Tag Archive 'restaurant'

Nov 30 2017

Publiek

Mijn wederhelft gaat elke week minstens één keer lunchen met een zakenrelatie, en zo was hij al verschillende keren in Publiek geweest, de zaak van foodie Olly Ceulenaere in de Ham. Ik had hem al een paar keer doorgestoken dat ik daar nog nooit was geweest, en dat dat eigenlijk een grove schande was, zo zijn vrouw vergeten.

Een tweetal weken geleden vroeg hij me of ik vandaag mijn agenda wou vrijhouden, en of het wel zou lukken, met die kapotte rug van me. Ik twijfelde geen moment, en zei ja en ja.

Tegen half twaalf viste ik hem op aan kantoor, en reden we door de eerste sneeuwvlokjes richting Ham. Parkeren is geen sinecure, maar als je de buurt zo een beetje kent, lukt dat wel.

We kozen er voor het lunchmenu, maar zonder het tweede voorgerecht, en namen respectievelijk een tomatensapje en een gemberijsthee als aperitief. Dat werd prompt gebracht met een soort crackers met satékruiden. Speciaal, maar echt lekker. Meteen kwam er ook brood op tafel, met de uitdrukkelijke waarschuwing dat het net uit de oven kwam en dus heet was. Fantastisch lekker brood!

IMG_0991

Het voorgerecht werd aangekondigd als een kommetje met makreel, mosterdblad & karnemelk, met een bordje met een tartaar van aardpeer, gebakken kruiden & runderhart. Verrassend, maar opnieuw zeer lekker.

IMG_0992

Intussen keken Bart en ik met grote ogen naar de buiten steeds enthousiaster neerdwarrelende sneeuw, en hielden ons hart al vast. Binnen was het gelukkig lekker warm en gezellig, en hadden we nergens last van.

Het hoofdgerecht was een combinatie van Rose de flandres aardappel & rode biet, gehakt & ei. Niet direct mijn favoriet: ik ben geen fan van gehakt, en al helemaal niet in combinatie met ei, maar ik heb het toch maar tot de laatste kruimel opgegeten, want hier was de combinatie wel best geslaagd.

IMG_0994

Als dessert volgde nog Gieser wildeman-peer die 8u in rode wijn had gemarineerd, met vanille-ijs & bladerdeeg. Ik ben een echte dessertfan, en voor mij mocht de portie gerust wat groter geweest zijn. Of zoals Bart het stelde: “Met vanille-ijs kan je nooit verkeerd doen”.

IMG_0995

Dertig euro voor een lunch, zonder drank, is natuurlijk niet weinig, maar het is het hier echt wel waard. Je kan dit ook bezwaarlijk nog een dagschotel noemen, daarvoor legt de chef te veel oog voor detail aan de dag.

Wil ik hier nog terugkomen? ‘t Zal wel zijn! Maar deze keer graag eens op een avond, voor een volledig menu. Ik vermoed dat dat dan nog van een andere orde is dan de lunch. Mijn echtgenoot weet wat gedaan.

Publiek
Ham 39
9000 Gent

No responses yet

Sep 03 2017

76 jaar min een dag

Published by under feest,Genieten,restaurant

Morgen wordt ons pa 76, jawel. En net zoals vorig jaar wilden we daarom samen gaan eten. Toen waren we nog naar het stadscentrum getrokken met hem en Nelly, maar deze keer besloten we in Wondelgem te blijven: we hebben er immers het onvolprezen Boneryck.

Tegen half één schoven we onze voeten onder tafel en werd er ons een zeer fijn menu voor de neus geschoven, zonder haasten, maar ook zonder wachten. Ons pa werd er helemaal lyrisch van, maar dat kan ook aan de wijn gelegen hebben.

Ik moet het toegeven, het wàs inderdaad ook zeer lekker. Helaas kreeg ik naar het einde toe buikkrampen – er doet een gemeen virusje de ronde – en ben ik thuis dan maar even gaan liggen. Pa volgde trouwens het voorbeeld, hij wilde een tukje doen, terwijl Nelly rustig een boekje zat te lezen.

Extra taart hadden we niet voorzien, maar dat was ook aan geen kanten meer nodig, we hadden eigenlijk al te veel gegeten.

Maar ons pa had genoten, wij ook, en meer moet dat niet zijn, als ge 76 wordt.

No responses yet

Jul 09 2017

Kopenhagen, dag twee

We begonnen de dag met een zeer fijn ontbijt in ons eigen hotel: vooral de granola was zeer lekker, en volgens Bart de smoothie van rode biet met gember ook. Ik heb dat wijselijk aan me laten passeren.

Tegen half elf liepen we buiten, tegen elf uur hadden we elektrische fietsen gehuurd. Beste. Idee. Ooit. Ik heb het even nagekeken, en we hebben maar liefst 22 kilometer gefietst vandaag, in en rond Kopenhagen, fiets op fiets af, van hot naar her, 19 geocaches achterna. Onze tocht bracht ons eerst naar Christiania, waar Bart en ik vooral opgelucht waren dat wij daar niet hoefden te wonen. Al deed het ons eigenlijk wel sterk denken aan de cité waar ik als student ettelijke uren heb doorgebracht, met een straatexpositie en dergelijke.

We fietsten verder tot aan een oude vliegtuighangar, en besloten om daarna terug naar de brug te fietsen via een pad langs het water. Man, dat was ronduit prachtig! Je voelde je middenin de natuur terwijl je op vijf minuten van het stadscentrum zit. Het moet prachtig zijn om daar te wonen…

We fietsten verder, terug de stad in, langs een van de vele haventjes, en dokkerden vrolijk over de kasseien. Iets té vrolijk, want prompt viel Barts ketting van zijn fiets. Hij sakkerde, maakte zijn handen vuil, maar kreeg de ketting er niet op. Tegen dan was ik al terug bij hem – ik had het eerst niet gezien en was doorgefietst – vroeg hem om de fiets op zijn kop te zetten, nam een stylo, en legde de ketting er terug op zonder ook maar mijn handen vuil te maken. Jarenlange oefening als student in Gent :-p

We waren niet zo ver van ons hotel, dus zijn we eerst even terug gefietst om zijn handen grondig te wassen en een reservekabeltje op te halen om mijn iPhone op te laden. Die geocache app zuipt batterij, en de mijne is al niet meer in goede staat, en nu was mijn kabel nog gesneuveld ook.

Enfin, we fietsten nog maar eens over de brug, en gingen toen opnieuw in havengebied, en daarna blijkbaar in militair gebied, waar een heus fregat ligt, maar ook een onderzeeër en wat oud militair gerief. Wel eens wijs om te zien!

We fietsten het hele eind terug, want we zaten eigenlijk in de verlaten gewesten, doken terug de eigenlijke stad in, en gingen iets eten. Mental note: een croque monsieur in Denemarken, daar leggen ze een dikke laag gegratineerde witte kaassaus over. Bizar!

IMG_1126

We reden dan maar eens richting Kastellet, voorbij de koepelkerk die je van zowat overal in Kopenhagen kan zien, vonden nog een andere kerk volledig bekleed met vuursteen, zagen in de verte een pruts van een meermin die omgeven was door massa’s volk, deden een serieuze fietstocht met nog wat caches, en dronken iets bij Dag H., buiten het toeristische deel. En warm!

En toen was het stilaan welletjes, fietsten we door een wel heel rustig park – ook wel kerkhof genoemd – naar een meteoriet, en toen viel Barts fietsbatterij plat. Hmm. We haastten ons richting fietsverhuurder, waar we gelukkig prompt verse batterijen kregen – ze sloten om half zes, en het was vijf voor – gingen even rustig in de kamer ons opfrissen en omkleden, en reden toen rustig richting Bror, een bijzonder hip maar zeer lekker restaurant dat Bart al op voorhand had uitgezocht.

Misschien een hoog hipstergehalte, maar wel lekker.

Gefrituurde stierenkloten? Check!

Maar het mooiste waren de twee briefjes die Merel had meegegeven aan Bart. Het eerste moest hij voorlezen op onze huwelijksverjaardag, het tweede moest hij me afgeven, netjes opgevouwen en met een rekkertje rond. Het is zo’n lief romantisch zieltje, mijn Merel…

We fietsten terug, ik blogde een beetje en las, en dat was dat voor een prachtige dag in Kopenhagen.

IMG_1107

No responses yet

May 25 2017

Merels eerste communie

voorkant groot Achterkant groot

Jawel, om kwart voor negen trok het hele gezin richting kerk, netjes aangekleed en opgetut. We waren om zeven uur opgestaan, rustig gegeten, gedoucht, Merels haar gedaan, mezelf gedaan, en voila.

IMG_0251

In de kerk was het een geroezemoes van jewelste, maar wat wil je, met een aantal baby’s en kleuters? Maar bon, ‘t was een mooie viering, en Merel deed netjes wat van haar verwacht werd.

IMG_2973

Aansluitend wandelden we tot aan de school voor een receptie met de vriendjes en vriendinnetjes. Ha ja, nu de mis zo vroeg was, was daar meer dan tijd genoeg voor. In het stralende weer wandelden we tegen elven naar huis, en toen ging de telefoon: het restaurant, met de vraag of we enkel het aperitief buiten wilden, of meteen buiten wilden eten. Goh, geen moment twijfel: buiten, met dit prachtige weer!

En zo geschiedde: we laadden Nelly in de auto, en reden richting de Volta, waar ook de rest van de familie binnendruppelde. Ik had moeite om de kinderen in hun schone kleren te houden tot iedereen er was, zo graag wilden ze gaan spelen in het belendende park. En wij, wij zagen de tafels onder de parasols, en zagen dat het goed was.

Er was een hapje met Mimolettekaas, een voorgerecht van kalfstartaar met een doperwtjesbereiding en zoete mosterd, en vis met een langoustinerisotto en spinazie als hoofdgerecht. De kinderen hadden iets met kip, frietjes en een groentenbereiding met peultjes.

Tussendoor werden er spelletjes gespeeld, liepen de kinderen in het park, werd er zelfs gevoetbald op een pleintje wat verderop, en genoot ik met volle teugen.

De kinderen kregen ijs met verse aardbeien en crumble als dessert, wij hadden iets met rabarber, spinazie en avocado. Speciaal, maar wel lekker!

Het was een ronduit prachtige namiddag! Roeland en Sarah zijn nog met de kinderen tot bij ons gekomen, en daar hebben we nog heerlijk op het terras zitten nagenieten.

No responses yet

Feb 15 2017

Valentijnsdiner

Ook al proef ik niks, Bart had een paar dagen geleden toch een restaurant geboekt voor gisterenavond. Hoop doet leven, nietwaar? Maar helaas, het mocht niet zijn. Gelukkig waren presentatie en texturen ook succulent, net zoals het gezelschap, dus ja, ik had een fijne avond.

In de loop van de dag postte Bart het volgende:

menu

Wist ik veel dat hij daarmee eigenlijk de menu van de Koe-vert bedoelde.

Het aperitief was dus de “Temptation apero”, maar toen ze zonder iets te vragen met alcohol kwam aanzetten, heb ik die toch beleefd geweigerd. In de plaats kreeg ik een aperitief op basis van pompelmoessap, iets wat je me in andere omstandigheden absoluut niet kan doen drinken. Maar aangezien ik toch niks proefde, gaf het voor deze ene keer eigenlijk niet.

Een eerste hapje was de “Amuse Hot-thai”, ofte een nobashi met gele curry en kokos.

IMG_2468

De “Ménage à trois” bestond uit een open lasagne – love fish – zeegroenten – grijze garnaal, en was echt bijzonder lekker. Enfin ja, ge snapt wat ik bedoel.

IMG_2469

Van de “quickie” heb ik geen foto’s: dat was een bolletje sorbet van bloedsinaasappel overgoten met wodka.

Het hoofdgerecht daarentegen, dat was ook weer fotowaardig: rundstournedos, gamba’s à la plancha, zwammen en pommes pont neuf, onder de naam “you and me”.

IMG_2470

En het dessert, het “orgasm”, was eigenlijk ook wel de moeite, ja: papaverijs, frambozencoulis, chocolademousse, Baileyscrème, en verbena.

IMG_2471

De “Sweet dreams”, onder de vorm van een latte macchiato met vanille en kaneel hebben we afgeslagen: ik slaap er niet van, en ik smaakte het toch niet.

Maar ja, het was wél de moeite, en dat had ik niet verwacht van de Koe-vert, hier in Wondelgem.

Een aanrader dus.

One response so far

Aug 24 2016

366 – 24 augustus 2016 – onverwacht op restaurant

Published by under 365,Amusement,Merel,Vakantie

366-aug23

No responses yet

Jul 07 2016

Van prinsessenkamers en restaurantjes

Merels kamer was al langer een stort, maar ze zag er zich geen beginnen aan. En ik moet toegeven: ze stond ook wel eivol, en haar kasten idem.

In het kader van ‘Project 2016‘ zijn we vol goeie moed begonnen, de eerste dag, aan haar speelgoedkast, en zo langzaam opgeschoven. Vandaag hebben we er korte metten mee gemaakt, ook de buffetkast en het bureau opgeruimd, en alles ook gereorganiseerd. Zelden mijn meisje zo blij gezien.

En toen moest het beste nog komen: we hebben haar kleine tafeltje, haar keukentje en alle bijhorende spullen naar boven gebracht, naar het verhoog in mijn kamer, en daar een restaurantje ingericht. Ze heeft er twee tafels, een keuken, een koffiemachine, een ijsmachine, en zelfs gelamineerde menukaarten en receptfiches. Fantastisch, toch?

De menu’s heeft Wolf met Merel uitgedacht, en dan de kaarten ontworpen op mijn computer. Heerlijk!

One response so far

Sep 22 2015

Pizza’s en gezelligheid

Al maanden probeerden we af te spreken, de vriendinnen van het middelbaar en ik, maar eerst was de ene op vakantie, dan de andere, en ga zo maar door. Deze week leek perfect uit te komen: Kims man zit in India, en dus was het ideaal voor haar om met ons te gaan eten. Eindelijk.

Ik pikte de dames op rond half een, en we twijfelden nog even of we niet te voet zouden gaan. Het feit dat de hemel aan de ene kant hemelsblauw was, maar aan de andere kant donkergrijs, deed ons toch maar de auto nemen. Die stond toch voor de deur, dus waarom niet? Wij naar pizzeria da Toto, aan de Albertlaan, daar waar vroeger de cocktailbar Old Fashioned zat: Kim vond het een aanrader, en wij konden haar geen ongelijk geven. Voor het terras was het toch wel te koud, maar binnen was het gezellig, en de bediening vrolijk Italiaans.  Nathalie en ik namen pizza, Kim ging voor de lasagne, en alles kwam eigenlijk behoorlijk snel op tafel. Alleen jammer, eigenlijk, dat pizza altijd zo snel koud wordt. Dat vind ik net zo handig aan afhaalpizza: je kan een stuk nemen en de rest in de isolerende doos laten zitten. Maar bon, afgezien daarvan was de pizza echt wel lekker: knapperig, vers, ruim bestrooid met groenten, niet te veel olie, en in het begin ook vingersbrandend heet.

We hadden met opzet geen voorgerecht genomen om ons toch maar een dessert te kunnen permitteren, en ook daar hadden we precies geen foute keuze gemaakt. Kims sabayon was overheerlijk, en de stukken tiramisu die Nathalie en ik kregen, waren er om u tegen te zeggen.

Koffie hebben we daar niet meer genomen, het was intussen welletjes voor Kim. En de rekening herinner ik me niet echt meer, maar ik geloof dat ik voor de pizza, het dessert en een half litertje water iets boven de twintig euro zat. Dik in orde.

Pizzeria da Toto
Handbalstraat 1A9000 Gent

2 responses so far

Jul 07 2015

‘t Zilte

Ik weet het, ik weet het, we zijn luxebeesten. Vorige zaterdag naar ‘t Hof van Cleve, nu naar ‘t Zilte. Maar we zijn nu allebei eenmaal gigantische fan van lekker eten, en het is niet alsof ik met Bart momenteel lange tochten moet maken. Maar restaurants, da’s altijd haalbaar. En het budget was er, want onze vakantie in Talinn is in het water gevallen.

Om zeven uur stipt wandelden – rolden – we het restaurant van chef Viki Geunes binnen. We waren vrijwel de eersten, en kregen een prachtig plaatsje in de hoek toegewezen, waar je volop uitzicht hebt over de Schelde. Bart overhaalde me om toch maar voor het zevengangenmenu te gaan, ook al waren mijn darmen nog ietwat van slag, na een ganse dag krampen gisteren.

IMG_6751

Ik moet toegeven: het was de moeite. Wat me vooral opviel, zeker in vergelijking met In de Wulf en het Hof van Cleve (ja sorry, dit klinkt bijzonder dikke nek, maar wij gaan dan ook amper op reis, we hangen liever hier ons geld aan) was dat het echt stuk voor stuk kleine kunstwerkjes waren. In de andere restaurants is de presentatie ook altijd belangrijk, maar hier staat het net toch nog een niveautje hoger. Vaak zat ik eerst gewoon een paar minuten te kijken in mijn bord, terwijl Bart het zijne al half leeg was :-p

En ik weet het, ik ben absoluut geen fotograaf, maar het geeft je wel een idee wat ik bedoel.

Smaakmakers

* Tuna snacks

IMG_6763

* Wortel – scheermes – duindoornbes – vanille

IMG_6764

* Maatjes – radijs – shiso – mierikswortel

IMG_6765 IMG_6766

* Oester – gerookte paling – prei – daslook

IMG_6767

Het smaakte gelukkig ook zoals het eruit ziet. Maar ik begrijp intussen wel waar het verschil zit in die ene ster met Hof van Cleve: alles past bij elkaar, uiteraard, maar staat vaak naast elkaar, terwijl het Hof van Cleve alles veel subtieler in elkaar liet vloeien qua smaken, het vormt één geheel. Mja… (en nu klink ik wel héél erg snobistisch. Sorry, mijn blog, mijn goesting :-p )

Smaak Tendens

* Krab – snijbonen – ansjovis – komkommer – caillé de campagne (voor mij uiteraard zonder de komkommer)

IMG_6770

* Kabeljauw – kokkel – avocado – groene jeneverbes – kaviaar

IMG_6771

Normaal gezien neem ik altijd de foto voor er saus bij komt, maar dit was eigenlijk nog mooier mét saus

IMG_6772

* Tarbot – artisjok – girolles – bosui – groene tomaat

IMG_6773

Opvallend vond ik dat bij de warme bereidingen de presentatie misschien heel licht achteruit ging, maar dat dat de smaak alleen maar ten goede kwam. Of zoals Bart zei: “Het gaat hier echt wel in crescendo!”

En toen een verrassing, namelijk een tweede bereiding van dezelfde tarbot. Heerlijk!

IMG_6774

* Kwartel – ganzenlever – knolselder – langoustine – appel

Dit rook zó lekker en zag er zó smakelijk uit, dat ik het vergeten fotograferen ben.  Ach ja… Het zegt genoeg over de kwaliteit, zeker?

* Kalf uit Galicië – bloemkool – sesam – tuinbonen – zure sjalot

IMG_6789

Ik vond het bijzonder lekker, maar heb de helft aan Bart gegeven: ik kon echt niet meer, eigenlijk. En toen kwamen er nog twee desserts…

* Rabarber – granaatappel – rooibos – broodpudding – spelt

IMG_6798

Ook hier heb ik wat van de rabarber en de broodpudding laten liggen, tot grote verbazing van de dame die ons bediende. Ze vroeg me prompt bezorgd of ik het niet lekker vond. Dat wel, maar gewoon te veel.

En toen kwam er nog een dessert, dat zo speciaal was, maar zo lekker, dat ik het toch heb opgegeten. Tot de laatste kruimel

* Rijst – koji – shiso – lychee – sancho

IMG_6799

Naar ‘t schijnt is het assortiment dessertjes bij de koffie ook een aanrader, maar dat zag ik écht niet meer zitten.

We rekenden af, ik ging nog even naar het panorama voor het nachtelijke zicht op Antwerpen, pikte dankzij een sterrenkijker van Urania een mooi beeld van Venus mee, en we reden naar huis.

Heerlijk restaurant. Echt.

 

 

No responses yet

May 29 2015

In De Wulf

Published by under Geld uitgeven,Genieten,restaurant

*Waarschuwing: hier volgt een uitgebreide restaurantpost met een massa slechte foto’s!*

We wilden het eigenlijk al een paar jaar, eens gaan eten bij In De Wulf, het driesterrenrestaurant – blijkbaar heeft hij maar één ster – van Kobe Desramaults. Poging een en twee werden gedwarsboomd door het feit dat ik twee keer zo ziek als een hond was, maar juicht ende jubelt: derde keer goeie keer!

Wij tuften dus meer dan een uur richting Dranouter door de pletsende regen, en ik hield een paar keer mijn hart – en mijn stuur – vast voor de capriolen van blijkbaar minder regenbestendige chauffeurs.

Maar eenmaal ginder was het leed geleden, en kreeg ik voor het eerst een alcoholvrije cocktail die ook echt een cocktail was, niet zomaar wat sapjes bijeengegooid. Lekker! Maar vraag me nu niet meer wat erin zat. Alleszins vlierbloesem.

IMG_1075

En toen begon een spervuur aan hapjes, het een al verrassender dan het ander. Bart nam er de aangepaste wijnen bij, en kon helemaal niet volgen. Hij vond dat dus totaal niet op elkaar afgestemd: 7 glazen wijn en 1 glas bier was wat van het goeie teveel. Ik nam er de aangepaste sappen bij, maar ook daar had ik moeite om te volgen: 7 sapjes, zoveel drink ik doorgaans niet. Maar het was wel een unicum, en daarom alleen al eens de moeite: een zeer groen iets, dat ook zo smaakte: lavas-angelica. Het tweede was een dik sap, dat eerst bijzonder raar aandeed, maar wel paste bij het gerecht, na een paar slokjes: gerst-honing. Het derde was wortel-witloof, daarna volgde appel-aardpeer, en dan mijn favoriet kweepeer-braambes bij het rundsvlees. Bij de nagerechten kwam sap van duindoornbes, en daarna rabarber-salie.

Ik heb ook niet alle gerechten gefotografeerd – gewoon vergeten – en de foto’s zijn met de GSM in het halfduister, dus ook niet ideaal, maar je krijgt wel een idee. Het menu was trouwens altijd zeer kort van stof.

* Daslookstengel. Lekker! Moet ik zelf eens zoeken, die daslook.

* “Mille Couleurs”. Bart moest lachen: te veel bloemetjes! Maar allemaal zeer lekker. De decoratieve lindebladeren waren niet om op te eten, dat niet. De bloemen wel.

IMG_1076

* Makreel, kerrieplant.

IMG_1078

* Wulken.

IMG_1077

* Het ei.

IMG_1079

__

Na de hapjes kwamen de eigenlijke voorgerechten, maar eigenlijk waren die niet echt groter dan de rest. Wel weer veel, dat wel.

* Hondshaai, lavas.

IMG_1080

* Krab, bloemkool.

IMG_1081

 

* Asperges van boer ‘Deswarte’, gerookt eigeel, geuze.

* Kreeft uit ‘Audresselles’

IMG_1082

* Zurkelstoemp. Het patatje was gegaard in een dikke zoutkorst, en moest je zelf in je bord vermengen met de verse zurkel en de saus. Lekker, dat wel, maar inderdaad: stoemp.
IMG_1083

IMG_1084
* Tarbot, preihart

IMG_1086

* Slakken uit ‘Comines’, daslook, jonge sjalot

* ‘Holstein koe’, warmoes, sleedoorn, klaproos. De klaprozen waren ook eetbaar, en het rundsvlees was eerst gebakken, en daarna versneden tot tartaar. Het ontlokte Bart de opmerking: “We gaan zeker geen honger meer hebben, maar toch blijf ik ergens op mijn honger zitten: ik wil eens een stevig stuk vlees waar ik mijn tanden kan inzetten, in plaats van het ene hapje na het andere. Ook dit vlees is weer hapklaar versneden. Het heeft een beetje een te hoog “Kijk eens wat ik kan!”-gehalte.” Ik volg hem daar wel in.

IMG_1089

18055795339_05a8d4201e_k

* Flamiche Vieux gris de Lille

IMG_1092

Tussendoor was ook nog plots een hapje van de chef opgedoken, dat niet op het menu stond. Iets met kleine taartjes varkenskop. Lekker!

IMG_1090
__

En toen ging het richting desserts. Allez, of toch op zijn minst nagerechten, want er zaten ook hartige dingen tussen.

* Verse geitenwrongel, oude geitenkaas, ijzerkruid en spar. Geserveerd in een kommetje van ijs om alles goed koud te houden. Het kommetje was trouwens niet bedoeld om op te eten.

IMG_1095

* Kersen, lijsterblad, vlier. Machtig lekker!

IMG_1097

* Rabarber, zuring

IMG_1101

En toen werden we uit de toch wel vrij luidruchtige eetzaal naar het salon gebracht. Een vuur brandde er niet, dat was ook niet nodig, maar het was er wel aangenaam zitten. We bestelden nog koffie – matige slow-coffee voor 7 euro per kopje – en kregen er nog de laatste gang bij, en daarna gewoonweg nog een paar oliebollen!

* Millefeuille, hazelnoot

IMG_1102

Wat vonden we ervan? Wel, eigenlijk gewoon wat Bart hierboven al zei. Lekker, zeer lekker, maar te… nerveus. De gangen volgden snel, al mochten we gerust vragen om te vertragen. Er is zaalpersoneel, maar het zijn de koks zelf die de gerechten komen opdienen, en dus ook bij momenten de chef zelf. Ik snap daar de bedoeling wel van, maar het doet allemaal zeer hipster en geforceerd aan, vond ik.

Als ik mocht kiezen – hoor mij, verwende snobistische dikkenekkentrut! – zou ik eerder teruggaan naar de Hertog Jan. Ook zeer innovatief, maar… rustiger, uitgepuurder, en daarom ook net iets vaker een wow-gevoel. Ik herinner me nu nog steeds de smaak van de gelakte paling daar, en ik kan niet zeggen dat er hier me een gerecht zo keihard is bijgebleven. Vergelijk gerust met de bespreking van toen.

No responses yet

Next »