Chambre Séparée
Al tijden geleden had Bart deze woensdagavond in mijn agenda uitgeblokt. Geen ideale keuze, zo bleek, want ik had eigenlijk quiz, een lezing die ik zeer graag wou bijwonen, én een vergadering van het Certaminacomité. Die geen van allen in mijn agenda stonden, dus Bart had groot gelijk. En uiteraard kreeg mijn echtgenoot voorrang, zeker toen ik wist wat de plannen waren.
We hadden het al lang gezegd dat we naar de nieuwe locatie van Kobe Desramaults wilden, zeker omdat het gewoon in ons eigenste Gent is. En ja, het was vreemd om in “den RTT” een chique restaurant te zien, in plaats van verouderde blauwe pluchen zetels en pancartes en oude telefoons, zoals ik dat nog van 30 jaar geleden in mijn hoofd heb.
We namen plaats in de zeteltjes vooraan met een aperitiefje en een paar hapjes, en werden na een kwartiertje of zo naar onze plaats aan de “toog” geleid: zowat iedereen zit inderdaad te kijken naar de volledig open keuken, waardoor je elk gerecht door de handen van de verschillende chefs ziet gaan, en waarbij je ook een prachtig zicht hebt op de houtvuren waarop alles klaargemaakt wordt. Zoals Bart het stelde: het is eigenlijk een spektakel, een show, en die is schitterend.
Het menu heb ik hier, tijdens het typen, niet bij, die voeg ik later wel toe. Wel kan ik al de foto’s laten zien. Geen goeie foto’s, wegens snelle snapshots met de GSM, maar het geeft wel een idee.
En het eten, tsja, dat was bijzonder lekker, en veel, maar wel snel na elkaar en soms zenuwachtig, iets wat ik me nog herinner van In De Wulf ook.
Ik was wel wat verschoten van de prijs: het was als eensterrenrestaurant een derde duurder dan De Jonkman, dat twee sterren heeft en waar we een gelijkaardig menu hebben gegeten. Al was daar de show lang zo goed niet.
Oh, en het was ook de eerste keer dat ik na een restaurantbezoek mijn kleren in de wasmand moest gooien wegens een heerlijke kampvuurgeur ^^
Al bij al een zeer fijne avond gehad met mijn liefste. Dank u, schat!
365 Р20 maart 2019 РChambre S̩par̩e
Kaboutercontact
Yup, vanavond weer oudercontact. Eigenlijk had ik daarvoor nog een GWPvergadering rond het fotoproject van de vijfdes dat weer wordt opgestart, maar Merel heeft blokfluitles… Vorige week heb ik het ook al moeten afzeggen wegens klassenraden, maar vandaag ben ik er in geslaagd om haar en Wolf af te zetten en dan netjes op tijd te zijn op school. Wolf en zij gingen dan wel met de tram naar huis, geen probleem.
Maar de term “kaboutercontact†blijft hier toch wel meegaan, da’s intussen blijkbaar een huisklassieker geworden. En het zorgt nog steeds voor gegniffel bij de kinderen.
En het contact? Tsja, veel problemen met motivatie in mijn vijfdes, meer dan anders. Een paar stevige babbels gehad, zowel met ouders als met de leerlingen zelf. ’t Was een oudercontactje dat aan de ribben hing, om eerlijk te zijn. Poeh.
365 – 19 maart 2019 – een goed stukje Tacitus
Beelden
Afgelopen tripje naar Brugge heeft me gesterkt in mijn overtuiging: ik ben niet zo’n fan van schilderkunst of tekenkunst, ik moet het blijkbaar echt hebben van beelden. Structuur, reliëf, het driedimensionele, het steeds veranderende schaduwspel…
Het is me andermaal opgevallen in het DalÃmuseum, hoe weinig interesse ik eigenlijk heb in zijn nochtans sublieme tekeningen en schilderijen, en hoe grondig ik dan kan staan kijken naar zijn beeldhouwwerk.
Eerder had ik hetzelfde al in Sint-Niklaas, toen ik daar die toer van beelden deed, of nog sterker in De Haan, waar ik met intens genoegen het beeldenparcours op de dijk bekeek.
En het Middelheim, wel, daar moet ik gewoon nog eens een paar middagen naartoe, om gewoon rond te lopen en te genieten.
Of waarom dacht u dat ik een fotoreeks had gemaakt rond Inner Circle van Linde Ergo?
’t Is dat onze tuin zich er zo niet voor leent, of ik had al ergens een beeld gekocht om er te staan.
365 – 18 maart 2019 – ruitenwassers, du jamais vu!
Vossendagje
Samen op LARP gaan, dat vraagt wel enige voorbereiding, zeker zo’n ingewikkelde larp als Haven, waar alle personages echt wel op elkaar moeten afgestemd zijn. En dus lassen we telkens een voorbereidingsdagje in, al was het maar omdat het ook gewoon leuk is om elkaar nog eens te zien ook.
Oorspronkelijk ging dit zelfs een tweedaagse worden, maar toen puntje bij paaltje kwam, kon bijna niemand op zaterdag, en maakten we er dus gewoon een gezellige zondag van.
Mireille is onze secretaris die alles bijhoudt en doorstuurt, en ook deze keer kweet zij zich bijzonder goed van haar taak. Stefaan gaat voor de eerste keer ook mee op Haven, als haan in het kiekenkot van de Vossen, en stond rond een uur of negen bij mij, zodat we tegen tienen in Kapelle-Op-Den-Bos stonden. Nog iets later stonden ook Sabrina en Hanneke er, en nog wat later dook ook Caterina op. Voltallig, dus ^^ En met een stevig ontbijt.
We bespraken wat moest besproken worden, Mireille telde en rekende uit, en Sabrina had zoals vanouds alle mogelijke knutselgerief bij, waardoor we allemaal eindigden met een vree wijs lederen tasje. En een hoop nieuwe ideeën, dat ook.
Ik kijk uit naar Haven, ge hebt er geen gedacht van!
365 – 17 maart 2019 – Vosdag bij Mireille
Concert in Belzele
Yup, vandaag moest Kobe in de kerk van Belzele een concert spelen met het GEJO, het jongerenorkest van de muziekacademie in Evergem. Ik zette hem af om kwart over twee aan de kerk, en reed met Merel verder naar de brug over het Liefken om nog een geocache op te pikken, een eind verder. We zijn bijna letterlijk weggewaaid, maar de cache hebben we wel gevonden, ja.
En toen was er het concert, waar ik aangenaam verrast door was. Ze spelen echt goed, die mannen!
En toen was er het “dessertenbuffet”, waar we allemaal veel te veel gegeten hebben om goed te zijn, maar dat wel machtig lekker was.
Alles samen an afternoon well spent!