Ankoria 12

Jawel, opnieuw de kinderlarp Ankoria vandaag, en meteen ook Merels eerste en Wolfs laatste (toch als speler). Wolf is hier eigenlijk al te groot voor, al mag hij nog perfect meedoen zolang hij in het lagere zit. Maar zowel spelsysteem als plot zijn een beetje simpel voor hem, aangezien ze ook geschikt zijn voor zesjarigen. En nu hij Vortex speelt, is het al helemaal nogal eenvoudig voor hem. Maar Merel is nog maar vijf, en durfde niet zo goed alleen. Toen Wolf voorstelde om mee te gaan als haar persoonlijke lijfwacht, was ze meteen honderd man sterk, en zag ze het helemaal zitten.

En dus zette ik deze morgen drie opgetogen kinderen in de auto, en reed helemaal naar Limburg naar Meeuwen-Gruitrode.

Merel had er meteen een vriendinnetje vast, namelijk Manon van Annelies en Erik, die ze al langer kent, en voor wie het ook de eerste keer was. Ook zij was in de wolken met de persoonlijke begeleiding van Wolf, en na een paar uur was er zelfs nog een derde jongedame.

Enfin, ik heb weinig bewogen wegens zere poot, maar het was wel een zeer fijne dag. Warm, dat ook: ik ben helemaal verbrand! En weet u wanneer het beginnen regenen is? Het moment dat ik de auto startte om naar huis te rijden, echt waar. Chanceke!

Post-larp-blues

Het is echt ongelofelijk hoe zen je wordt van een weekendje larp, zelfs als daar een opendeurdag tussen zit. Ik heb het al eerder gezegd: zo’n weekend is het ultieme escapisme, en ik geniet er dan ook 100% van. De buitenwereld bestaat even niet meer, enkel nog de spelwereld, in dit geval de vikingwereld van Anir, en meer bepaald het Woud van Arduyn in Heimar.

En je weet pas echt dat het een goed weekend was, als je er maar niet over uitgepraat raakt. Als je terug wil naar die imaginaire vrienden, als je terug aan dat kampvuur wil gaan zitten, en als je dus blijft chatten met mensen van het weekend, hen quasi aanspreekt als hun personage, en de fotopagina maar blijft refreshen in de hoop dat er iets verschijnt.

Yup. Dit was er zo eentje. Zelfs als figurant.

Arduyn

Dat het goed was, Arduyn. Knap neergezet, grimmige sfeer, goeie gevechten, leuke roleplay. En ik heb het gevoel dat de meesten daar wel hetzelfde over dachten, ja.

Om maar iets te zeggen: op vrijdagavond heb ik tot vier uur aan het kampvuur gezeten. En op zaterdag duurde het wel even voor ik terug in het spel zat: ik had net anderhalf uur gereden, na een bijzonder lastige openschooldag, en de sfeer was er voor mij een beetje uit. En mijn benen deden echt zeer. Maar na een uurtje chillen in het spelkot en een fijne babbel met Bard, en een stevige spaghetti, zag ik het weer helemaal zitten. Ik trok het kostuum weer aan, en ging ervoor. En bleef ervoor gaan tot zes uur ’s morgens, no kidding. Ik heb me echt te pletter geamuseerd.

Ik heb meteen ook vastgesteld dat ik blijkbaar op een echte hoorn kan blazen, een koehoorn. En dat ik de Omenband nog steeds niet gezien heb, maar dat ik wel wil mee beginnen doen. En dat ik het nog wel heb, want toen ik een jonge gast zijn hoorn overnam met de woorden “I will toot your horn any time, darling!”, zakte spontaan zijn broek af.

Oh, en ik denk dat ik er ook wel een fijne vriend aan overgehouden heb, met wie ik samen wil zingen en lekker onnozel doen. Here’s to you, Lorre!

Vortex III

Wolf zat er al maandenlang naar uit te kijken: Vortex III, de jongerenlarp voor 12- tot 18-jarigen. Hij heeft duidelijk de larpmicrobe stevig te pakken. Gisterenavond reden we al richting Geel, en deze morgen werd het echt: een wereld vol vampieren en weerwolven. Wolf zat in het vampierenkant, ik speelde een weerwolf, veel hebben we elkaar dus niet gezien. Maar ik denk niet dat hij dat erg vond.

 

 

Non

Dat conclaaf van de Nachtkronieken waar ik het gisteren over had, wel, daar speel ik dus een kloosterzuster, zuster Hermien. Ze mag dan wel een vampier zijn, ze is eigenlijk door- en doorbraaf.

Er liep een paar fotografen rond, gisteren, en de foto’s zijn intussen ook binnen.

Conclaaf van de Nachtkronieken

Ik speel al blijkbaar iets meer dan twee jaar af en toe eens Nachtkronieken, ofte de Antwerpse versie van de vampire-larp Camarilla. In het begin was het gewoon om ne maat een plezier te doen, maar intussen amuseer ik me zelf serieus met het rolletje dat ik destijds heb gekregen. Ik ben wel degelijk figurant, maar tegelijk weet ik zó weinig van de plot af, dat ik eigenlijk meer een speler ben.

Enfin, kloosterzuster Hermien was vandaag de ganse dag present in Antwerpen, waar we in een prachtig herenhuis twee “nachten” hebben gespeeld van een bijzonder belangrijk conclaaf, waar een aantal beslissingen moesten genomen worden inzake de ganse Kindredgemeenschap. Nachtkronieken is geen typische larp: er wordt niet echt gevochten, en er wordt vooral gigantisch veel gepraat, gekletst, geroddeld, gemanipuleerd, geïnsinueerd, en aan politiek gedaan. Wat het voorgaande een beetje redundant maakt, natuurlijk.

De hele dag een inbrave non spelen, het was eens wat anders. Maar ik heb me echt wel prima geamuseerd, en dat telt. Merci, organisatie!

Jongerenlarp Vortex

Larpen is een van mijn grote hobby’s, maar dat wist u wel, als u hier al even meeleest. Omdat de generatie van toen allemaal oude zakken zijn geworden – de gemiddelde leeftijd op een grote larp is tegenwoordig makkelijk 35 – is er nood aan vers bloed. Maar dat niet alleen: wij geven onze hobby ook graag door aan onze kinderen.

Vroeger was er Brug, voor 12-18 jaar, maar dan spreek ik makkelijk van vijftien jaar geleden. Dat is op zijn gat gevallen, maar intussen is er al een paar jaar Ankoria, de kinderlarp met sterk vereenvoudigde regels, voor 6-12. Onze jongens zijn enorme fan, en Merel zou de volgende keer ook mee willen, ook al is ze dan nog maar vijf. Maar Wolf ziet het zitten om haar op sleeptouw te nemen, en als de ouders aanwezig zijn, is dat voor de organisatie ook geen probleem.

Maar ik merkte wel dat het voor Wolf wat te simpel aan het worden is. Wat wil je: hetzelfde scenario moet toepasbaar zijn voor zowel zes- als twaalfjarigen. Sinds begin dit jaar is er nu ook Vortex, een nieuwe larp voor twaalf tot achttien. Elke keer spelen ze in een andere setting, een bestaande wereld uit een van de andere grote larps. Dat maakt het iets eenvoudiger voor scenarioteam om een wereld op te bouwen, want die is al volledig uitgeschreven. De eerste Vortex hebben we gemist, ook al omdat Wolf toen echt nog maar net elf was. Maar blijkbaar is ook dat niet echt een probleem, zo lang het leeftijdsverschil niet té groot is, en ze kunnen samenspelen met grote gasten van achttien.

Dus trok ik deze morgen in alle vroegte met Wolf naar Geel, om een dagje te larpen in het Poortkader. Eigenlijk was het de bedoeling om gisterenavond er al te zijn, maar Wolf kwam maar om zeven uur thuis van bosklas, en het zou veel te laat geworden zijn. Maar bon, om zeven uur zaten we in de auto, en we hebben onderweg de meest spectaculaire zonsopgang gezien die ik ooit in mijn leven al gezien heb. Prachtig! Had ik kunnen stilstaan langs de E34, ik had het gedaan. Nu hebben we geprobeerd al rijdend iets vast te leggen met de GSM, maar het geeft aan geen kanten weer wat het was. We waren meteen compleet goed gezind, Wolf en ik.

IMG_1382

Bon, tegen half negen waren we ter plaatse, maar het duurde nog wel even voor het spel begon. Wolfs outfit, in allerijl nog samengeraapt gisterenavond in de larpkamer, viel best mee, hij zag er stoer uit. En ik, ik speelde een vechtmachine Black Orc Berserker, maar ik was eigenlijk te tam om veel te vechten. Al heb ik er toch wel een paar een stevige pandoering gegeven, dat wel :-p De hele dag hebben we dus met orks rondgehangen, en vooral in het orkenkamp gezeten. Het was dan ook prachtig weer, en in de volle zon was het zelfs veel te warm.

Enfin, Wolf heeft zich schitterend geamuseerd, zei hij, het was veel meer een uitdaging, en hij is er zot van. Op naar de volgende!