Verjaardag

Nee, mijn verjaardag is niet geworden wat ik gehoopt had, maar da’s helemaal niet erg.

Hij begon wel heel fijn: een versierd ontbijtplekje, met maar liefst drie boeken: Niet Nu Laura, Eva Mouton, en Crazy Cat Lady. Dik in orde! Ik ging lesgeven, en kwam daarna onmiddellijk terug naar huis, want ik moest nog stapels en stapels verbeteren. Deadline voor dit rapport ligt namelijk zaterdagmiddag om 12.00 uur, maar aangezien ik morgen quasi een ganse dag les heb en daarna op larp wil vertrekken, moet het er vandaag allemaal door. Tsja.

Tussendoor was ik wel nog zo ijdel om eens een foto van mezelf te trekken. 47, het begint helaas al te tellen…

En toen was er gewoon nog meer verbeterwerk, en prachtige bloemen van Bart, en ‘s avonds was er koor. Toen mijn telefoon afging, ik het telefoontje van Gwen opnam en naar de keuken liep, werd ik teruggehaald door het knapst gezongen “Happy Birthday” ever, compleet met de dirigent die zich uitleefde op de piano. En daarna nog “Lang zal ze leven” inzette, samen met het hele vierstemmige koor. Zalig!

Ik heb nog getrakteerd in het koor, maar dan wel zonder zelf te blijven: ik moest nog verder verbeteren. Ik zal volgende week de rekening wel krijgen :-p

Yup, deze verjaardag had ik gehoopt te kunnen gaan geocachen, maar erg vond ik het verbeteren ook niet, want het vooruitzicht van dit verjaardagsweekend is meer dan voldoende!

Just another Sunday

De dag begon natuurlijk met cadeautjes en knuffels voor Bart. De inhuizige puber lag nog te slapen.

Maar zelfs op zijn verjaardag haalde Bart zijn innerlijke chefkok boven, schotelde ons als voorgerecht een trio van paté voor, en maakte een fantastisch gerecht klaar met haas, een keur van paddenstoelen en een heerlijke truffelrisotto. Wow…

En daarna gingen ons pa en ik naar Rieme om een paar caches op te pikken, maar veel geluk hadden we niet: we konden er twee totaal niet vinden, alleen een derde. Tsja…

Het werd een korte maar fijne wandeling, wel een beetje koud.

Maar thuis was er hete koffie en lekkere taart, en meer moest dat totaal niet zijn op deze vredige zondag.

Acht jaar…

Lieve lieve Merel van me

wat ben je op een jaar tijd toch veel veranderd! Vorig jaar schreef ik je nog dat je zo onzeker was, en dat ik dat niet snapte…

Intussen ben je lang zo onzeker niet meer, al heb je nog je momenten. Maar meestal ben je ongelofelijk rad van tong en gevat, met een stevige dosis sarcasme zelfs. Geen idee waar je dat nu toch vandaan zou kunnen halen, lieverd. Je beseft intussen gelukkig zelf dat je stevig wat in je mars hebt, en dat je nu eenmaal een compleet ander iemand bent dan je broers. Al moet je qua punten echt niet voor hen onderdoen: ik denk dat je rapport zelfs beter is dan dat van hen, liefje.

Je weet vooral heel erg goed wat je wil en wat je niet wil. Als je geen honger hebt, eet je gewoon geen vieruurtje, bijvoorbeeld, en als je een T-shirt met korte mouwen aan wil in de winter, dan doe je gewoon een extra gilet aan. Je hebt ook een heel logisch verstand, heb ik zo de indruk: even verstandig als je broers, maar veel en veel praktischer. “Ha ja”, zei je ooit, toen ik daar eens een opmerking over maakte, “ik ben dan ook een vrouw”. Ik kon je wel platknuffelen, muizie!

Verder ben je nog steeds een echt meisje-meisje, met je strikjes in je haar, je poppen, je toneeltjes, je jufspelen of bibliotheek of kantoor of winkel of… Je bent al zowat alles geweest, en dat is prachtig om zien. Aan de andere kant doe je dapper stoer mee met je broers, en ook dat is fijn om zien: je laat je door die twee echt niet koeioneren, gelukkig maar.

Deze morgen gingen je oogjes open en kroop je meteen, zoals elke ochtend, bij mij in bed. Ik knuffelde je bijna plat, en daarna gingen we samen naar beneden. Ik weet niet hoeveel gilletjes je hebt geslaakt bij het zien van alle versiering en van je cadeau en je kaarsjes en zo, maar ik weet wel dat je een keer of tien bij mij komen knuffelen bent met een dikke “Dankjewel mama, oh dankjewel!”

Ik lakte nog snel je nageltjes, blijkbaar had ik precies de kleur gekozen die ook in je kleedje zat, en je was helemaal in de wolken. Met een groot hart vertrok je naar school, waar blijkbaar al je vriendinnetjes je ook zowat omver geknuffeld hebben, wist je me te vertellen. En de cake viel enorm in de smaak, dat ook.

‘s Avonds ging ik pannenkoeken bakken, maar je papa wist je te overhalen om voor frietjes te kiezen, wel wetende dat die pannenkoeken dat alleen maar uitgesteld waren. Daarna moest ik helaas naar school, en kroop jij lekker dicht bij je papa onder een dekentje en keken jullie samen naar een film.

En dan wist je me te vertellen dat je een hele fijne verjaardag had gehad, en je bedankte me oprecht. Weet je, liefje, ik zie jou nog het liefst van al om jouw zonnige, dankbare humeur. Je bent altijd vrolijk, altijd aan het zingen of dansen, en je bent vooral ook dankbaar voor de meest onnozele, kleine dingen. Ik breng een paar nieuwe kousjes mee, en je geeft me een welgemeende dankje, of ik bezorg je een envelopje voor iets, en je schenkt me je stralendste glimlach.

Weet je, muizie… Ik hoop dat je die ingesteldheid de rest van je leven mag behouden: dankbaar zijn om de kleine dingen des levens. Het zal je zó gelukkig maken, liefje…

Gelukkige verjaardag!

 

Vlindercake en slingers

De dag voor Merels verjaardag, en dus moest er cake gebakken worden. De instructies waren duidelijk: “Mama, opnieuw vlindercake hoor, in geel en roze!”

Juist ja. En dus bakte mama twee cakes, een gewone en eentje met rode kleurstof, sneed er dan plakjes van, stak telkens een vlindertje uit, en verwisselde die dan. Meer moet het echt niet zijn, niet versierd of niks, gewoon vlindercake. En tot grote vreugde van de juf ook al meteen gesneden en in servetjes.

Toen ze in bed lag, heb ik ook nog de kamer versierd. Allez ja, na de koorrepetitie, dus rond half twaalf ‘s nachts. Ne mens moet toch iets doen, nee? Kobe en ik waren speciaal nog extra materiaal gaan kopen: nieuwe slingers, verjaardagskaartjes, een ballonnenslinger met lichtjes…

En morgen wordt ze dus acht jaar, mijn klein wondertje…

 

77

Vorige dinsdag is ons pa 77 geworden. Jawel, krakend, schuddend en piepend, maar wel degelijk 77, en nog volledig bij de pinken, uiteraard. ‘t Is dat dat lijf met de parkinson en het gebrek aan conditie en de rokerslongen en de doofheid niet zo hard meer mee wil, want anders…

Enfin, Jeroen en co, wijzelf, en uiteraard ons pa gingen daarom vrolijk eten in Café Théatre op de Kouter. Roeland kon helaas niet, en Nelly zag de rit tot bij ons niet zitten.

Het was er goed zitten, het eten was lekker – de kelner een beetje verstrooid, maar bon – en het gezelschap was aangenaam. Moet dat meer zijn, voor een verjaardag? Ik dacht het niet, nee. Op uw gezondheid, pa!

Elf jaar.

Lieve Kobe

zoals ik je al de hele dag loop te zeggen: je wordt elf jaar vandaag, maar je voelt twaalf aan.

Wat bedoel ik daarmee? Wel, ergens heb jij dus een jaartje overgeslagen. Op school was dat je eerste studiejaartje, maar hier heb je er gewoon geleidelijk aan de dagen afgeknibbeld, tot je plots bij twaalf uitgekomen bent. Je bent namelijk zo ongelofelijk wijs… En dat bedoel ik dan vooral op de Gentse manier.

Ik ben er na die elf jaar nog steeds niet helemaal achter hoe jouw brein eigenlijk werkt. Het maakt de zotste sprongen, bedenkt de meest fantastische dingen, en moet duidelijk uitgedaagd worden. Want zonder uitdaging, Kobe, loop jij je immens te vervelen. Dat hebben we de laatste maanden ook op school gemerkt. Niet dat je je misdroeg, verre van, maar je durfde al eens met een slecht punt naar huis te komen. Goh, wat konden jou die Franse woordjes schelen? Tot papa en ik eens heel streng naar jou keken, en je daarna enkel nog maar negens en tienen haalde voor vocabulaire. Voor je InterDiocesane Proeven (exact dezelfde proeven worden op alle katholieke scholen afgenomen) haalde je dan wel weer schitterende resultaten. Ha ja, want daar wilde je wel eens je best voor doen en je concentratie boven halen. Zonder uitdaging lukt dat namelijk nog steeds niet.

De school was dus welletjes. Méér dan welletjes, liefje. Je hebt het er echt mee gehad, met die lagere school. Je verveelde je, zat weer eens bij geen enkel vriendje in de klas, en liep er dus vaak maar wat verweesd bij. Je huiswerk deed je plichtsgetrouw, al moest ik je er soms wel eens aan herinneren. Maar in dat opzicht ben je dus echt wel twaalf: het is tijd voor het middelbaar. Daar kijk je enorm naar uit: een nieuw begin, nieuwe mensen, nieuwe vakken, nieuwe leraars… Alleen sloeg je heel even in paniek toen je je realiseerde dat je het ditmaal zonder Wolf ging moeten doen, die eerste schooldag. Tsja, het feit dat Wolf in het Zeepreventorium zit, heeft jou wel een pak zelfstandiger gemaakt, dat merk ik. Je bent zodanig gewoon dat in elke stap van je jonge leventje je broer naast je staat… Spiritueel zal hij er wel zijn voor jou, maar die eerste dag, liefje, die ga je toch alleen moeten doen. Allez ja, als je er geen rekening mee houdt dat je mama daar ook gewoon rondloopt :-p

En verder, liefje, ben je vaak nogal obsessief. Een ‘meender’, zoals we hier zeggen. Ik vermoed dat je dat een beetje van mij hebt, en ook wel van je papa: als wij iets doen, gaan we er meteen volledig voor, met een passie.  Jij hebt dat ook, en kan er dan ook nog eens niet over zwijgen. Hoe veel we de laatste weken al over Fortnite gehoord hebben, het is onvoorstelbaar. En dan spreek ik nog niet van Wolf: quasi elk gesprek dat je voert met hem, gaat daarover. Tot hij jou afbreekt en zelf ook eens over iets anders begint. Of neem nu je slijm: ook dat maak je met een passie. Je kan de gekste combinaties en structuren maken, met scheerschuim, zonder scheerschuim, met isomo bolletjes, met diverse kleurtjes… Uren ben je ermee bezig!

Ook in je lezen ben je zo. Dan lees je weken niks, en dan plots ben je op een goede reeks gebotst, en lees je dagen aan een stuk, en wil je ieder van ons alle plots en verhaaltjes en personages vertellen. Ik weet alles over Blauwstaart, een van de Cat Warriors, en ik heb nog geen pagina van het verhaal gelezen.

Ik mag wel stellen dat jij een speciaaltje bent, Kobe. Jouw gedachtegang is soms heel volwassen, je bent zodanig intelligent… Maar aan de andere kant ben je soms nog ongelofelijk speels en kinderlijk. Dat merk ik vooral wanneer je met je zusje speelt. Wanneer Wolf met haar speelt, zit daar vaak al dat ironische en ondeugende in van een echte puber. Jij gaat gewoon nog volledig mee in haar spel, en speelt dan een tovenaar uit Harry Potter, of een hondje dat bij de dierenarts moet, of… goh, wat je fantasie je ook laat spelen.

Maar het belangrijkste is, dat ik je ongelofelijk graag zie, lieverd. Het is niet altijd makkelijk om dat te laten zien, omdat ik zo vaak moet zagen tegen jou: ruim je spullen op! Maak je huiswerk! Heb je nu al fagot gespeeld? Kobe, wat liggen die vuile onderbroeken nog op de grond in je badkamer te doen? Doe die deur dicht! Maar enfin, Kobe, uw fiets!!!

Maar dan zeg je sorry, en kijk je met die blinkende ogen naar me, en dat kleine putje in je kaak, en dan tover je dat kleine glimlachje om je mond – je weet héél goed dat dat werkt – en dan smelt ik. Alweer. Al elf jaar lang.

Ik zie je graag, liefje. Geniet ervan!