Kind en Gezin 3

Omdat ik de afspraak op 8 februari compleet vergeten was, is dus pas vandaag Merel gemeten en gewogen voor haar drie maanden. Drie en een half intussen dus.

Ze doet dat goed, trouwens: 6,330 kilo, 60,5 centimeter. De kinderarts bevestigde wat de huisdokter al had gezegd over haar hoestje en de lichte verhoging, en gaf haar meteen ook de volgende inentingen. En zag dat ze motorisch wel al bijzonder flink was: mooi grijpen naar dingen (en er kloef naast zitten), spullen vasthouden, haar hoofdje bijzonder kranig rechtop houden, en dat soort dingen. Alleen haar spraak wil nog niet mee: ze zou al volop moeten fraselen, en dat doet ze maar heel af en toe. Maar daar ben ik bijzonder gerust in, gezien haar genetische dispositie :-p

Enfin, gewogen en goed bevonden dus. You go, girl!

The end of an era

Een beetje een dramatische titel voor wat het maar is, hoor! Gisteren heb ik namelijk Merels wiegbedje vervangen door haar echte spijlenbed. Want in dat kleine babybedje lag ze wel zalig, maar kon ze haar armpjes niet meer uitstrekken.

Nu ligt mijn kleine meid dus naast me in een echt babybed, met spijlen en een grote matras en al.

De wieg staat voorlopig wel nog even in de woonkamer, maar die is dan ook nog ietsje groter. Hoewel, echt lang zal het wellicht ook niet meer duren. Ze slaapt trouwens al vaak in haar park, omdat ze daar al spelend in slaap valt.

Tsja. Alweer een aaneenschakeling van mijlpalen, en deze keer is het écht de laatste keer. Tot binnen een jaar of twintig, vermoed ik.

Dokter

Net terug van de dokter, met zowel Kobe als Merel.

Kobe zijn juf had me gisterenochtend er al over aangesproken: de oogonstekingen deden de ronde in de klas. En jawel, donderdagavond zag Kobes linkeroog al rood. Vandaag was het nog een stuk erger, en de oogzalf is bij mijn weten nog steeds op doktersvoorschrift, dus doctor it was.

Aangezien ik er nu toch moest zijn, nam ik meteen ook Merel mee. Die had al de hele week van die lichte koorts (37,5°, 37,8°) en begon af en toe zonder reden te huilen, soms zelfs een uur aan een stuk. Er was dus duidelijk iets mis, alleen kon ik niet zeggen wat. Ze had ook een bizarre blafhoest, maar heel af en toe.

De dokter stelde als diagnose een roodheid van de keel, wellicht faryngitis, en dat ze daardoor ook prikkelbaar was, en dat het drinken wellicht pijn kon doen. Ook heeft haar reflux ermee te maken, denkt hij: je keel gaat daar op den duur ook echt wel pijn van doen. Soit, drie keer per dag een lepeltje gaviscon en een lepeltje thymoseptine, en als ze het lastig heeft een Perdolan suppo. En hopen dat het snel betert, dat ze me weer wat meer laat slapen.

Op de buik

Mocht u zich afvragen – ne mens weet maar nooit waar u zich mee bezig houdt – of Merel al goed op haar buikje kan liggen, ja dus.

opbuik

Roze beer, 3 maanden

Dit pakje heb ik gekregen, en toen ik het haar voor het eerst aantrok, heb ik toch wel vijf volle minuten staan lachen, tot Merels grote verbazing.

Zeg nu zelf: dit is toch Anne Geddes meets de Troetelbeertjes?

rozebeer

Wolfs klas

Vorige week ben ik met Merel naar Kobes klasje geweest, deze week was het de beurt aan Wolf.  Blijkbaar leren ze in de godsdienstlessen over opgroeien, en wat het verschil is tussen een baby, een peuter en een kleuter. Ik ben Merel dus uitgebreid gaan showen, heb hen uitgelegd wat ze kan en vooral niet kan, heb haar ververst, en de borst gegeven. En terwijl ik nog aan het voeden was, zijn ze aan de rekenles begonnen, en heb ik dat ook eventjes kunnen meemaken.

Wolf was megatrots. Of in zijn woorden: “Man, ik was wa zot trots mama!” Toch onvoorstelbaar hoe dat jongerentaaltje zich zelfs in zevenjarigen vastzet, nee?

Merels kamer

Merels kamertje is eindelijk afgeraakt. Haar bedje staat er nog niet, omdat we dat nog nodig hebben in ons kamer. Het grote logeerbed heb ik dan wel weer laten staan, er is plaats genoeg en het kan maar handig zijn.

Ik ben er wel tevreden van, ja. Merel zelf kijkt in elk geval met grote ogen naar de tekening 🙂

kamer3

kamer1

kamer2

Erdoor.

Vandaag zat ik er wat door. Merel heeft me al een paar nachten niet echt laten slapen, en ook overdag krijgt ze tegenwoordig een huiluurtje. Of twee. Vannacht had ik op een bepaald moment, zo ergens rond kwart over vijf, zin om me erbij te zetten huilen. Ze wilde weer alleen kleine beetjes drinken, en viel daarna telkens in slaap. Zodra ik haar wilde verleggen, schoot ze echter wakker, begon weer te huilen, en kon enkel in slaap gesust worden door nog wat te drinken. En dan viel ik mee in slaap, werd wakker na een uurtje door de ongemakkelijke houding, probeerde haar in haar bedje te leggen, en begon alles weer van vooraf aan. Ik heb haar gevoed om 1.30u, 3.45u, 5.30u, 6.45u, 7.30u, 9.30u, en toen begon ze om half twaalf weer hartstochtelijk te huilen en op haar knuistje te zuigen. Ik kón niet meer. Ik heb wat met haar rondgelopen, een ‘noodkreet’ op twitter gezet, en haar in haar park gelegd. Na een kwartiertje huilen viel ze toch in slaap, maar mijn zenuwen waren op. Intussen had ik al een hoop steun gekregen op Twitter, en had ook Leen mijn bericht gelezen. Zij is vroedvrouw, en bood aan om langs te komen en eens te luisteren wat er precies scheelde. Ze heeft me een hoop raadgevingen gegeven, heeft vooral ook Merel even overgenomen, tegen half een heb ik Merel nog eens gevoed, en daarna zijn we samen naar de twunch gegaan in de Greenway. Man, ben ik blij dat ik gegaan ben! Ik heb heerlijk gegeten (ik wist niet dat seitan zo lekker was), en vooral ook uitgebreid zitten kletsen. De zon scheen, Merel werd gesust door diverse mensen, ik had vrienden om me heen, en ik genoot. Ook van de brownie en het half stukje chocoladetaart 🙂

Bedankt, @leenta, @mdevrieze, @annabelle__s en al de rest!

Tegen kwart over vier was ik thuis, deed nog een paar dingen, gaf om half vijf Merel te eten, en die bleef ongeveer een uur drinken, echtig waar. Daarna was ze ongelofelijk wakker, zodat we samen de jongens zijn gaan afhalen in de opvang, en ook daarna bleef ze heel alert zitten rondkijken. Pas om zeven uur heb ik haar in haar wiegje gelegd zodat ik de jongens in bed kon steken, en ze slaapt nu (= kwart over negen) nog steeds. Ze gaat dus gewoon vier uur tussen twee voedingen gelaten hebben. Zalig!

En nu maar hopen dat ze dat vannacht ook doet. Ik hou mijn hart al vast.

Kobes klasje

In de kleuterklas leert Kobe momenteel over baby’s, en alles wat daarbij komt kijken. Die kleintjes vinden dat mateloos intrigerend, zo’n kleine baby. Ze hebben een babyhoek ingericht in de klas, met buggy’s en ververskussens en flesjes en slabbetjes en zowat alles wat met baby’s te maken heeft.

Deze voormiddag ben ik dan met Merel langsgeweest. Dat is al eerder even gebeurd, maar nu dus wat uitgebreider. Ik heb haar gevoed in de klas, en dan ook een verse luier gegeven. Ze huilde, ze lachte, en ze zat met grote ogen te kijken: de kleuters hebben het dus allemaal gezien 🙂

En Kobe, wel, die was gewoon megatrots op zijn kleine zusje 🙂

Schattig

Mocht u zich afvragen wat eigenlijk het schattigste geluidje is dat een baby kan voortbrengen, wel, het is niét haar lachje. Het is ook niet het geluidje van de hik, dat klinkt alsof je op een badeendje duwt. En dat is echt wel behoorlijk schattig. Of ook niet het zacht snurkende geluidje als ze slaapt, of de kreunende geluidjes bij het drinken.

De winnaar, mét stip, is het geluidje dat ze maakt als er een nies opkomt, ze een paar keer naar adem hapt en een gekke bek trekt, en dat die nies dan toch weggaat. Het zachte ‘aah’ dat dan volgt, wel, ge kunt het u gewoon niet voorstellen hoe schattig dat wel niet is!