Geplaatst op

Een dagje Antwerpen

Noodgedwongen, dat wel: ik moest me om half elf aanbieden in een pand recht tegenover het Centraal Station, voor een controle voor mijn stem. Niet dat die mens Рhij had de titel dokter, maar zag eruit en sprak als een Antwerpse student, met afgewassen hoodie en jeans en ongewassen krullebol Рook maar ̩̩n seconde naar mijn stem heeft gekeken of geluisterd. Hij wilde het papierwerk zien, mijn motivatie horen, en besloot dat mijn stemproblemen effectief beroepsgerelateerd waren en dus in aanmerking kwamen als beroepsziekte. Allez gij.

Ik had ons ma meegenomen voor de gelegenheid, omdat het effectief maar eventjes ging duren, en we dan even goed er een dagje Antwerpen van konden maken. Zij wilde nog binnen in de A.S. Adventure, en eventueel kijken voor een zomerbroek en een kleedje met iets van mouwtjes, en ik hoefde niet perse iets te hebben, maar wilde wel eens kijken in die Desigual winkel. Ik wilde haar vooral ook trakteren voor haar verjaardag nu zondag: je wordt niet alle dagen zevenzestig (nog die chance).

Via Twitter en Facebook had ik een resem adresjes gekregen, zowel voor te eten als om te winkelen. Toch zijn we eerst gewoon langs de Meir gepasseerd, en hebben voor haar die broek (en voor mij een wit kanten topje) gevonden in de M&S.

Daarna zijn we iets gaan eten in Horta, omdat we allebei wel vrij grote fan zijn van die architect en de Art Nouveau in het algemeen. Mooi gebouw, dat wel, maar man, zo’n air en arrogantie zeg! Het eten was overigens wel best ok, gelukkig maar!

horta

Daarna zijn we door de straatjes van de wijk ‘De Wilde Zee’ gaan dwalen, hebben ons vergaapt aan menig etalage, had ik bijna een grote rode hoed gekocht, hebben we de ganse Basta van onder tot boven bekeken en niks gekocht, en zijn we via de Meir (we moesten die A.S. Adventure nog hebben) naar het station teruggekeerd. Het was intussen beginnen regenen, en we hadden het allebei wel gehad na drie uur shoppen zodat we de trein van 16.24u terug namen. Ruim op tijd dus om de jongens uit de opvang te vissen.

Yup. Fijn dagje gehad. Maar man, ik snap écht niet die vrouwen (of mannen, for that matter) die elke week gaan shoppen, of dat een ganse dag volhouden en dat nog graag doen ook! Respect…

Geplaatst op

Uitersten

Het was weer zo één van die dagen van uitersten.

Stevig doorgedaan (eigenlijk zonder stress) deze morgen om de jongens op tijd af te zetten en zelf op tijd op school te zijn om examens af te nemen.

Dan toezicht. Geloof me: er zijn weinig dingen zó saai als examentoezicht in een grote zaal. Tachtig leerlingen die zich focussen op hun papieren, en jij die daartussen moet rondlopen, zo stil mogelijk zijn, en vooral goed kijken of ze geen verboden dingen uitspoken. Dat eerste uur, dat valt nog mee. Maar daarna begint het aftellen. En af en toe koffie halen, want in zo’n grote zaal sta je natuurlijk niet alleen. Zen…

En dan plots weer de rush om de jongens op tijd van school af te halen. Ha ja, want anders zitten ze hongerig te wezen in de opvang. Ik vond het trouwens te laat om te koken, dus zijn we McDonalds gaan halen. Een slaatje zag ik niet zitten, maar een wrap zal hopelijk toch nog beter zijn dan een echte burger. Soit.

En dan een rustige namiddag, met puntenschema’s voorbereiden, examens sorteren en dat soort onzin. En winkels: Delhaize, bakker, bibliotheek, Aveve… Wolf, die initieel niet graag las, leest nu vlot zijn vijf boekjes per week uit. ’s Avonds, in zijn bed, dat wel. Maar eerlijk gezegd vind ik dat niet erg: zolang hij leest, ben ik content.

En dan is er weer de avondspits, waarin ze alledrie tegelijk aandacht en eten willen, en dan ook nog tegelijk in bed moeten.

En daarna? Rust. En Diablo :-p

Geplaatst op

Tot zover het lesjaar

Yup, ik heb daarnet de laatste les van dit jaar gegeven. Een lesje filosofie, een mooie afsluiter dus.

Ik kan met de hand op het hart zeggen dat ik toch wel fijne leerlingen had dit jaar. Eigenlijk hadden al mijn klassen pit, en daar hou ik wel van. Elk op hun manier, want elke klas heeft zijn eigen sfeer.

Ik heb dit jaar ook vrij veel leerlingen aan de deur gezet, dat ook. Een van de taken van het onderwijs, en zeker binnen het GO!, is de leerlingen ook proberen opvoeden. Burgerzin, kritische geest, dat soort dingen. En dus ook beleefdheid. Want ik heb graag dat mijn leerlingen mondig zijn, ik kan een frank antwoord vaak wel appreciëren, en soms zelfs een ronduit ‘stète moile’.  Maar er zijn grenzen, namelijk die van de beleefdheid, en dat weten ze heel goed. En dus vloog er af en toe eentje buiten om wat hij net gezegd had.

Zelfs al zijn ze negentien, als ze durven zeggen bij een opmerking: “Ach mens, zaag niet en laat mij gerust”, dan mogen ze even buiten gaan staan.

En ik had er eentje (een gigantische flapuit met grenzen die veel verder liggen dan de sociaal aanvaarde normen) die na een bepaalde uitlating naar mij keek, en zelf opmerkte: “Dat was er over, zeker?” Waarop ik gewoon knikte. “Ik zal maar buiten gaan zeker?” Waarop ik nog maar eens bevestigend knikte. En hij dus gewoon buiten ging staan. Faut le faire :-p

Maar ja, ik had dus echt wel fijne klassen dit jaar. En mijn zesdekes, ik ga ze missen. Het is de laatste lichting die ik zes jaar lang gehad heb (ik ben doorgeschoven van 1 en 3 naar 4-5-6), en ik heb ze dus zien opgroeien.

Alleen nu nog die examens doorspartelen. Zowel zij als ik :-p

Geplaatst op

Nieuwe huisgenoot

Daarnet zijn we hem gaan afhalen, onze nieuwe aanwinst. Hij is klein, grijs en pluizig, kan keihard miauwen, valt zonder meer in slaap op mijn boezem (ja, zo klein is hij nog) en is mega schattig. Oh ja, en hij luistert naar de naam Gandalf. Gandalf de Grijze. (Voor mijn ma: dat is een personage uit Lord of the Rings van Tolkien)

We zijn er allemaal gewoon zot van.

Zeg nu zelf.

Gandalf1

Gandalf2

Gandalf3

Gandalf4

Geplaatst op

Poort 34

Moe, zere voeten, stinkend en vuil, maar alle muizenissen en examenstress zijn uit mijn hoofd gewaaid. Het doet deugd, zo een weekendje in een bos rondlopen en nergens meer aan hoeven te denken, tenzij dan hoe je die eenhoorn kan verenigen met haar geliefde dichter, hoe je een gemene reuzenkikker dood krijgt en zijn hart eruit snijdt, of hoe je een aanval van die fascistische expansieve dwergen kan afslaan.

Er waren schitterende bedden, dat deed ook veel: ik heb er geslapen als een blok. En het eten was lekker, zij het een beetje weinig.

Kortom, een larp weekend zoals het hoort, en een van toch wel betere Poorten van de laatste jaren. Ik vond het héérlijk!