DOK Strand

Gisteren was het er dus niet van gekomen wegens het slechte weer, maar vandaag keken drie paar puppy-oogjes me aan: “Mama? Gaan we naar het strand? Toe?”

Bart zag het helemaal zitten om een rustige namiddag te hebben, dus maakte ik Merel wakker, gooide wat strandspeelgoed in de koffer, en reed toch wel de volle twee kilometer naar het strand. Ha ja, want hier in Gent hebben wij ons eigenste strand, ’t zal wel zijn! Nog eventjes toch, het is het laatste jaar.

Een uitgebreid verslag kan je hier lezen op Gentblogt, met fotootjes en al.

Meer specifieke foto’s, zijnde van de kinderen, krijg je dan wel hier. Ze moeten niet altijd met hun smoeltje op Gentblogt staan, nee?

strand1

strand2

strand3

Het Huis van Alijn

De jongens hadden al lang gezegd dat ze eens dat museum wilden verkennen, en dus reed ik vandaag met onze drie kinderen, en met Bo, Vallery’s dochtertje, naar de Vrijdagmarkt. Merel vloog in de buggy, de rest kreeg de strenge raad in mijn buurt te blijven, en we liepen richting Oudburg. Ginder deden de meisjes de kleuterzoektocht en de jongens de scholierentocht, en we zagen dat het goed was, als in: een echte aanrader!

Een uitgebreid verslag kan u hier op Gentblogt lezen, compleet met foto’s en al.

Maar als u kinderen hebt die zich vervelen in deze laatste weken: doen! Echt wel!

De Heksen (+ vrijkaarten)

Deze blogpost is oorspronkelijk geschreven voor en gepubliceerd op Gentblogt. Waar anders?

Elk jaar opnieuw trek ik met de kinderen naar de Toren van Babel aan de Bargiekaai voor de kinderproducties van theater Uitgezonderd, en nog geen enkele keer hebben ze me teleurgesteld. Integendeel, het cd’tje van de voorstelling ‘Pluk van de Petteflet’ is hier met voorsprong de meest gedraaide cd in huis, en zelfs ik ben hem nog niet beu gehoord.

Daarom waren we ook vandaag weer present voor de nieuwe voorstelling “De heksen”, naar het boek van Roald Dahl. Meesterverteller Roald Dahl leek wel een magische formule te hebben om bestsellers te schrijven, en voor ‘De Heksen’ (1983) gebruikte hij als ingrediënten vooral gruwel, gevaar, humor en hilariteit.

Jonas groeit op bij zijn geliefde oma. Het is een grappige dame die veel weet over de heksen, nog meer over hun bijeenkomsten en bijna alles over de Grote Opperheks. Als oma en Jonas samen met vakantie gaan naar zee, merken ze iets bijzonders op in hun hotel: veel dames, heel veel dames, heel veel bizarre dames… Het blijken allemaal heksen te zijn die hun grote jaarlijkse bijeenkomst houden. Daarop kondigt de Opperheks aan dat ze alle kinderen wil vernietigen met haar nieuwe magische formule! Tijd voor Jonas en oma om in te grijpen en de heksen proberen uit te schakelen.

Heksen01 “De Heksen (+ vrijkaarten)” verder lezen

De Tuin van Kina

Wat doet ne mens op zo’n rustige maandag in de vakantie? Tsja… Veel musea zijn er niet bepaald open. En dus gingen wij in de voormiddag op zoek naar breiwol, even bij mijn grootmoeder langs, om boodschappen, en dan na de middag (en een heus watergevecht met de nieuwe waterpistolen) naar de Tuin van Kina, hier in Gent, op amper vijf minuten rijden van ons deur.

Ik heb er een artikel voor Gentblogt over geschreven, met een massa foto’s. Ik zie het niet zitten om al die foto’s hier ook nog eens in te gaan zetten, dus je moet het artikel hier maar gaan lezen:

De Tuin van Kina.

Alvast één fotootje krijg je wel, en da’s er eentje dat ginder niet staat, omdat het te persoonlijk is voor een stadsblog. Enfin, vind ik toch.

201304_kina22

Fotoproject dag één

Wel, ik heb eigenlijk een best fijne dag gehad vandaag.

Deze voormiddag heb ik een en ander opgestoken over sluitertijden, isowaarden, diafragma’s en perspectieven, wat ik eigenlijk wel nodig had: ik had me misschien wel een deftig fototoestel gekocht, maar kon er eigenlijk niet mee overweg, en liet het altijd op full automatic staan. Bon, ik beloof vanaf nu (af en toe) beterschap.

Ik had ook twee fijne groepen leerlingen toegewezen gekregen, met wie ik dan in de namiddag de ijzige kou trotseerde om eerst op het Braunplein, en vervolgens op de Kouter een aantal foto-opdrachten uit te voeren. Ik had zelf ook mijn toestel mee, maar liep eigenlijk gewoon wat rond, ik heb amper foto’s gemaakt. Daar was het eigenlijk te koud voor. En zeggen dat we vorig jaar nog buiten aten op een terrasje, diezelfde maandag, in plaats van de vrieskou te doorstaan. We zijn dan ook maar, toen de opdracht afgelopen was en er nog tijd over bleek te zijn, allemaal samen in het Damberd een warme choco gaan drinken, kwestie van op te warmen. ’t Was nodig, bij sommige leerlingen.

Ik zwoer alvast bij mijn mouton retourné, een erfstuk van Barts tante, en gevoerde lederen handschoenen, en had uiteindelijk niet echt kou. Hopelijk lukt dat morgen ook weer.

Enfin, een paar foto’s van vandaag.

GWP01

GWP02

GWP03

GWP04

GWP06

GWP07

GWP08

GWP09

Euh… Dàt was snel!

Ik ben eigenlijk nog steeds een beetje mijn kluts kwijt: op een kwartier tijd zijn we vandaag plots verhuisd, compleet onverwacht.

Laat het me uitleggen.

Gisteren kwam, tot mijn grote vreugde, de architecte langs met een stapel papier: de definitieve bouwaanvraag! Plannen, foto’s, hemelwaterbekommernissen, whatever: alles wat officieel bij Stedenbouw moet ingediend worden om eindelijk te kunnen en mogen verbouwen. Ze kwam onze handtekeningen halen – zo’n dertig stuks de man, vermoed ik – om alles in te dienen, ergens tussen twee afspraken door. En toen stelde ik voor dat ik dat zelf ging indienen: ik moet op woensdag toch geen les geven, en dan was het zeker en vast in orde.

bouwaanvraag

Dus stond ik rond half elf op de Zuid (bleek dat ik eigenlijk in Mariakerke had moeten staan, maar bon, het was ook daar te regelen) en had ik vijf minuten later de bevestiging in handen dat mijn bouwaanvraag officieel was ingediend.

Juicht ende jubelt met mij, gij allen!

Toen dacht ik er plots aan, dat we ook van plan waren een adreswijziging aan te vragen: het hele huis is geörienteerd naar de Kineastlaan, niet alleen qua voordeur, ligging, garage, maar zelfs met de water- en elektriciteitsaansluiting. Het zou dan ook bijzonder logisch zijn, mochten we ook de brievenbus in de Kineastlaan mogen zetten en ons adres kunnen wijzigen, zodat niet langer iedereen naar de voordeur loopt te zoeken.

Bon, ik vraag dat dus aan de vriendelijke dames van Stedenbouw, die elkaar verbouwereerd aankijken. Euh… Wat geblader in de stadsgids later blijkt dat een zaak voor de dienst bevolking te zijn. Iets wat ik kan regelen in Wondelgem zelf, maar wat, gezien mijn ervaring met de ongelofelijk verregaande competentie aldaar, misschien toch een poging op de Zuid zelf waard is. Ik word doorverwezen naar de tweede verdieping, alwaar ik even wacht, en een buitenkomend jongmens in zijn nekvel grabbel.

Huisnummerwijziging? Ja, dat was bij hem, ja. De jongeman keert terstond op zijn schreden terug, en noodt mij aan zijn bureau. Wanneer ik uitleg wat ik wil, kijkt hij mij geamuseerd aan: het komt blijkbaar zelden voor dat mensen zélf een adreswijziging willen, meestal worden ze door de omstandigheden gedwongen. Bon, hij opent de grondplannen op zijn scherm, ik leg uit hoe de oriëntering van het gebouw is, en hij moet zelfs de plannen niet zien, hij snapt het volledig. Wanneer dan ook nog blijkt dat de Kineastlaan pas begint met nummer zes, en er dus geen twee en vier bestaat, grijnst hij me toe: welk nummer wil ik? Twee of vier?

Ietwat verbouwereerd kijk ik terug. Huh? Euh? “Twee dan maar, zeker? We zijn per slot van rekening het hoekhuis” stamel ik.

Tien minuten en een hoop computergetokkel later overhandigt hij me een papier: het attest dat ik vanaf nu op de Kineastlaan 2 woon, en niet langer in de  Waterhoenlaan op nummer 24. En wrijft hij me nog eens meesmuilend in dat nu pas alle rompslomp en papierwerk begint om die adreswijziging door te geven.

Even later sta ik buiten. Niet met wat info over hoe ik de ellenlange papierwinkel rond een adreswijziging moet aanpakken, maar met een nieuw adres.

Serieus zeg.