Slaap zacht, Radagast…

Daarstraks, rond een uur of zeven, ging de bel. Tot mijn grote verbazing stond de buurvrouw voor de deur, in haar pyjama met een jas over. Of ons kleine bruine katje binnen was? Ik aarzelde, zei dat ik het niet wist, want dat dat beestje binnen en buiten loopt naargelang ze zin heeft. Meteen ging een alarm af in mijn hoofd. En jawel, de buurvrouw nam me mee naar het exact zelfde plekje waar ik destijds ook Poetin aantrof, en waar Sander lag… In twee stappen zat ik naast het kleine hoopje bruine bont geknield, en kon ik enkel nog haar natte vachtje strelen. Ik herkende haar meteen, aan haar bleekbruine pootje, aan het halsbandje, aan haar blote buikje waar het haar nog niet was teruggegroeid na de sterilisatie van vorige week… Haar kopje wilde ik niet bekijken, want daar was ze geraakt door een auto. De man en het zoontje van de buurvrouw hadden het zien gebeuren, door de auto voor hen die veel te snel wegstoof, en het wellicht zelfs nooit gemerkt heeft.

Ik tilde haar voorzichtig op uit de plas bloed te midden van de straat – ze was nog warm –  en legde haar in de tuin, op het vroegere tuinpad, terwijl ik heftig probeerde de krop in mijn keel weg te slikken. Ik dankte de buurvrouw, en ging naar de kinderen.

De verslagenheid was groot. Merel snapte het volgens mij niet meteen, Kobe begon te snikken, en Wolf kon alleen maar “Oh nee! Oh nee!” stamelen.

Ze wilden haar niet meer zien. Ze wilden haar herinneren zoals ze was: speels, onnozel, en ongelofelijk hard ronkend wanneer ze op hun benen lag, of tegen hen aangevleid.

Kleine lieve Radagast, het heeft niet mogen zijn. Iets meer dan drie maanden heb je bij ons gewoond, en ik denk dat je het hier best wel naar je zin had. Het was dat of het asiel, waar je een zekere dood wachtte, want je was ondervoed en nog behoorlijk klein toen we je in onze houtstapel ontdekten. Deze middag lag je nog prinsheerlijk te slapen naast me op mijn bureau, en ik genoot daar intens van.

Morgen ga ik je begraven in de tuin, naast Osiris, die ook al door een auto is gegrepen.

Je bent mijn vijfde kat die hier is doodgereden, Rada. Hoe lang zal het duren voor het slachtoffer een kind is? En de stad eindelijk die verkeersdrempel wil leggen waar de straat al zo lang voor ijvert?

Slaap zacht, Rada. We zullen je niet vergeten, kleine pluizenbol.

Update Radagast

Hoe is het hier intussen nog met dat kattenjong, vraagt u zich misschien af?

Wel, dat valt al bij al wel mee. Donderdag ben ik er mee naar de dierenarts geweest, en ze werd gezond verklaard. Alleen een schimmeltest is er afgenomen, aangezien Kobe dus met dat katrienewiel zit. De uitslag daarvan zal evenwel eventjes op zich laten wachten, we zien dus nog wel.

De kattenbak is intussen verleden tijd, want madam het kattenbeest heeft volop de kattenluiken ontdekt, en loopt dus binnen en buiten naargelang het haar uitkomt. Kitteneten moet ik haar niet geven, ze eet toch Gandalf zijn korrels op.

Speaking of: die vindt gans dat kleine katje nog steeds geen goed idee, maar hij komt wel al binnengelopen tegenwoordig. Ze heeft intussen wat afgeleerd om op hem af te stormen om te spelen, maar er is nog steeds geen grote liefde tussen die twee. Hij blaast nog steeds, grolt, maar ze mag al tot een meter naderen. Hij komt, net zoals vroeger, vooral binnen om te eten, en dan legt hij zich ergens boven op de bedden te maffen. Waar zij niet komt, dus.

IMG_2008

Ik hoop eigenlijk dat het ooit betert. Ik zou graag beide katten bij mij in de zetel krijgen, zo op de winteravonden.

Radagast

Of kortweg Rada, die stelt het intussen prima in ons huis!

De kooi is weg, en ze loopt en springt door ons huis zoals alleen een kitten dat kan. Haar kleine korreltjes vindt ze niet interessant, ze eet uiteraard liever de korrels die bestemd zijn voor grote gesteriliseerde katers.

Speaking of which: Gandalf kan er nog steeds niet mee lachen. Hij valt haar niet aan, maar is duidelijk verontwaardigd, wil nauwelijks nog het huis binnen, eet niet meer, en tekent luid miauwend protest aan. Als hij haar in het vizier krijgt, grolt en blaast hij, en maakt hij dat hij wegkomt. En zij, zij springt er vrolijk naar toe, om te spelen. Niet dus.

Ik hoop maar dat het snel goed komt tussen die twee, want ik wil ook wel mijn grote kater terug, en niet alleen dat klein ronkding. Maar geef toe: ze is wel schattig, nee?

IMG_1655

IMG_1651

IMG_1654

All Hail Radagast the Brown!

Al een aantal dagen zagen we af en toe in de tuin een klein bruin katje passeren: mager, en vreselijk miauwend. Wanneer we er naartoe wilden gaan, liep het paniekerig weg.

Tot woensdag: toen zat het schabouwelijk miauwend onder onze auto in de openstaande garage. Ik joeg het naar buiten, en zette toen een kommetje korrels buiten. Zodra ik op veilige afstand was, viel het aan op de korrels. Ik heb er echt geen beter woord voor: het moet uitgehongerd geweest zijn, want ik heb nog nooit een kitten zo zien schrokken. Een tweede kommetje korrels ging even snel binnen, en toen kroop het in het houtpalet onder onze houtstapel.

Donderdag hetzelfde scenario, maar met verbetering: het had zodanig honger, dat het me toeliet te strelen terwijl het aan het eten was. Het was duidelijk geen wild katje, maar eentje dat wel degelijk mensen gewoon was. Het ronkte ongeveer zijn kopje eraf, en at onverschrokken verder. Ik kon het zelfs oppakken zonder problemen. Onze kinderen waren er verzot op: “Toe mama, mogen we het houden? Toe?” Een tweede kat zag ik wel zitten, maar Bart is niet zo’n kattenmens, dus ik liet de beslissing aan hem. Maar die was volgens hem al genomen, want nog zonder dat er iemand iets gevraagd had, zei hij: “Ik veronderstel dat het geadopteerd is?”

De kinderen waren door het dolle heen.

Ik ben gisterenavond nog bij een vriendin en kattenmens – ze hebben er zeven, dacht ik – een grote kooi, een bench gaan halen. Ha ja, want geen enkel idee in welke mate het tam is, in hoeverre het een kattenbak kent, en hoe onze Gandalf, onze grote grijze kater, gaat reageren. En in die bench kan het wennen.

Deze morgen heb ik het dan kunnen pakken, en in die kooi gezet. Het miauwt nog erbarmelijk, maar het eet, het drinkt, en het gebruikt de kattenbak. En het zit voor het grootste deel onder een omgekeerde grote kartonnen doos, lekker veilig. Over de naam werd nog gediscussieerd, tussen Urukhai en Radagast, maar het is dat laatste geworden: het is een donkerbruin beestje met lichtbeige vlekjes hier en daar, en het ziet er nogal verwaaid uit. En aangezien Gandalf de Grijze al een van de Istari (de tovernaars uit Lord of the Rings) is, leek Radagast de Bruine een ideale naam. Ook al is het een kattinnetje.

IMG_1491

IMG_1485

IMG_1487

Hopelijk lukt het een beetje. Ik heb echt nog het meest schrik voor de reacties van Gandalf.

Doet nog eens van plog

Plog? Yup, picture log, ofwel je dag vastleggen in fotootjes. Heb ik al eens eerder gedaan hier, en ik zag het voor het eerst bij Lilith. Leek me wel nog eens leuk voor vandaag.

 

Voor het eerst in quasi twee maanden vroeg opstaan. Het piekt. Maar er moet gewerkt worden vandaag.

IMG_0683

Ook de kinderen moeten opstaan, want die gaan vandaag eerst even mee naar het werk, en dan naar oma. Ik ging ze dus wakker maken.
Wolf vond het niet leuk.

IMG_0685

Maar bon, een douche doet wonderen. Ook al ziet er dat zo niet uit.

IMG_0686

Merel zag het alvast een pak beter zitten, zo met haar kleedje aan en al.

IMG_0687

Maar kom, met gedroogde haren, lenzen in en wat schmink op uw toot ziet een mens er alvast ook wel beter uit.

IMG_0689

Ontbijt. Dju, ‘t is vroeg daarvoor.

IMG_0691

Om half negen stonden we in de leraarszaal op school. Ik moest één leerling delibereren, de tweede in de rij, en daarom konden de kinderen wel heel eventjes mee komen.

IMG_0692

Daarna cruisen door het mooie Drongen richting Zomergem.

IMG_0693

Bij oma thuis mochten ze opa wakker maken. Die sliep nog bijzonder diep, en toen er drie kinderen boven op hem sprongen, met een luide “Boe!”, sprong hijzelf bijna een meter omhoog. Letterlijk. Wij lagen gewoon slap van ‘t lachen!

IMG_0694

Opa kon er gelukkig ook mee lachen.

IMG_0695

Bon, terug naar Gent, en meer bepaald Sint-Amandsberg, om Wolfs ziektepapieren te laten invullen door de dokter.

IMG_0696

Een paar huizen verder moest ik dan bij de kapster zijn: een nieuwe asymmetrische korte snit voor het felle kleurtje.

IMG_0697

IMG_0698

IMG_0699

IMG_0703

Nog even langs een paar winkels passeren:

IMG_0704

En een havermoutpannenkoek met vers fruit fabriceren als middagmaal. Die overigens zo lekker rook, dat hij op was voor ik aan een foto dacht :-p

IMG_0706

Nog even wat werken voor Gentblogt met een koffietje erbij:

IMG_0707

En dan weer naar school: personeelsvergadering.

IMG_0708

Mét vakantietraktatie!

IMG_0709

Daarna opnieuw de kinderen ophalen – en als ik eerlijk ben, is dan het ganse plogidee een beetje uit mijn hoofd gegaan. Toen we thuiskwamen, was er wel nog het katje (waarover morgen meer) dat opnieuw in de tuin zat.

IMG_0719

Maar avondeten, in bed stoppen, een grote kooi ophalen bij een vriendin en daar gigantisch lang blijven plakken, nee, dat zit niet meer in het plog. Gewoon vergeten. Kan gebeuren, zeker?