Acta Diurna de muliere ludenti
Onze Wolf, die doet dat goed. Zijn punten zijn prima, en ook zijn attitudes zijn optimaal.
Bij zijn attituderapport zei de juf het volgende: een gezichtje met een recht mondje is ok, een lachend gezichtje is ronduit goed. Allemaal rechte gezichtjes is dus nog een goed rapport.
Ik, ik ben blij met mijn oudste. En ik weet niet wat me meer plezier doet: zijn punten of zijn attitude.
Als de jongens aan het spelen zijn, wil Merel altijd meedoen. Gisteren waren ze op de Wii aan het spelen met de Skylanders. Dan mag ze niet aan de figuurtjes zelf komen, en dan neemt ze maar de kaarten die erbij horen. Ze komt ze aan mij geven, aan Wolf, legt ze in de zetel, en daarna weer in de bak. En dan alles opnieuw.
Een zeer fijn etentje met de leerlingen Grieks van drie jaar geleden. Het is mooi om zien hoe ze volwassener geworden zijn, andere denkwerelden aangenomen hebben, en toch ergens nog steeds dezelfde zijn. Voorwaar, een zeer aangename avond.
Tsja.
Het verdict is niet mals, ook al had ik het verwacht: op die twee weken, met vier etentjes, 1,2 kilo bij…
Ik ben me wel vergeten wegen deze morgen, u zal moeten wachten tot morgen, na mijn etentje vanavond :-p
Ik vermoed dat ik nu op 81,2 of zo sta, en dat is uiteraard te veel. Eigenlijk nog tien kilo te veel, maar ik had gezegd dat ik niet meer boven de 80 wilde komen.
Daarom begin ik er zaterdag weer aan. Wegen, tellen, opschrijven. Alleen zo werkt het echt. Maar dat is dan ook wel een troost: het wérkt.
Poeh.
Eigenlijk heb ik er geen zin in, maar dan hoef ik maar een foto van vroeger te bekijken, en dan weet ik het wel weer. En die jeans die nu een klein beetje spant, die zegt me ook genoeg.
Nooit meer.
Cadeautje van InSites 🙂
Zalige conversatie gehad met Kobe daarnet, toen ik de jongens in bed stak.
Het ging om een of andere reden over kussen, en Wolf had gezegd dat hij niet graag gekust wordt, tenzij door zijn mama en door zijn liefje.
Ik vroeg aan Kobe wie zijn liefje was, en hij antwoordde dat dat nog steeds Maud was, zijn liefje uit de crèche en later uit de eerste kleuterklas. Helaas is ze intussen verhuisd en zit ze op een andere school. Hij had haar wel nog uitgenodigd voor zijn verjaardagsfeestje, en dat klikte toen als vanouds.
Ik: Maar Kobe, je ziet Maudje toch niet meer? Of is dat niet erg?
Kobe: Nee mama, maar dat geeft niet, ik wacht wel. (pauze) Als ik later groot ben en een rijbewijs heb, rijd ik wel naar haar toe met de auto.
Ik: Ah, dat is een goed idee.
Kobe: Mama, mag ik dan jouw auto?
Ik: Ja hoor liefje, als je een rijbewijs hebt, dan mag dat.
Kobe: *grijnst* En natuurlijk ook een sleutel.
Ik: *snapte niet meteen wat hij bedoelde* Een sleutel?
Kobe: *schudt meewarig het hoofd* Maar mama, anders kan ik toch niet rijden?
Dat kind van ons, daar gaan we nog wat mee tegenkomen, ik zeg het u.
Ook al is ze bijna zestien maanden ondertussen, onze kleine Merel, ze kreeg vandaag haar laatste reeks spuitjes voor vijftien maanden.
Uiteraard werd ze ook gewogen en gemeten: 81 cm, en 11,150 kilo, blijkbaar een perfect gemiddelde. De dokter vond haar zeer levendig en attent, maar Merel vond het niet leuk dat er in haar oren werd gekeken, of dat de stethoscoop zo koud was, en begon te huilen. Een stapdemonstratie (nodig om te kijken of haar heupen wel normaal bewegen) zat er totaal niet in, alleen de armen van mama konden troost brengen. Helaas volgden er toen nog twee spuitjes, zodat Merel al helemaal begon te brullen.
Ik zette haar op de grond, en Mies bleef brullend staan. Van zodra ik aanstalten maakte om haar iets te geven of haar te willen pakken, brulde ze nog harder. Zowel de dokter als de verpleegster moesten lachen: zo klein, en toch al zo koppig en vastberaden. Pas toen ik haar een beestje gaf, plooide ze, en liep ze op me toe. Haar manier van lopen werd overigens goed bevonden, dank u.
Ze klom op een stoel, ik wikkelde haar in een dekentje, en toen zat ze parmantig te lachen, en charmeerde meteen compleet de verpleegster. Klein ding.
Maar gelukkig is alles dus dik ok.
Dat het niet zo vlot gaat tegenwoordig om te vermageren, heb ik hier al een paar keer gezegd.
Als je dan ook nog vier keer in diezelfde week moet gaan eten, dan gaat het helemaal mis. En nee, zeg me niet: je kan dan kiezen wat en hoeveel je eet: zo zit ik dan niet in elkaar. Ik ga geen halve menu laten staan. En als ik dan toch de mist inga, dan doe ik dat meteen ook goed. Dan eet ik ’s avonds nog chocolade, en chips, en bij de koffie een taartje, en dat soort dingen.
Ik zou nochtans beter moeten weten.
Deze zomer gaan we met vakantie, en ik zou eigenlijk toch wel zonder schaamte willen kunnen gaan zwemmen. Wie weet zelfs in een bikini. Maar dan moet er momenteel nog minstens vijf kilo af, en eigenlijk tien, als ik de bovengrens van een normaal BMI wil halen.
Puh.
Die motivatie, he. En nochtans, ik weet het maar al te goed: als ik het doe, dan gaat er minstens een halve kilo per week af. Zonder al te veel moeite, zonder veel te moeten laten.
Argh, waarom heb ik geen ijzeren karakter?
Soit, afgelopen vrijdag stond er 80,7 op de weegschaal, zo ’s morgens vroeg. Meh.
De buit van de kringwinkel, allemaal in perfecte staat (het is voor een cadeautje) en dat voor 16 euro. Nieuw koop je er amper één dergelijk boek voor.