Geplaatst op

Bijna vakantie. Oef.

Drukke dagen, jawel.
Het weekend bracht ik nog door op Aether.
Maandag nog de hele dag verbeterd, de laatste punten ingegeven rond elf uur ’s avonds.
Dinsdagvoormiddag naar de film met de leerlingen, dan nog snel de rapportcommentaren schrijven en ingeven. ’s Avonds met Wolf naar de orthopedist en daarna Dungeons and Dragons.
Woensdag de hele dag klassenraden, gevolgd door de maandelijkse quiz.
Donderdag de hele dag klassenraden en om zes uur al opnieuw op school zijn voor het oudercontact. Een zwaar, intens oudercontact, dat moet ik wel zeggen. Daarna te steendood zijn om nog te blijven hangen, en dan maar crashen in de zetel.
Vrijdag om kwart over acht op school om nog even te helpen met de webcam en dergelijke en dan reporter zijn voor de loopactie van onze school. De sfeer, de ambiance waren enorm. Het verslag voor school moet ik nog uitschrijven, maar het was de moeite. Daarna de examens laten inkijken door de leerlingen, dan opruimen en daarna lunch met de collega’s.

Ik was thuis tegen drieën en ben ik de zetel gekropen. Het was een beetje welletjes, vond ik, en dat vond de rug ook.

Tijd voor vakantie.

Geplaatst op

Voetupdate

Weet u nog, eind september, dat Wolf zijn voet had omgeslagen op zijn eerste rugbymatch in een jaar of twee? Het was toen een beetje misgelopen met een verkeerde diagnose en zo, waardoor hij in oktober alsnog in het gips moest en ook zijn gwp en de vakantie in Duitsland niet verliepen zoals het hoorde. Hij heeft dan ook een lange tijd een brace gedragen, zich koest gehouden en netjes naar de kinesist geweest.
En toen waren het examens en kreeg de voet sowieso veel rust.
Dinsdag stonden we weer bij de orthopedist voor controle, en weet je, in de auto vroeg Wolf zich zelfs op een bepaald moment af of het nu de linker- of de rechtervoet was geweest. Met andere woorden: het is wel in orde, ja.

Hij mag na nieuwjaar ook opnieuw beginnen rugby spelen, maar nog even geen wedstrijden, niet vooraleer hij een stevige spiertonus en conditie heeft opgebouwd.

We houden hout vast, maar ik ga mijn zoon niet in een kooitje steken. En als rugby zijn sport is, dan is dat maar zo. Ook een voetballer kan stoten tegenkomen, en ge wilt als wielrenner niet tegen het asfalt smakken. En geef toe, veel wijzere sporten dan rugby zijn er toch niet?

Geplaatst op

Babysitten, of toch zoiets

Zo van die kinderen die wat groter zijn, het is toch echt een gemak. En een kwestie van afspreken, dat ook.

Ik zat vandaag namelijk de hele dag op klassenraden, van half negen tot zo’n uur of vijf. Op zich geen probleem, maar het is wel woensdag en de kinderen moesten ook eten. Ik had een en ander klaargezet en gevraagd aan Wolf om vandaag toch thuis te zijn. Ha ja, want als ge 15 zijt en de examens zijn gedaan, ga je het liefst van al rondhangen ymet je vrienden. Zoals gisteren en eergisteren.

Maar vandaag was hij netjes thuis met zijn broer en zus, en kwam er ook zonder problemen eten op tafel dat maar moest opgewarmd worden. Niet dat ik Kobe en Merel niet vertrouw, maar zeker Merel is nog te jong om echt alleen thuis te zijn en dan eten te moeten warmen en zo. En Kobe is zo’n warhoofd, dat ik er ook soms mijn bedenkingen bij heb.

Grote broer to the rescue. En mama een gerust hart.

Geplaatst op

Film: “Knives Out”

Zoals elk jaar gaan we met de tweede en de derde graad na de examens van kerstmis naar de film. Dit jaar koos de leerlingenraad voor “Knives Out”, en jawel, een goeie keuze.

Al hield ik het eerste half uur mijn hart vast: de film begint bijzonder traag. De leerlingen begonnen dan ook te wriemelen, ik zat in een zaal met vierdejaars. Maar dan komt de eerste onverwachte wending en waren ze plots wel allemaal mee. In essentie is het een echte whodunit, zelfs eentje in de stijl van Cluedo. In het begin worden de personages, aka. de verdachten voorgesteld met elk hun versie van de feiten. Want ja, de moord krijg je van in het begin mee. En dan begint het mysterie zich beetje bij beetje te ontrafelen met heerlijke oneliners, fijne wendingen en de slechterik die vrolijk op zijn bek gaat.

Meer kan ik niet vertellen zonder dingen weg te geven, maar het zit heerlijk luchtig in elkaar. Verwacht geen zware filosofische gedachten, zelfs geen gedachten tout court, alleen een heel fijn cluedomysterie. En nee, het was niet de butler met de kandelaar in de bibliotheek.

Geplaatst op

Winnie

Ieder huishouden heeft zo zijn eigen  bizarre termen. Allez ja, dat denk ik toch.

Hier in huis noemen we hagelslag bijvoorbeeld pibo, en dat is omdat mijn jongste broer, nu toch ook al over de 40, dat als peutertje zo zei.

Een ander begrip is winnie. Je bent winnie als je eigenlijk veel te veel gegeten heb en poefedik zit. Zoals na een veel te groot pak friet, of een kerstmaaltijd, je weet wel.

En vanwaar nu de naam? Wel, da’s toch logisch? Winnie The Pooh zegt dat vaak dat hij na een ganse pot honey gewoon te veel gegeten heeft. Dan moet hij uitbuiken en op zijn gemak een dutje doen.