nu weer sneller naar een jaar of 60 zal gaan, want daar zat ik intussen…