Nieuwjaar in uitgesteld relais

Het is nu toch al een paar jaar zo dat we pas de zondag na nieuwjaar naar Ronse gaan. Ik vind dat een prima idee: zo kan iedereen op nieuwjaar zelf rustig wakker worden, uitbuiken en suffen. En dan geniet je extra van het diner op die zondag.

Vandaag waren we dus netjes om twaalf uur present bij Omaly, en zij was een heel pak minder zenuwachtig dan op kerstdag, gelukkig maar. De sfeer zat meteen heel anders, veel gemoedelijker. Er waren hapjes, en er waren meteen ook nieuwjaarsbrieven, uiteraard.

En toen was er zalm, en daarna een fantastische kalfsblanket, en uiteraard nog taart ook.

We wasten af, ruimden op, en we zagen dat het goed was. Meer moet dat toch niet zijn, zo’n familiefeest?

Nieuwjaar

Nieuwjaarsdag begon, zoals altijd, zeer gezapig. Tot ik me, in slaapkleed bij het ontbijt, realiseerde dat ik van plan was om naar de Geocache Nieuwjaarsevent te gaan op de Kouter! Om elf uur… En het was kwart over tien, ik moest nog douchen, aankleden en naar ginder rijden. Tsja… Ik was er tegen twaalf uur, miste net de speech, maar zag dat er wel een goed gevulde kiosk was. Het was mijn allereerste eventcache, en het was eigenlijk wel leuk om al die andere cachers te zien. Velen van hen kwamen van een behoorlijk eind ver, en in de parkeergarage stond het vol met geocache auto’s. Wat is dat dan? Wel, bij het geocachen zoek je niet alleen verstopte locatiecaches, er zijn ook trackables: kleine voorwerpen die van cache tot cache reizen, en die je kan “spotten” door de code in te geven. Sommige trackables kan je niet meenemen, enkel spotten, zoals auto’s dus :-p Dan staat er in ‘t groot achteraan een geocacheteken met een code.

IMG_1312

Tegen kwart na één was ik weer thuis, had Bart gekookt, en luierden we allemaal samen gezellig wat.

Tegen zes uur stonden we dan in Zomergem, net zoals vorig jaar: wij zorgden voor (simpele) hapjes, Jeroen had de drank meegebracht, en Roeland zorgde voor brood, kaas en hesp voor croques uit het vuistje.

De ene was al wat frisser dan de andere, maar de grootste uitgaander was blijkbaar… ons pa! Zijn gezelschap van vorige jaren had verstek laten gaan, en dus had hij zelf maar iemand uitgenodigd, van wie hij wist dat ze ook alleen zat. Hij had voor hapjes gezorgd, Sint-Jacobsschelpen in de oven als voorgerecht, en dan had hij zowaar zelf konijn klaargemaakt! In de snelkoker, met een lekker sausje, witloof en gebakken patatjes. Zij had dan het dessert meegebracht, en blijkbaar was het half vier geworden. Wie had dat ooit gedacht van ons pa? Zelf uitnodigen, koken, opruimen, het huis gezellig… Ik in elk geval niet, en ik denk dat ons ma ook haar ogen niet zou kunnen geloven… Enfin, hij kan er maar deugd van gehad hebben ^^

Wij waren allemaal net op ‘t zelfde moment toegekomen, en het was dus meteen bakske vol.

IMG_3632

En uiteraard waren er nieuwjaarsbrieven…

En toen waren er warme hapjes, en croques, en bijzonder gemoedelijk gebabbel. Eigenlijk nog nooit zo goed overeengekomen met mijn broers dan sinds ons ma dood is. Iets dat ons verbindt, zeker?

Op u, ma. Ge zoudt ervan genoten hebben, van al uw volk.

 

Nieuwjaar

Vroeger spraken we altijd in de namiddag af bij mijn ouders om te nieuwjaren. Dit jaar, tsja, dit jaar zou anders zijn, dachten we. Maar een paar dagen op voorhand, op amper vijf minuten, regelde ik het volgende met mijn broers: we spraken af om zes uur bij mijn pa, ik zou kant-en-klare hapjes zoals kaasblokjes en chips meenemen, en toastbrood, Jeroen zou zorgen voor champagne en drank voor de kinderen, en Roeland moest om kaas en hesp. Jeroen zou dan ook nog zijn grote toaster meenemen, en dat was dat.

Ons pa zag dat ook helemaal zitten: toen we toekwamen, was het huis netjes opgeruimd, de grote tafel vrijgemaakt, stonden de champagneglazen klaar en brandden de kaarsen. We installeerden ons, de kinderen begonnen meteen te spelen zoals altijd, en er waren nieuwjaarsbrieven.

En daarna waren er ook croque-monsieurs.

img_8046

Weet je, het voelde gewoon goed. Het zat ook goed. We misten ons ma wel, maar de sfeer was eigenlijk niet anders. En mijn pa en ik, we waren het er over eens: ons ma zou het fantastisch gevonden hebben, al haar volk in haar huis.

Nieuwjaar in Ronse

Er zijn gelukkig nog tradities, en dus druiven met een blokje kaas aan een prikkertje, nieuwjaarsbrieven, champagne, zelfgemaakte fantastische pompoensoep, en het gezaag over Nonkel zijne pull.

Maar ook een fijne zondagmiddag, met lekker eten en fijn gezelschap, dat ook. Alleen mis ik op momenten als deze zo hard Jeroom, nog steeds. Ik ben er zeker van dat hij had genoten van zijn kleinkinderen, ondanks de geproduceerde decibels.

 

Nieuwjaar 2015 in Zomergem

We waren uitgenodigd tegen vier uur bij ons ma, en tegen half vijf waren we er, om dan nog de eerste te zijn. Ons ma was al bijna ongerust…

Enfin, iets later kwam ook mijn jongste broer toe met de kinderen, we aten pannenkoeken en een klein stukje taart, en nog wat later kwam ook mijn andere schoonzusje met de kinderen toe. Mijn oudste broer was, zoals altijd, wat later.

Bij de aperitiefhapjes hoorden ook de nieuwjaarsbrieven, en ik heb ze deze keer vastgelegd voor de familiekronieken, gewoon omdat ze zo schattig waren.

Eerst dus Marne, mijn kleine überschattige metekindje, met haar sterretje:

IMG_2907

Daarna de tweede jongste, Merel dus. Die haar nieuwjaarsbrief al compleet vergeten was:

Ook Marie-Julie was niet helemaal tekstvast meer:

Nand was alweer meer de showman:

De brieven van Alexander, Kobe en Wolf volgen in een latere post, wanneer ik ook die heb kunnen uploaden.

Marie-Julie had van mij – ik ben haar meter – een doos gekregen met twee prinsessenjurken in, een roze en een blauwe. Merel had al haar K3-kleedje aan, en Marne wou dolgraag de blauwe aantrekken. En toen hadden we dus drie blonde prinsesjes:

IMG_2913

IMG_2916

IMG_2928

In elk geval werd er intussen ook duchtig gespeeld, vooral met monster Jeroen:

IMG_2930

We aten allemaal brood met massa’s kaas, ons ma hield een heuse brie-queeste, er werd ijstaart naar binnen gespeeld, en mijn broers en ik zaten gezellig op elkaars kap, zoals altijd. Maar na het dessert zijn we bijna onmiddellijk naar huis gegaan: Bart was intussen helemaal gecrasht en zag zelfs bleek, en ook de kinderen waren behoorlijk moe. Het was dan ook half tien tegen dat ze in bed zaten. Alle vier ^^

Enfin, een hele fijne avond gehad. Merci, ma!