Acta Diurna de muliere ludenti
Toen ik voor Kobe een kleurrijke sjaal had gebreid, bleek Merel nogal jaloers te reageren. En toen breide ik voor haar maar een sjaaltje in van die zachte wol in verschillende kleurtjes roze, perfect passend bij haar mutsje. Ze was dolcontent toen hij af was, en poseerde dan ook overgelukkig.
Kijk zelf:
Hier ten huize gaat het van kwaad naar erger. Bart heb ik nog van de hele dag niet gezien (die staat vijf minuten op om paracetamol te slikken, en kruipt dan weer in bed), en zelf sta ik ook te zwieren op mijn benen.
Gisteren hadden de kinderen een schoolvrije dag (pedagogische studiedag) en gingen ze normaal naar mijn ma gaan, maar die is ook al ziek. Ik heb ze dan maar thuis gehouden, want hier kunnen ze zichzelf toch net iets beter bezighouden dan op een ander.
Merel heb ik met veel moeite naar de creche gebracht en weer afgehaald, en voor het eten, tsja, heb ik een pizza besteld op ’t eind van de straat, en heb ik de jongens erom gestuurd. Good parenting, nee? Ik zag die boodschappen écht niet zitten…
Met pijn in het hart hebben Bart en ik ook het nieuwjaarsfeestje van Wijs aan ons laten voorbijgaan: het zou écht niet gelukt zijn. En ik die er speciaal in de solden een heel knap zwart jurkje voor gekocht had… Ik heb het maar weer in de kast gelegd, het is dan voor het galabal van onze zesdes.
Vandaag is het dus nog geen haar beter: deze morgen heb ik mijn jas over mijn pyama getrokken, heb de auto wat ijsvrij gemaakt, en heb ik Wolf naar de muziekles gebracht, terwijl ikzelf intussen een hoestconcert ten berde gaf. Man man man… Het was toch echt puur op wilskracht.
Uiteindelijk heb ik deze namiddag hulp ingeroepen in de vorm van Ilse, Dirks vrouw. Zij heeft boodschappen gedaan voor een paar dagen, een grote kom soep gemaakt, en vooral ook de kinderen aan tafel gezet en boterhammen gesmeerd, iets waar ik geen fut voor had.
Op zo’n momenten, als je zelf allebei een zombie bent, kan je je vrienden echt wel waarderen. Dank je, Ilse, echt waar!
En toen kroop de kat in een struik en raakte hij er niet meer uit. Dacht hij toch.
Lemsip, daar zwoer ik vroeger bij, en met mij zowat half Twitter, zo bleek na een kleine discussie.
Lemsip, dat waren van die kleine zakjes die je moest oplossen in heet water: je kreeg dan een instant grog gevoel door 650 mg. paracetamol en de hoge dosis vitamine C die erin zat, en meteen ook een aangename smaak. Veel beter dan zo’n bruistablet van ’t een of het ander.
Ik had Bart woensdag er doen meebrengen, en vastgesteld dat het een nieuwe verpakking was, maar meer niet. Maar de smaak was ook niet hetzelfde.
En toen passeerde ik vandaag even langs de apotheker, en wist zij me te vertellen dat het nu enkel nog 500 mg paracetamol is (dus de standaard hoeveelheid van een Dafalgan), en meer niet. Tot zover de meerwaarde van die Lemsipjes. Ik ga het maar bij Dafalgan houden vanaf nu, vermoed ik. Blah.
Het dagelijkse ochtendrantsoen. Meer dan dat krijg ik toch niet binnen.
Waar ik dinsdag nog de hoop had gekoesterd om er op een paar dagen vanaf te zijn, mag ik die hoop nu wel laten varen: volgens de dokter heb ik een virale infectie van de bovenste luchtwegen, met wellicht op het randje af een griepvirus erbij. Ik voel me dus wel slecht, maar heb niet direct hoge koorts, of koude rillingen of zo. Met wat chance ben ik er maandag van af, anders moet ik haar opnieuw laten komen. Allez bon, fijn begin van de vakantie dus.
Wolf is vandaag ook thuis gebleven: die voelde zich ook al een paar dagen niet zo best, en vandaag dus al helemaal niet.
En Bart stond hier plots in de namiddag ook thuis: ook hij had de handdoek in de ring gegooid, en dat wil wat zeggen in zijn geval. Volgens de dokter was het bij hem eerder effectief griep. We zullen zien, zeker?
In elk geval: als het hier de komende dagen wat stiller is: we zijn allemaal nogal ziek. ’t Is maar dat u het weet.
Aan zieke mensen die de hele dag in hun bed liggen, is niet veel te zien. Dus dan maar oude foto’s en dergelijke.
Nu ja, min of meer toch.
Elk jaar maken de zesdejaars Humane Wetenschappen bij ons op school het jaarboek. Er komen, naast een hoop artikels, verslagen en foto’s, ook klasfoto’s in, telkens in een welbepaald thema. Dit jaar hebben ze gekozen voor films, en blijkbaar had de Latijn-Griekse als thema Lord of the Rings geloot. Begin dan maar eens voor vijf man (ja, ze zijn niet met veel) zoiets te vinden. Gelukkig hadden ze eraan gedacht dat een van hun leerkrachten larp speelde, en hadden ze dus gevraagd of ze van mij wat mochten lenen. Ik heb ze maar meteen bij me thuis doen komen om uit te kiezen.
De jongens waren niet mee, het waren enkel de drie meisjes (die trouwens beleefd het secretariaat hadden laten bellen om te vragen of het wel ok was, zo ziek en al. Van mij mochten ze, ik kon me dat uurtje wel rechthouden). Die keken zo ongeveer hun ogen uit: ze hadden gerekend op een vestje en een Tshirtje of zo, niet op complete outfits. Een van de dames was een vrouwelijke ridder, compleet met touwmaliën en zwaard en schild, een andere was a tavern wench, een echt hobbitvrouwtje eigenlijk, en de derde kreeg een elfen/jagerskostuum aangemeten. Voor de ene gast heb ik een tovenaarsoutfit meegegeven, en voor de ander wat generisch bontgedoe.
Ik ben benieuwd naar de uiteindelijke foto. En het verwondert me eigenlijk dat de klas die Gladiator heeft als thema, nog niet bij mij is gekomen…
Een klein feetje…