Boos

Ik was daarstraks gigantisch kwaad op mijn kuisvrouw.

Ik kwam namelijk thuis van school, en ik zie zowel de deur naar boven als de deur naar berging en garage wagenwijd openstaan. Vorige week (ik had nog vakantie en was toen thuis) had ik haar uitdrukkelijk gewaarschuwd: “Bela, er is een gloednieuw poesje in huis dat bijzonder mensenschuw is, en dat zich verstopt. Je moet opletten dat je geen deuren laat openstaan, of hij is weg.” Het beestje had toen de hele tijd achter de zetel gezeten, doodsbang van de stofzuiger.

Ik ben onmiddellijk beginnen zoeken naar Osiris, maar vond hem nergens: niet in living of keuken, niet in de slaapkamer, niet tussen de dozen in de logeerkamer… Zo’n klein beestje kon natuurlijk overal zitten, dat kruipt in de kleinste hoekjes en gaatjes.

Ik ben echt uitgevlogen tegen Bela, en ik geloof dat ik haar zelfs gezegd heb dat, als het beestje weg was, dat ook zij in het vervolg niet meer hoefde te komen.

Gelukkig hoorde ik iets later iets ritselen in de garage, en zag ik nog net een grijs staartje verdwijnen. Wolf en ik hebben hem dan samen uit de garage terug in de woonkamer gedreven.

Zeggen dat Bela opgelucht was, is een understatement. En ik heb ook het gevoel dat ze de volgende keren die deur niet meer zal vergeten.

Kan het voor één keertje wél goed, hmm?

Deze voormiddag kwamen ze dus onze nieuwe rolgordijnen van Luxaflex installeren. Netjes op het afgesproken uur werd er aangebeld, en de man ging onverdroten aan het werk. Ik heb de lichtst mogelijke stof gekozen, en toen het eerste gordijn ophing, zag het er prachtig uit!
Het leek wel compleet ondoorzichtig, maar dat bleek aan het feit te liggen dat de zon er bal op zat: waar er schaduw was, kon je bijna gewoon naar buiten kijken. Exact mijn goesting dus.

Tot twee uur later, tegen half twaalf, bleek dat de gordijnen eigenlijk niet helemaal recht hingen, of zelfs een lichte rimpeling hadden: ze waren slecht gemaakt, slecht gemonteerd!

Retourtje fabriek dus, tot ongenoegen van de installateur want die mag nog eens terugkomen. Maar hij zei het zelf: zo’n rolgordijn moet perfect strak hangen, en dat was bij geen van de vijf stukken het geval.

Eén lichtpuntje: ik weet nu al dat het mooi zal zijn, en de basiselementen hangen er al, dus dat wordt uitpakken en inklikken, op een kwartiertje geklaard.

Nog een week of twee wachten dus. Argh. Alweer.

Villeroy & Boch

(Disclaimer: gigantische rant over de dienst naverkoop van Villeroy & Boch, waar Kafka trots zou op geweest zijn)

Vorig jaar in de lente hebben we een nieuwe badkamer laten installeren. We hadden gekozen voor een stoomdouchecabine, een rond model van Ucosan, dat blijkbaar onder Villeroy & Boch valt.

Nog geen jaar later, op Pasen, 12 april, zitten we beneden als we boven een doffe knal horen. Na onderzoek blijkt een van de glazen douchedeuren gewoon gesprongen: er ligt verbrijzeld glas overal, zoals bij een autoruit. Hmm. Helaas blijkt de week na pasen ook bouwverlof, en moet ik minstens een week wachten om het door te geven aan de installateur. Gelukkig kan een mens al eens creatief zijn met huishoudfolie, zodat de douche tenminste bruikbaar blijft, zij het niet bijzonder praktisch.
Intussen merkt Bart op dat ook de stoomfunctie kapot is (zelf gebruik ik die nauwelijks) en dat de temperatuurregeling compleet los staat. Fijn, voor een toestel dat amper een jaar oud is.

Bon, op woensdag 22 april bel ik naar mijn kleinhandel. Zij sturen diezelfde dag nog een bericht naar de groothandel, Facq, die contact opnemen met Villeroy & Boch. Ik wacht geduldig. Bouwverloven en zo zijn namelijk nogal ongenaakbaar in dit land, en diensten naverkoop blijkbaar ook.

Op maandag 11 mei, een kleine drie weken later, krijg ik volgende mail:

Geachte,

Wij hebben via facq vernomen dat er een probleem zou zijn met de douchedeur van uw cabine.  We zullen deze deur vervangen maar hebben hierover nog een kleine vraag.  Begin vorig jaar werd een nieuw type deuren geïntroduceerd voor onze cabines nl in geanodiseerd alu (licht grijs) ipv van de vorige witte.  Mogen we dit nieuwe type deur bij u komen plaatsen?  Ik probeer u telefonisch te bereiken maar dit is nog niet gelukt.

Wachtend op uw antwoord

Ik antwoord diezelfde dag nog per mail dat ik uiteraard liever witte deuren zou hebben, maar als ze daar niet meer kan aangeraken, dat het ook grijze mogen zijn. Als het maar snel gaat. Oh ja, en dat ook de stoomgenerator en de thermostaat het hebben laten afweten. Ik krijg dadelijk een kort beleefd mailtje terug.

Beste,

Ik ga proberen voor u nog een witte deurenset te verkrijgen maar kan dit niet verzekeren. Ik laat u nog iets weten.
Het probleem met de stoomgenerator zetten we erook bij op onze planning.

Vriendelijke groeten
Meilleures salutations

Goed.

Ik wacht geduldig. Herstellers hebben namelijk nogal veel werk, en deuren bestel je ook niet zomaar even. Je zal maar aan de bron zitten, de fabriek namelijk.

Drie weken later bel ik even, maar mevrouw is er niet. Ze zullen het doorgeven, en of ik later terug kan bellen. Geen probleem. Alleen nemen ze, om drie uur in de namiddag, niet meer op.

Goed. Ik wacht nog een weekje, en bel opnieuw. “Oh, maar mevrouw, ik heb nooit uw antwoord gekregen op die vraag van de grijze deuren! Hoe kan ik die dan bestellen?” Euhm?  Enfin, na een kwartier aan de telefoon bleek ze mijn dossier niet te vinden. Het zat niet onder mijn emailadres, en ze bleek het dus kwijt te zijn. En die mail, die had ze echt nooit gekregen!

Even later, terug aan mijn PC,  stuurde ik haar antwoord op mijn niet-bestaande mail opnieuw door. Zonder verdere commentaar.

Stilte. Complete stilte.

Een paar dagen later, 15 mei zijn we ondertussen, krijg ik onderstaand mailtje:

Goeiemorgen,

Sorry voor de verwarring. Het “probleem” was dat het dossier ingeboekt staat op Dewaele, Wondelgem. De witte deuren zijn zoals we reeds verwachten niet meer verkrijgbaar. De geanodiseerde versie is besteld zodra we hiervan een leverdatum weten maken we een afspraak voor de plaatsing hiervan. Ik heb bij de collega van logistiek aangedrongen op een zo vlug mogelijke levering.

Vriendelijke groeten
Meilleures salutations

Allez bon. Opnieuw wacht ik geduldig. Tsja, de dienst naverkoop heeft nu eenmaal geen prioriteit in een fabriek, dat begrijp ik.

Een maand later, midden juli, jawel, bel ik opnieuw. Hoe het intussen nog zit met mijn douchedeur, zo na drie maanden? Mevrouw is dan met vakantie, ik heb een vriendelijke meneer aan de lijn, die compleet uit de lucht valt. Kijk mevrouw, ik zoek even het dossier op, en bel u dan terug, ok?

Jawel. Alleen kan ik blijven wachten op een telefoontje. Ach ja, klanten zijn ook niet zo belangrijk op een dienst naverkoop, ze hebben wel andere dingen aan hun hoofd.

Drie dagen later bel ik opnieuw. Ja mevrouw, ik heb het nagekeken, en de deuren zijn besteld, alleen nog niet geleverd. Drie maanden, zegt u? Tsja mevrouw, ik weet van niks! Maar het bouwverlof, daar hoeft u zich geen zorgen over te maken, de fabriek noch de groothandel liggen stil. Maar volgende week zullen ze zeker binnenkomen, geen probleem.

De vrijdag van de volgende week bel ik. Maar mevrouw, ik kan daar toch ook niet aan doen! Het probleem ligt bij de groothandel die maar geen bestelbon doorstuurden. Euhm? Sinds wanneer moet een groothandel een bestelling doorgeven voor een wisselstuk onder garantie? Bon ja.

Een week later, begin augustus, bel ik opnieuw, en maak me behoorlijk kwaad aan telefoon. Dat dat nergens op slaat, dat ik met twee jonge kinderen zit en al bijna vier maanden zonder deftige douche. De jongen aan telefoon zit er duidelijk mee verveeld, en wordt dan ook van de weeromstuit arrogant. Boos leg ik dicht.

Een paar dagen later krijg ik telefoon. Dat de deur de volgende dag zou geleverd worden bij de groothandel (een kilometer hiervandaan) en dat ze ze zouden kunnen installeren. In mijn opgeluchtheid stem ik toe ze eventueel zelf te gaan ophalen, mocht Facq ze niet kunnen leveren. Voor de zekerheid vermeldde ik erbij dat de vorige installateurs destijds een kantelraam hadden uitgebroken om de douche (en het bad) boven te krijgen, omdat dat via de trap niet ging gaan. Geen enkel probleem mevrouw, daarom komen ze ook met twee, ze zullen dat wel boven krijgen.

De volgende dag, 11 augustus intussen, krijg ik een mail.

Beste,

Ik heb zojuist Mevr Seminck (van groothandel Facq, nvdr) aan de lijn gehad, die mij bevestigde dat de deur bij hen is geleverd in Wondelgem.  Ik heb begrepen van mijn collega dat u die eventueel zelf zou kunnen afhalen of anders moet u afspreken met Facq voor een levering.  Wij zouden kunnen langkomen op woe 19 aug a.s. voor de installatie van de deur.  Kan u mij bevestigen of dit lukt voor u ?

Bedankt

Ik bel dadelijk naar Facq, waar een bijzonder vriendelijke mevrouw Seminck me zegt dat ze inderdaad een douchedeur hebben meegekregen in de levering, maar dat ze van niks wisten, en dat zij daar eigenlijk voor niks tussenzitten. Het is de dienst naverkoop van Villeroy & Boch, zij moeten leveren bij mij thuis. Allez bon, nu dat weer! Eigenlijk moest zij de deur terug naar Brussel sturen, zodat zij rechtstreeks bij mij konden leveren. Ze moet echter de vertwijfeling in mijn stem gehoord hebben (dan konden ze nooit op woensdag komen installeren), en aangezien ik zo dichtbij woon, ging ze zien wat ze kon doen. Ze ging me terugbellen. Inderdaad, in scherpe tegenstelling met andere klantendiensten hing ze een half uurtje later alweer aan de lijn: er was een chauffeur die net ging vertrekken, of hij de deur bij mij mocht afzetten? Ik sprong een gat in de lucht, en begroette vijf minuten later een charmante chauffeur die een groot pakket (anderhalve vierkante meter op twee meter) bij me in de garage schoof. Yay!

Zover waren we dus al.

Op woensdag, tegen negen uur, stopte hier een bestelwagen, en twee mannen stapten uit. Toen ik hen het pakket toonde, was de onmiddellijke reactie: “Ja maar madamke, da ga nie gaan he!” Hoezo?? “Awel, ’t is de afspraak dat dat al klaar staat in de badkamer en niet beneden. Ah, gij hebt da gemeld aan den dienst naverkoop, en die zeiden dat da geen probleem was? Allez ja bon, voor die mannen is ook altijd alles goed! En Facq zei dat ze maar leverden tot aan de deur? Da’s nieuw da! Proper, ja! Da kan nie, he madamke!”

Ik denk dat de stoom uit mijn oren sloeg. De toon van mijn stem zal navenant geweest zijn. In ieder geval gingen ze ne keer zien, en ze begonnen alles uit te pakken op de oprit. Uiteindelijk hebben ze, met veel gezucht en gezaag, de hele constructie gedemonteerd, naar boven gedragen, en ginder geïnstalleerd.
“Oe, uw stoomgenerator en thermostaat zijn ook kapot? Maar madamke (nog een keer het denigrerende ‘madamke’ en ik ging op zijn gezicht slaan), daar staat niks van op ons papier, dat kunnen wij niet doen, daar is geen tijd voor voorzien.” Ik heb geen woord gezegd, maar drie minuten later waren ze eraan bezig.

Enfin, uiteindelijk waren ze klaar, begonnen ze het karton, oude deuren, palet en stapels spuitschuim op de oprit op te ruimen en schoven ze die in mijn garage (en stukken in de GFT-container: “Ja madam, ik sorteer ekik thuis ook nie”) Op mijn verbaasde blik kreeg ik als antwoord: “Maar madam, ge peist toch niet dat wij dat gaan meenemen zeker? Wij hebben dat niet geleverd, wij pakken dat ook niet mee! Trouwens, dat kan ook niet in ons camionette!” En weg waren ze.

Ah.

Hallo Villeroy & Boch dienst naverkoop? Wat doe ik met die halve garage aan gerief? “Mevrouw, wij hebben niet geleverd, dus dat is niet ons probleem.” Euhm? Dit was een herstelling onder garantie? Ik mag daar toch geen kosten aan hebben? Ik zou een bestelwagen moeten huren om dat weg te krijgen, ik krijg dat niet in mijn auto. “Mevrouw, Facq heeft geleverd, Facq moet dat maar komen ophalen. U bent trouwens niet eens een rechtstreekse klant van ons, wat zit u dan te zagen?”

Hallo mevrouw Seminck van Facq? U kan dat ook niet ophalen omdat u er eigenlijk niks mee te maken heeft?

Dat begreep ik volkomen, dat is eigenlijk tussen Villeroy & Boch en mezelf. Per slot van rekening is het een productprobleem, niet een verdeelprobleem (groothandel) of installatieprobleem (kleinhandel). Ik moest het haar wel even weten te zeggen als het niet lukte.

Dus: hallo Villeroy & Boch? Diepe zucht aan de andere kant van de lijn. Nee mevrouw, trek uw plan (niet in die bewoordingen, maar daar kwam het op neer). Op mijn vraag of ik dan zelf een bestelwagen kon huren en de kosten op hen kon verhalen, kreeg ik een compleet nietszeggend antwoord en werd de telefoon neergelegd.

Ik stuurde dan maar een mailtje.

Beste,

aangezien de douchecabine onder garantie valt, en alle kosten dus op u moeten verhaald worden, kan u mij soms uw factuuradres geven, waarnaar ik de factuur van transport- en afvalverwerkingskosten kan sturen?

mvg

Gudrun

Ik kreeg volgend antwoord:

Beste,

Gezien er door ons bedrijf geen particulier transport wordt ingelegd kunnen wij niet voldoen aan de vraag om dit bij u op te halen. We rekenen hiervoor op de medewerking van de klant. Anders kan u zich wenden naar de verkoper van deze cabine . Ik kan u in deze niet verder helpen

Vriendelijke groeten
Meilleures salutations

Vertwijfeld heb ik naar naar mijn eigen installateur gebeld, die meewarig antwoordde: “Ja mevrouw, we kennen het probleem. Eigenlijk zouden we het niet mogen doen, want wij betalen daar ook kosten op, maar bon. We zullen het komen ophalen. Volgende maandag moeten we toch in uw straat zijn, past het dan?”

Daarnet hebben Bart en ik alle afval van de nieuwe deur buitengezet, en morgen komt onze kleinhandel dat ophalen.

Slotsom: ik koop nooit meer iets van Villeroy & Boch. Niet alleen waren er na amper een jaar al drie serieuze mankementen aan hun product, het heeft meer dan vier maanden geduurd voor het hersteld was, en de service is werkelijk beneden alle peil, een dergelijk bedrijf onwaardig.

Hopelijk komt er nu geen staartje aan. Want als ze me iets durven rekenen voor herstelling, dan doe ik ze een proces aan. Voor geleden emotionele schade. Goed geweten!

Sportkamp

Al in april had ik een mailtje gekregen van de mama van een van Wolfs vriendjes: of ze niet met zijn allen naar een sportkamp gingen hier in de sporthal in Wondelgem, de voorlaatste week van de vakantie.

Dat leek me een bijzonder goed idee, en ik schreef dus in. Een weekje later zat er een betalingsuitnodiging in de bus, met wat meer uitleg over het kamp en zo. Ik betaalde, en dat was dat.

Tot vanmorgen.

Wolf stond glunderend van anticipatie naast mij in de sporthal, zijn rugzak met turnschoenen, boterhammetjes, drankjes en een koekje netjes op zijn rug, terwijl zijn vriendjes al aan het zwaaien waren vanuit de zaal.

En toen stond hij niet op de lijst. Hoezo niet op de lijst? Unk? De vriendelijke dame van de sportdienst was al aan het bellen voor een ander probleem, en vroeg meteen even wat het probleem was met Wolf. “Wolf De Waele? Maar die is uitgeschreven, mevrouw, die is geannuleerd.”

Ah? Huh? Geannuleerd? Hoe komt het dat ik daar niks van weet? En wat nu?

“Tsja, mevrouw, er staan al 20 kinderen op de lijst, het is volzet. Belt u maar even naar de sportdienst zelf om te horen wat het probleem is.”

De blik op Wolfs gezichtje was hartverscheurend.

Vanuit het secretariaat belde ik dus naar de sportdienst, die me doorverwees naar de financiële dienst. Blijkbaar had ik niet betaald, en stond Wolf daarom op de zwarte lijst. Hallo?
“Tsja, mevrouw, u heeft ingeschreven op 31 april, wij hebben een brief verstuurd op 5 mei, en op 20 mei hebben wij hem geannuleerd. U heeft veertien dagen om te betalen, en daarna wordt dat automatisch geschrapt. Ah, ik zie hier dat uw betaling op 24 mei is binnengekomen, en dat wij dat teruggestort hebben.”
Bon. Onze snelle post kennende, zal dat briefje wel een week onderweg geweest zijn, en mezelf kennende, zal dat een paar dagen geduurd hebben voordat ik betaald heb. Neem daar nog het verlengde Hemelvaartweekend bij, en dan was dat dus te laat. En ik heb de terugbetaling gewoon niet zien passeren… Kunnen ze dan in hemelsnaam niet gewoon een geautomatiseerd mailtje sturen dat er geannuleerd is, hm? Als de rest wel automatisch kan?

Enfin, gelukkig bleken er twee kinderen uitgeschreven te zijn, zodat Wolf alsnog mocht blijven. Zijn (en mijn) opluchting was groot.

En ik? Ik bedaarde mijn adrenaline-opstoot met een stevige koffie, en sloeg de stress en de inwendige stoom neer met een stevige maagpil. En dacht er het mijne van.

Verbouwing, part elvendertig

Jawel, vandaag zijn hier nog maar eens de werkmannen over de vloer geweest, met drie dan nog wel. Ze wilden het eindelijk af hebben, en zijn daar helaas niet in geslaagd 🙁

Maar wat ze gedaan hebben, is echt wel klasse.

* de boekenkast hangt

* de tv hangt omhoog, tegen een apart paneel zodat alle kabels weggewerkt zijn, en er ledlichtjes rondomrond zijn.

* de kleine kastjes achter de zetel zijn er: we botsen niet langer met ons hoofd tegen de muur, en we kunnen eindelijk een glas of blikje kwijt zonder een verrekking op te lopen

* de glazen deuren hangen er. Helaas in helder glas, en niet in matglas. Maar bon, daar valt nog wel een mouw aan te passen.

* de plintjes zijn er, en het ziet er goed uit.

Wat moet er nu nog gebeuren? De omkadering van de deuren is er niet, dus daar moet nog geplamuurd worden en afgewerkt. Dan kunnen ze ook de laatste stukken gyproc zetten en afwerken.

De deurtjes van de kast onder de tv zijn er ook nog niet, maar da’s wachten op de elektricien, die een kabelgoot moet komen installeren.

En dan moeten er nog de legplankjes in de kast zijn, maar daar zit ik niet op te wachten, want die moet toch eerst geschilderd worden.

Auto-entertainment

Om eerlijk te zijn, ik zit niet graag in de auto. Nooit gedaan, en ik zal dat ook nooit doen. Omdat ik wagenziek word, en in heel serieuze mate. En nee, het is niet overgegaan met volwassen worden, aan geen kanten zelfs.

Alleen als ik zelf aan het stuur zit en dus alle bewegingen van de auto zelf in de hand heb, valt het mee. Helaas hebben de kinderen mijn overgevoelige evenwichtsorgaan geërfd, en hebben ze het dus ook zitten.

Nee, ik keek dus niet uit naar de drie uur durende autorit van gisteren. De kinderen kunnen namelijk niet zitten lezen of spelletjes spelen of zitten prutsen, want dan hangen ze binnen de kortste keren met hun kopje uit het raam. Niet zo interessant overigens, op een autostrade aan 132 per uur.

Maar Bart kwam thuis met een verrassing: hij had een dvdspeler gekocht voor in de auto, met twee schermpjes die je aan de achterkant van de stoelen bevestigt, zodat ze netjes kunnen zitten kijken. Meteen had hij er ook een Disneybox bij gekocht, met alle films van de kaartenactie van de Delhaize (waar Wolf zo zot van is).
Ze hebben dus eerst naar Cars gekeken, en dan, na een pauze, naar Nemo. Vooral Kobe is duidelijk verzot op de visjes, hij is er voortdurend over bezig.

Helaas, helaas: op 500m van het hotel, na de kortste maar ook bochtigste route (ik vind dat dat een GPS-feature zou moeten zijn) naar Lippenscheid, had Kobe het alsnog zitten, en mochten wij beginnen met de autostoel leeg te scheppen, Kobes kleren uit te stropen, en alles te beginnen afvegen. Gelukkig bestaan er natte en droge doekjes en hadden we beiden voorzien. Jammer dat je niet meteen ook iets aan de geur kan doen.

In het hotel hebben we wasmiddel en een emmer met doeken en kuisproduct gevraagd en gekregen en de ergste schade kunnen beperken, maar leuk is anders.

Herhaling: poesje gezocht

Op drie juni zaten de kinderen en ik vergenoegd te kijken naar een vers lief klein zwart pluizenbolletje, zijnde een nieuw katertje in ons huishouden.
Het beestje paste zich wonderwel aan aan ons gezin, en waagde na drie weken al een paar stappen buitenshuis, en zelfs al naar de overkant van de straat. Zes weken na aankomst, op 15 juli, is hij echter verdwenen. Ik vermoed dat iemand hem heeft binnengepakt, of dat hij ergens klem zit. Ik hoop het eerste. In elk geval is hij nu al meer dan een week vermist, en in de buurt heeft niemand hem gezien.

Vandaar dus opnieuw mijn oproep, die al eerder op dit blog heeft gestaan:

grijsje

Vorig jaar is mijn zwarte kater schielijk overleden, in vrij platte toestand. We hebben al een petitie ingediend om een verkeersdrempel te laten aanleggen, maar dat vindt de stad blijkbaar onnodig.

Enfin, ik ben dus opnieuw op zoek naar een katertje. Om voor de kinderen het verschil te kunnen maken, had ik deze keer geen zwarte gewild, maar wel een effen grijs mormeltje. Het moet ook nog een jong beestje zijn: ik heb een hond die katten gewoon is, en alleen een kitten went aan een hond, met een oudere kat wordt het gegarandeerd vechten.

Dus: wie hoort dat er ergens een klein effen grijs katertje te krijg is, laat je me iets weten? De kinderen en ik zullen je dankbaar zijn!

Kak

We waren al laat, en toen zaten ze nog uren aan tafel. Soms kunnen de kinderen behoorlijk op mijn zenuwen werken. Ze moesten immers nog in bad, want Wolf had me geholpen in de tuin en het containerpark en viel wel onder het predicaat ‘vuil’ te klasseren.
Ik stelde nog de douche voor, maar twee paar grote smekende ogen vermurwden mijn moederhart, en Wolf liet het bad lopen, terwijl Kobe nog knabbelde op zijn laatste boterhammetje. Een goeie vijf minuten later zaten ze alletwee glimmend van plezier en zeep in bad te plonzen, omgeven door stapels speelgoed. Net genoeg tijd dus om me zelf ook even af te spoelen. Van tuinwerk word je stoffig en plakkig, het was dus geen overbodige luxe.
Ik stond al in mijn blootje en – zo stel ik het me toch voor – met één voet in de lucht om in de douche te stappen, toen Wolf een gesmoorde kreet slaakte. Ik liet mijn voet zakken en keek om.
Bruine vlokken verspreidden zich in het badwater, tussen het speelgoed en de kinderen door. Kobe staarde tussen zijn eigen beentjes, alwaar zich meer vlokken manifesteerden, tot zijn eigen grote ontzetting.

Zucht.

Wolf sprong recht, en begon het gecontamineerde speelgoed van tussen de vlokken te vissen, vrij stoïcijns. Kobe bleef staren. Ik trok weer een minimum aan kleren aan en liet de douche lopen. Wolf verhuisde uit eigen beweging, Kobe begon te huilen en wilde zo snel mogelijk ook onder een propere waterstraal staan. Beiden werden dus in de douche gedropt, terwijl mama het bad probeerde te ontdoen van resterende vlokken.
Enfin, een dik kwartier later waren ze opnieuw gewassen, gedroogd, in pyama’s gestoken, tanden gepoetst en in bed gestopt.

En toen kon ik eindelijk mezelf afspoelen.

(Noot voor de insiders: ik was eigenlijk nog steeds aan het grinniken, want Wolf had zich plots verschrikt de bedenking gemaakt: “Mama, ik denk, als jij die kaka doorspoelt, dat we toch wel een boze zwelpoet gaan hebben!” En toen schoot ik in de lach en kon het me eigenlijk allemaal niet zoveel meer deren :-p )

Dag elf van de verbouwingen

Vandaag is het parket gelegd, niet minder, maar helaas ook niet meer. Het ziet er super uit, maar het betekent ook dat het niet af zal zijn zoals me beloofd was. Ja, ik weet ook wel dat er een aantal tegenslagen waren, zoals de dag extra voor de elektriciteit en de drie dagen droogtijd voor de chappe, maar dan nog…

Bottom line is, dat we wel de living kunnen gebruiken, maar dat ze nog een dag moeten terugkomen. Op zich niet zo erg, ware het niet dat er drie weken bouwverlof tussen zitten.

Parket zal er liggen, compleet afgewerkt. De muren zijn gladgezet, maar zullen door de schilder moeten afgewerkt worden. Aangezien het om verse verbindingen tussen gyprocplaten gaat, raadt iedereen me af dat zelf te doen. Zeker op het plafond is het moeilijk dat perfect glad te krijgen. De schilder zal trouwens ten vroegste voor eind september zijn. Dat wordt dus nog fun.

De kast onder de tv zal er hangen, zodat we alle toestellen kunnen aansluiten. De tv kunnen we er nog gewoon bovenop zetten, ik vermoed dat de valse wand waartegen de tv opgehangen wordt, ook niet zal zijn.

De grote kast en de boekenkast staan klaar in het atelier, ze moeten alleen nog de tijd hebben ze te plaatsen. De grote kast is prioritair, heb ik gezegd, dus die komt er morgen.

De glazen deuren zijn voor augustus. Voorlopig zitten de gewone deuren er nog in, dat is dus niet echt een probleem.

Van de kastjes achter de zetel heeft hij niet eens gesproken; ook de lichten zijn niet geïnstalleerd. Er zijn wel lichtpunten met peertjes en alle stopcontacten en schakelaars werken, maar de spots zelf worden maar geplaatst als het plafond geschilderd is.

Ben ik dus tevreden? Nee. Helaas is er niks aan te veranderen, en zal het eindresultaat wel perfect mijn goesting zijn. Gelukkig maar.