Merel bij de kapper

Het lijkt wel een titel van een Tiny-boekje :-p

Merel haar haar was echt lang aan het worden, toch achteraan. Vooraan viel het nog mee, en was het ook gewoon sluik. Achteraan krulde het enorm en was het een pak langer: als je de krullen rechttrok, tot ongeveer midden haar schouderbladen. Het resultaat was dat ze rondliep met een nekmatje, en dat het er niet erg verzorgd uitzag. Bovenaan stond ook nog wat van dat pluizige babyhaar.

Tijd voor de kapper dus. Mijn vaste kapster sinds jaar en dag, aan de andere kant van Gent wegens nog uit mijn studententijd, zag het wel zitten om het te doen. We hadden afgesproken dat ik haar zou bellen als Merel eens echt goed gezind was, en flink uitgeslapen. Vandaag was dat het geval en had Marie-Jeanne ook wel wat tijd, dus ik Merel in de auto geladen en naar Sint-Amandsberg.

Ik hield mijn hart vast, want we wilden het kind niet met een kapperstrauma opzadelen: Marie-Jeanne ging wel zien hoe ver ze ging geraken, desnoods kwamen we volgende week maar terug, en lieten we ze nu half geknipt. Merel heeft namelijk niet graag dat je aan haar haar komt, vandaar.

kapster1

Maar nee hoor. Merel zat op mijn schoot, en via een grote spiegel kon ze in de gaten houden wat MJ aan het doen was, en dat was blijkbaar wel intrigerend. De kapster is erin geslaagd om Merels haar achteraan netjes bij te knippen, overal het gepluisde haar weg te halen, en er zelfs een beetje van een carrécoupe in te steken. Dik in orde.

kapster2

kapster3

Mereltje ziet er nu wel anders uit, en haar krulletjes zijn grotendeels verdwenen, maar die komen wel terug. Hoop ik dan toch. Het is in elk geval properder en makkelijker om te wasssen.

kapster5

kapster4

Oranje

Mereloranje

Zij is al een stuk ouder, want ze heeft genoeg meisjeskleren. Maar toch wilde ik deze foto. De kast is al een paar jaar verdwenen, sinds de verbouwing, maar toch… Ze lijken echt wel op elkaar.

Met sprongen vooruit

Merel was de laatste twee weken gewoon niet te genieten: zagen, zeuren, het minste was verkeerd, niet willen slapen zoals het hoort… Ze wilde voortdurend bij ons zijn, maar wilde dan toch niet gepakt worden. Ze begon midden in de nacht onbedaarlijk te huilen, maar wilde niet eens getroost worden, laat staan dat ze iets wilde eten of drinken. Pas met veel moeite kon ik haar telkens weer stil krijgen, en doen slapen. Ook in de crèche zeiden ze hetzelfde: met moeite willen eten, nauwelijks willen slapen, en voortdurend zeuren en zagen.

Blergh.

Maar vorige week sloeg ze ineens om: vrolijk, goedlachs, eten als een delver, knuffelig, prima slaper. Ze kon plotseling ook heel mooi alleen spelen, begon niet meer te zagen aan tafel als ze genoeg boterhammen had en haar fles melk wilde, maar wachtte netjes af tot ook wij klaar waren met eten.

Kortom, een gans ander kind, zo plots. Waaraan dat gelegen is? Geen flauw idee. De tanden die ze aan het krijgen was (vijf stuks tegelijk) zitten er allemaal door, ze stapt nu volop zonder nog tussenin te kruipen of zich te willen vasthouden, en haar eerste woorden zijn ook al een feit: ze zegt (al een tijdje) mama, fes (fles) nam (alles wat eten is), maar zegt ook klanken achter, zoals zetel en dergelijke. Ze kan zich sowieso goed verstaanbaar maken, met gebaartjes, lachjes en hoofdgeschud.

En ik, ik ben stapelzot van mijn kleine meid, mijn cadeautje, mijn wondertje. Al vijftien maanden lang.

Oproep

Merel heeft al een behoorlijk tijdje een favoriete knuffel: zo’n vierkant lapje met in het midden het kopje van een koetje. Een schattig dingetje, dat ik intussen in tweevoud heb, dankzij lieve mensen 🙂

Helaas heeft ze intussen ook haar oog laten vallen op een tweede knuffeldingetje, en dat vind ik niét terug om een reserve te hebben.

Het gaat hier om een roze lapje Tshirtstof in de vorm van een konijn, dat ongeveer een halve meter lang is, als je het netjes openvouwt. Het zat destijds bij een oudroze pyamaatje/kruippakje maatje 62 van Petit Bateau, dat ik de solden van zomer 2010 gekocht heb in de Delhaize. Op zich is het dus niet veel waard, maar wel voor Merel. Vandaar deze oproep: heeft iemand zoiets liggen? Ik zal er uiteraard voor betalen!

knuffelkonijn

Ongerust

Het zit ons niet mee, de laatste tijd: er is altijd wel iemand ziek. In de vakantie heb ik drie dagen plat gelegen met een heel gemene sinus- en keelinfectie. Vorige week dinsdag en woensdag zat Wolf thuis met een serieuze buikgriep. En nu heeft Merel ons eigenlijk wel doen schrikken.

Donderdagavond had ze plots koorts: 38° en oneffen. Niks om je zorgen om te maken: kleine kinderen hebben snel koorts. Vrijdagmorgen leek alles in orde, en ik bracht haar naar de kinderopvang.

Tot die me vrijdagnamiddag belden: Merel was al de hele dag hangerig en zeurderig, had niks gegeten ’s middags,  nauwelijks geslapen, en had nu ook koorts. Of ik haar niet kon komen halen. Ja dus. Tegen vier uur was ik thuis met een huilerig Mereltje, dat ik een koekje voederde en in bed stopte.

Helaas hield het daar niet op. Het ganse weekend wilde ze enkel melk, at af en toe een stukje appel of koek met lange tanden, en was eigenlijk vervelend en lastig. Slapen wilde ze niet, of toch maar moeilijk, en ze huilde veel. De koorts hield ook aan, maar er was verder niks te zien aan haar. Ze is vijf kiezen tegelijk aan het krijgen, en ik stak het daarop. Zaterdagnacht was ze huilend wakker geworden, en het duurde toch wel een dik half uur (en een halve fles melk) voor ik haar weer rustig kreeg, en terug in bed kon leggen.

Helaas was dat gisterennacht niet het geval. Ze was ook alweer de hele avond onrustig en huilde veel. Rond een uur of tien had ze plotseling hoge koorts: 39,7° Een Perdolan suppo haalde die koorts wel naar beneden, maar wat er ook pijn deed, daartegen was het niet opgewassen: ze bleef maar huilen zodra we haar in bed legden. Tegen middernacht had ik haar eindelijk rustig gekregen: ze was in slaap gevallen bovenop mijn borst, en sliep gelukkig snel in toen ik haar in bed legde. Tot kwart over een. Plots schoot ze brullend wakker: het klonk echt alsof er iets serieus pijn deed. Ik haalde haar uit bed en bood haar een fles aan, maar dat deed haar enkel nog harder huilen. Ze wilde ook niet getroost worden: ze duwde me weg als ik haar wilde pakken. Ik heb haar dus maar naast me in de zetel gezet, en heb een beetje proberen lezen, terwijl ze naast me zat te brullen. Om kwart voor twee heb ik er Bart bij gehaald, en nog een kwartier later, na dus drie kwartier onafgebroken brullen, heb ik me aangekleed en ben met haar naar de dokter van wacht gereden.

Toen viel Merel stil: ze begreep niet wat er gaande was, en keek met grote ogen naar de ijskoude en verlaten wereld buiten de auto. De dokter vond echter niks. Oren, neus, keel, luchtwegen, darmen: alles deed normaal. Ze raadde me aan Merel nog een pijnstiller te geven, en de volgende ochtend naar de huisarts te gaan voor een urinecontrole, want het zou wel eens een blaasontsteking kunnen zijn. Tegen drie uur lagen we dus allebei in bed, en ze sliep. Oef.

Deze morgen glipten Bart en de jongens in stilte weg, en ik werd om kwart over negen wakker van een duif tegen mijn dakvenster. Ik moest gelukkig maar werken om elf uur, en had al met mijn ma afgesproken dat ik haar naar ginder mocht brengen. Ik belde dus eerst even de huisdokter op om te vragen of zij plaszakjes liggen had (waarmee de urine bij baby’s opgevangen wordt) maar helaas. Een afspraak werd dus uitgesteld tot half zes deze avond, tegen dan gingen die wel binnen zijn.

Pas om tien uur werd Merel wakker: vrolijk, fris, en met een temperatuur van 36,4°. Oef. Ik bracht haar naar mijn moeder, en ging werken. Om vier uur kon ik haar weer ophalen: ze was zeer rustig, maar wel vrolijk, had gegeten, goed geslapen, en had nog steeds geen koorts. In de auto naar huis werd ze zelfs steeds maar actiever, in die mate zelfs dat ik de doktersafspraak heb afgebeld. Hier thuis heeft ze twee boterhammen en een fles binnengespeeld, heeft vrolijk gespeeld met haar broers, alles omver gebabbeld, en nu ligt ze rustig in bed.

Ik denk dat we erdoor zijn. Ik hoop het maar.

Chocosnoet

Onze Merel heeft de choco ontdekt. Van de gewone bruine was ze niet zot, maar de zwarte Kwatta is, net zoals bij mama, een voltreffer.

choco1

choco2

choco3

Mereltje

Ik ben vandaag met mijn woeste deerne naar Kind & Gezin geweest. Ze is blijkbaar groot voor haar leeftijd: 79,5 cm, de 90ste percentiel  (ipv. de standaard 76 cm) en weegt net 10 kilo (is een ietsje meer dan standaard, 75 percentiel). Ze werd een gezonde, vieve brok verklaard, maar dat wist ik al lang. Onderstaande foto’s van vandaag als bewijs :-p

staan1

staan2

Mereltje: update

bekers

Daarnet is de dokter opnieuw langsgeweest voor Merel (die vandaag trouwens dertien maanden is): ze wou geen risico nemen, en kwam dus op controle. Maar goed ook.

Want woensdag had ze crepitaties, ofte gekraak gehoord op de longen, en had ze dus antibiotica voorgeschreven. Die had er, samen met het veelvuldige gespoel van haar neusje, voor gezorgd dat onze kleine muis zich al een pak beter voelde, en dat ze eindelijk afgelopen nacht doorgeslapen heeft, voor het eerst in een week. Bart heeft me gisteren trouwens laten slapen ’s morgens: hij is er stilletjes met de jongens vanonder gemuisd, de schat!

Maar vandaag was het verdict minder positief: het gekraak was wel grotendeels verdwenen, maar er was gepiep in de plaats gekomen:  RSV. Ze schreef onmiddellijk aërosol voor, en gaat woensdag opnieuw langskomen ter controle. Mereltje mag voorlopig niet buiten tot dan, en mag dus zeker ook niet naar de opvang.

Ik ben dadelijk beginnen rondbellen: een opvang voor maandag en dinsdag geregeld via Partena, en met enige moeite – het halve land zit aan de aërosol – een aërosoltoestel gevonden.

Hopelijk betert het snel.

Jammer trouwens dat ze dus niet mee kan naar het feest voor oma’s honderdste verjaardag, en dat Bart ook moet thuisblijven dus. Al weet ik niet of die dat wel zo jammer vindt :-p