Blue Monday
Dat het een dag is van koffie, warme dekentjes in de zetel, en geen gezaag aan mijn kop. U weze gewaarschuwd.
Een dag om een reeks te bingewatchen. Iets wat ik in die drie maanden thuis nog nooit gedaan heb – ik heb eigenlijk totaal geen tv gekeken nog – dus dat zegt veel.
Een gewaarschuwd man/vrouw is er twee waard.
365 – 15 januari 2018 – humeur
Namiddagje Lembeke
Zoals elke zondag was ons pa hier, en voor het eten speelde hij nog even schaak met Merel.
Maar voor het eerst dit jaar scheen ook de zon – toch min of meer – en dus was ik vast van plan om nog eens buiten te komen. En wat is er dan leuker dan te gaan geocachen? Ik wilde richting Lembeke, dan kon ik meteen ook een babycadeautje binnensteken bij een oudleerling van me.
En wis en waarachtig, zelfs ons pa wilde mee! Toen hij hoorde dat het telkens korte stukjes wandelen zijn, en tussenin telkens een stukje auto, zag hij dat helemaal zitten. Lang wandelen is sowieso niet aan mij en Wolf besteed, en dus gingen we met zijn viertjes vrolijk cachen.
Het begon helaas niet zo goed: de eerste cache van de dag, RR11, liet zich niet vinden. Tsja… We reden dan maar iets verder, en vonden er drie op rij van de Zoekerwtjes, die alle drie heel leuk gedaan waren: een eekhoorntje met een touwtje hoog in een boom, een stekkerdoos op een elektriciteitscabine, en een holle afgezaagde tak… Leuk!
Nog wat verderop stopten we in een heus stukje Lembeekse bossen, en vonden er een ongelofelijk mooie cache met een gans zoeksysteem. Dat systeem hadden we bijzonder vlug door, maar toen Wolf het nog even wilde laten zien aan Merel, sprong er een touwtje. Ook al had Wolf echt geen kracht gezet, we voelden ons toch een beetje schuldig, ja. Een beetje verder lag er dan nog een opgeloste mysteriecache, die verdomd goed begraven lag, maar die we dankzij de spoilerfoto’s toch vrij snel konden lokaliseren.
We reden Lembeke binnen, gaven het cadeautje af, en pikten meteen nog een laatste cache mee in het Scheutbos tussen de kasten van villa’s. Een moeilijke, bijna opgegeven, maar uiteindelijk toch nog gevonden.
En toen was het welletjes: tegen vijf uur waren we thuis voor koffie en verrukkelijke merveilleuxtaart. Heerlijke namiddag gehad, intens genoten van de buitenlucht en het feit dat het eens niet aan het regenen was, en af en toe zelfs niet grijs was!
365 – 14 januari 2018 – geocaching
Eerste concert van Cantandum!
Dat ik een fervent koorzanger ben, dat kon u hier al vaker lezen. Dat we met de helft van het ter ziele gegane Cantabile een nieuw koor hebben opgericht, ook.
En nu is er dus het eerste concert van dat nieuwe koor, zijnde NIEUW. Het is een nieuwjaarsaperitiefconcert, zeer uiteenlopend qua stijlen, maar met als rode draad dat nieuwe dus.
Verwacht muziek van Leonard Bernstein, maar ook Rossini, Poulenc, Rutter, Mendelssohn… We zijn er nog op aan het zweten, maar we hebben een excellente dirigent, een van de vaste dirigenten van het conservatorium, Geert Soenen, en voor hem moet het uiteraard goed zijn, of hij zou het niet doen.
Enfin, volgende week zondag, u weet dus wat gedaan. Kaarten te krijg via mij, of via de website. Liefst via mij natuurlijk. Gans mijn gezin en ons pa zullen er ook zijn, en het glas achteraf is inbegrepen in de prijs.
Tot zondag!
365 – 13 januari 2018 – al 25 jaar (maar de foto is nog maar 17 jaar geleden)
103
103 is ze geworden, mijn tante Angèle. Nu ja, niet echt mijn tante, eerder groottante. Ze was het kleine zusje van mijn oma die vorig jaar is gestorven, maar zij had zelf geen kinderen, ook al had ze er doodgraag gehad. Het heeft niet mogen zijn…
Tant’Angèle was vooral een heel speciale, fiere madame, maar ook heel warm. Ene die de controverse niet schuwde, en graag stevig discussieerde. Eigenlijk had ik niet zo veel contact met haar, maar da’s ook omdat ik niet zo’n sociale ben, en dus ook geen behoefte voelde om, de enkele keer dat we in Knokke waren, bij haar binnen te springen.
Toch was ik blij dat de kleinkinderen van haar zus, wij dus, gevraagd waren op de begrafenis vandaag. Toen tante 100 werd, was de hoop te groot en waren wij niet gevraagd. Toen heb ik dat aan mijn laars gelapt, en ben ik met de kinderen eventjes binnengewaaid in de namiddag.
Nu had vooral mijn nichtje Caroline een stevige niet-mis-te-verstane mail gewisseld met een van mijn tantes, en waren we dus toch welkom. Aangezien het een vrijdag was, kon lang niet iedereen natuurlijk, maar eigenlijk waren we nog met zijn tienen of zo.
Enfin, om half elf zaten we dus met zijn allen in een zeer stemmige kapel in Duinbergen, met een jonge pastoor, en een prachtige sopraan, die ik pas later herkende als een van de stemcoaches van Furiant. Kan niet missen dat ik vond dat ze zo goed zong…
De dienst was eenvoudig maar mooi, en eigenlijk was er, gezien tant’Angèles leeftijd, nog vrij veel volk aanwezig.
Daarna reden we met zijn allen naar de oude begraafplaats waar sinds 1977 ook nonkel Gerard begraven ligt.
Aansluitend toonde ik aan Caroline wat geocachen was, want er lag vlakbij een cacheke verborgen. Best gezellig, zo met zijn tweetjes.
De maaltijd was wat verderop in een fijne brasserie, en het bleek een prima keus te zijn, want het eten was echt lekker: een eenvoudige tomatensoep, heel fijn gesneden varkensgebraad in een lichte pepersaus met toch wel de beste gecaramelliseerde appeltjes die ik ooit gegeten had, en een dessert van tarte tatin met duidelijk zelfgemaakt roomijs. Dik in orde!
Rond drie uur ging iedereen huiswaarts, maar ik wilde nog een paar caches vlak in de buurt oppikken. Eentje was foetsie, de andere waren simpel verstopt, en een laatste was echt heel mooi gedaan. Tegen dan was ik zo wat uitgewaaid, helemaal zen, en klaar om terug naar huis te rijden.
Weet ge, tante, het was eenvoudig maar stijlvol. Precies zoals gij zelf wijs zoudt gevonden hebben.
365 Р12 januari 2018 Рtante Ang̬le
Huisje Weltevree en Start!, twee fijne caches.
Toen ik deze voormiddag naar de kinesist moest, wilde ik daarna, ondanks het grijze, druilerige weer, toch nog een geocache meepikken. Ik heb het stilaan gehad met dat binnenzitten, dat grijze weer, dat passieve. Uiteraard loop ik regelmatig tegen de grenzen van mijn rug aan, maar bon, een kort geocacheding, dat moest kunnen.
Want vlak in de buurt van Barbara’s praktijk lag al serieus lang de oplossing van een multicache, Huisje Weltevree, die Wolf en ik in juli 2016 al per fiets hadden opgelost. Alleen bleek toen de uiteindelijke stash in een bos begraven te zijn, en hadden we een prikstok nodig. Toen zaten er ook wat jonge gasten op het speeltuintje naast het bosje, en ongemerkt zoeken was dus geen optie.
Achteraan Barbara’s praktijk staat ook al minstens vijf jaar een ganse hoop intussen geroest alaam, waaronder een riek die een tand mist. Ik heb die gewoon getsjoept – ze gaat die nooit vanzeleven missen – en ben in dat bosje gaan rondstekken. De GPS van mijn iPhone – ik moet dringend, maar echt dringend eens een geocache GPS kopen – sloeg weer alle kanten uit en stuurde me van hot naar her, maar bon, ik bleef vrolijk overal in de grond prikken, tot, jawel, er plots ’tok’ klonk. Onder een laagje aarde zat een plank, en daaronder zat een stuk pvc-buis van tien centimeter doorsnede, met daarin een doos. ΕυÏηκα! Ik had al gelezen dat het boekje niet meer beschrijfbaar was wegens te vochtig, en dus had ik zelf een filmroldoosje voorzien met daarin een logrolletje, kwestie van alles weer in deftige conditie te kunnen achterlaten. Er zat ook nog een heel leuke travel bug in, eentje die al jaren aan het rondzwerven was en naar zijn oorspronkelijke plekje terug wilde, en laat hem nu toch wel in een van de caches van zijn baasje zitten zeker!
Enfin, ik had er helemaal een goed gevoel door.
Dat werd nog versterkt door het feit dat ik, door die cache te loggen, gemerkt had dat een korte multi hier op de Dries van Wondelgem net gearchiveerd was, eentje van dezelfde legger als die van Huisje Weltevree. Doodjammer, want dat was echt een leuk kort rondje, maar de legger was intussen verhuisd en zag het niet zitten om de cache nog verder te onderhouden. Dus mailde ik de eigenaar dat ik hem gerust wilde adopteren en onderhouden. Die zag dat zitten, vroeg een transfer aan, waar prompt op gereageerd werd, en ik kreeg die cache onder mijn hoede. Het potje was verdwenen door de werken op Den Dries, en dus nam ik – voor het eerst sinds de rugperikelen – heel voorzichtig de fiets en fietste naar de kerk, om daar de cache weg te steken. Het fietsen lukte wonderwel, maar het zou toch nog voor geen grote afstanden mogen zijn. Ik controleerde ook nog even de opgaves van de multi, zag dat er hier en daar een paar dingen onleesbaar waren geworden, en paste de opgave aan.
En zo heb ik vandaag een cache van anderhalf jaar geleden eindelijk afgerond, en een van onze allereerste caches gered van de vergetelheid. Go me!