Van Moeders en Burggravinnen

Omen blijft voor mij toch de beste larp van het moment: donker, gritty, en met soms keihard spel.

Mijn rollen lagen ook nogal ver uit elkaar, wat soms voor schizofrene toestanden zorgde. Aan de ene kant was er een non, Moeder Mabelia, een en al zorgzaamheid, gewijd aan Tallathan, en sterk gekant tegen de overheersing. Oh, en een overtuigd flagellante. Ik vraag me soms toch af wat de spelleiding denkt…

Aan de andere kant was er alweer burggravin Olga, keihard, bitch, en duidelijke overheerser, zonder enig mededogen. En ronduit héérlijk om te spelen, echt waar. Eigenlijk was het de bedoeling dat ze pas morgenvroeg ten tonele verscheen, maar blijkbaar was ze al na het avondeten gewenst. Ik denk mijn grijns veelzeggend was, toen spelleiding me opriep om al over te schakelen.

En om een of andere reden wordt ze door de plaatselijke bevolking nog sympathiek bevonden ook. Ik snap het soms niet…

Omen The Wedding

Naar een larpavond gaan omdat je als adel bent uitgenodigd op het huwelijk van graaf Gerholdt met gravin Sighrund, om dan op de avond zelf vast te stellen dat de bruid niet aanwezig is wegens dringende persoonlijke zaken – heel begrijpelijk, overigens – , dat geeft een aparte sfeer, ja. Maar aangezien iedereen was uitgenodigd, alles voorzien was zoals de locatie en het eten, kon het evengoed doorgaan. Ik heb alvast een hele fijne avond gehad, compleet met de blonde pruik. Dat ding op zich geeft al iets speciaals, ja. Merci, gasten!