Zaterdag zat ik tegen vijf uur bij de kapper. Niet bij Songul, want ik had een bon voor een andere kapper, Batuhan, waar ik begin de zomervakantie bij was geweest en waar ik behoorlijk content van was: een rustige jongeman, zonder gedoe, en voor een redelijke prijs.
Maar ik moest toch wel lachen, ja.
Eerst bespreken we wat ik wil. Hij begint te kammen en te knippen. Het blijft even stil. Dan vraagt hij: “En, hoe is ’t?”
Ik antwoord: “Goed hoor. Maar ik kom naar hier omdat het hier zo rustig is, ge hoeft echt niet aan smalltalk te doen, als ge daar geen zin in hebt.”
Hij, zichtbaar zeer opgelucht: “Oh dank u! Dank u! Zo op het einde van de dag…”
En toen sloot ik mijn ogen en werd er in alle stilte rustig geknipt. Oef.