Gaatjes!

Merel vroeg het al lang, al zeker een half jaar: gaatjes in haar oren. Haar vriendinnen hebben allemaal al oorbellen, en nu had ze haar moed verzameld om het ook te laten doen. Want ja, dat gaat pijn doen, en ze durfde eerst niet goed.

Ik had haar beloofd dat we er werk van gingen maken, maar we vergaten het beiden keer op keer. Elke dinsdag werden we er nochtans weer aan herinnerd doordat we bij de Avalon passeerden, en daar liggen van die vree wijze oorbelletjes. En elke dinsdag zeiden we: we gaan er werk van maken. Maar de vraag was: waar? Een tijdje geleden had Els, de mama van Lieze, me verteld dat zij dat bij de TicTac op Mariakerke had laten doen, en dat ze daar wreed content van was.

Ik belde, en ja, er was tijd. En ja, Merel zag het zitten. Wij dus naar ginder, en Merel mocht kiezen tussen verschillende soorten stekertjes, waaronder vooral bloemetjes in verschillende kleuren. Maar mijn dochter zou mijn dochter niet zijn als ze voor de standaard ging, en dus koos ze de schattige lieveheersbeestjes. Een beetje bleekjes mocht ze op de toonbank gaan zitten, kreeg eerst stiftstipjes om ervoor te zorgen dat de gaatjes mooi gelijk waren, en toen werd er tweemaal geschoten. Ze gaf geen kik.

En ja, het deed pijn, zei ze, maar dat moest dan maar. Nu moet ze die 6 weken inhouden, en de eerste twee weken moeten we het elke morgen en avond ontsmetten. En daarna? Tsja, dan gaat er een wereld van schattige oorbellen open, zeker? Ik zal mijn eigen collectie al maar inventariseren…

Shoppen

Toen ze kleiner was, wilde Merel enkel en alleen rokjes en kleedjes dragen. Stàpels kousenbroeken heeft ze versleten.

En toen was dat plots gedaan. Zomaar. Ik heb nog nieuwe kousenbroeken, in de verpakking en al, doorgegeven aan het nichtje. Tsja. Ze wilde enkel nog van die soepele stretchbroeken dragen. Je weet wel, bijna zoals leggings, maar in dikker stof en wel degelijk met een rits en opgenaaide broekzakken. Oh, en rokjes, dat kon wel, maar dan met leggings, niet met broekkousen.

Nu kwam ze af met een gat in een van haar broeken, en blijkbaar was dat niet het enige gat, maar was de hele broek zo goed als versleten. Idem een tweede en zelfs een derde exemplaar. “Thuisbroeken” maar dus niet meer om mee naar school te gaan.

Merel en ik zijn dan gisteren maar gaan shoppen. We doen dat allebei niet graag, maar soms moet dat gewoon. Ze had les tot kwart voor zes in de Poel, maar gelukkig is de C&A, onze favoriete winkel, open tot half zeven. Na een heuse kies- en pasbeurt kwam ze met drie broeken, waaronder een gouden exemplaar, en een kersttrui die ongelofelijk schattig en wollig is, buiten.

Je had haar moeten zien glunderen! Yep, mijn dochter en ik, dat zit helemaal goed!

Achtste verjaardagsfeestje

Ik geef het u op een briefje, zo zes gillende meisjes van acht jaar in huis, dat maakt lawaai.

De ochtend begon gelukkig rustig: ik moest koken, een taart maken, het huis opruimen en een muziekpak voorbereiden. Ha ja, want hier in huis zijn er blijkbaar tradities voor feestjes, en drie daarvan zijn, volgens Merel en vooral haar vriendinnen: een roze taart, een muziekpak, en een griezelig parcours in Wolfs kamer.

Die taart, dat was dezelfde als vorig jaar. Merel wil namelijk geen slagroom en geen chocolade, en vooral wél mango. En dus maakte ik opnieuw een biscuit, sneed die in twee, legde er een mango in blokjes tussen en een dikke laag mascarpone, en werkte af met roze marsepein. Veel marsepein.

Tegen twee uur stonden ze hier: Lieze natuurlijk, en Julie, maar ook Jeanne, Poppy en Feja. Er waren cadeautjes en daarna taart, en de sfeer was enorm uitgelaten.

Intussen had ik ook het muziekpak in elkaar gestoken, met behulp van de jongens. Kobe zorgde voor een soortement parcours in de tuin, en een wedstrijdje zakkenlopen, en Wolf deed de muziek en bereidde een gans griezelparcours voor, zoals gevraagd. En verder waren er nog kleine opdrachtjes zoals een liedje zingen, een showtje opvoeren, een spelletje balletjeblaas spelen, krijttekeningen maken, dingen uitbeelden, enfin, dat soort dingen dus. Ze vonden het zà-lig!

En om af te sluiten waren er nog pannenkoeken, ook nog voor de mama’s en oma’s die kwamen ophalen, en Kaat en Janne natuurlijk ook.

En toen? Toen werd het heerlijk stil in huis…