Voorzichtigjes…

Bon, ik ben vandaag dan toch maar naar school gegaan. De rug is duidelijk aan het verbeteren, al zijn we er nog niet. Maar ik loop al tenminste weer recht, en de pijn is meestal doenbaar. Ik heb deze morgen nog twee uur gelegen, en ben dan tegen tien uur twee uur mijn zesdes gaan entertainen. Die waren overigens verbazingwekkend chill: we hebben nog wat vragen opgelost, de herhalingstoetsen overlopen, dat soort dingen. Er had er eentje zelfs vandaag nog cake mee. Die was wel door mama gebakken, maar toch…

Aansluitend ben ik met Wolf – die heeft morgen ook examen en is dus thuis in de namiddag – naar huis gereden om onmiddellijk in de zetel te gaan liggen. Wolf heeft dan maar patatjes gebakken en de rest van het eten opgewarmd ^^

Tegen half twee was ik alweer weg richting school om mijn tweedes gerust te stellen, en dat was ook nodig. De tekst die we in de klas hadden vertaald, had ik mee op papier, net als de verbetering van de taak die ze in de studie hadden gemaakt. Grote opluchting bij velen. Ik ben dan maar geëindigd met nog wat cultuur die ze ook moesten kennen, nog wat verder uit te leggen, kwestie van hen te kalmeren.

Na school ben ik met Kobe nog snel boodschappen gaan doen, en dat was eigenlijk te veel van het goede, maar bon, dat was toch ook nodig?

En de extra koorrepetitie vanavond, die laat ik netjes aan me voorbij gaan. Ik moet morgen vier uur examen afnemen in een grote zaal zonder zitplaats voor mij, ik zal het al lastig genoeg hebben. Maar de rug is dus wel terug, oef.

Frustratie…

Qua kas opfretten kan het de laatste dagen wel tellen, ja. Volgende week beginnen namelijk de examens, en ik wilde nog dingen afronden. Allez, meer bepaald: ik wilde mijn ongeziene teksten (aka versio aka vertaaloefeningen) zelf geven in vijf en zes. Die worden op voorhand gevraagd, omdat ik weet dat, als ik die op het examen zelf vraag, ze tegen dan al lang hun concentratie kwijt zijt.

Gisteren waren het die van de vijfdes, vandaag die van de zesdes. Nu, die dingen zijn zo opgesteld dat ze daar niet veel vragen kunnen bij hebben, maar toch, het is blijkbaar een pak geruststellender als hun eigen leerkracht aanwezig is. Of, dat mag ook, een andere collega Latijn. Helaas… Gisteren ging het écht nog niet, en vandaag… Tsja, ik had gehoopt van wel, maar driewerf helaas, langer dan een minuut of twee kan ik niet rechtstaan zonder te vergaan van de pijn, en zelfs misselijk te worden. Niet dus. Ook vandaag kregen mijn zesdes hun stukje examen van iemand anders, voorzag ik taken voor mijn eerstes (die toch geen examen Latijn hebben wegens  module, bij wie het dus niet zoveel kwaad kan) en voorzag ik ook taken voor mijn tweedes. Ik had gerekend op nog drie uur les en een herhalingsles bij die klas om nog een aantal dingen af te werken, maar ook hier: helaas. Blijkbaar was dat in twee richtingen, want ik kreeg in de namiddag een beleefd mailtje van een van de leerlingen vanuit de studie – uiteraard met toestemming van de toezichthoudende leerkracht – met een aantal vragen die nog net niet aan paniek grensden. Of zij dat bepaalde stuk dan ook moesten kennen, en of ik dat nog ging uitleggen, en wat ze nu moesten doen met die ene tekst die we wel gezien hebben maar nog niet verbeterd? Ik mailde hen een geruststellend antwoord terug dat we alles maandag nog wel gingen oplossen, en dat ik een paar dingen ging schrappen, geen probleem. Oef.

Maar man, mocht het ook maar enigszins gelukt zijn, ik had daar gestaan in die klas, echt waar.

Nu lag ik dus in de zetel, en had ik het ongelofelijke geluk van een goede vriendin te hebben die niet alleen op vrijdag maar tegen elven moet beginnen lesgeven, maar ook nog eens verzot is op ontbijt, en dus maar langs kwam met een doos vol koeken en een fijne, fijne babbel.

Intussen ben ik al zover dat ik wel een halfuurtje op mijn eigen goeie keukenstoelen kan zitten, en dus vrolijk mee kon kletsen en knabbelen. En daarna werd er natuurlijk verder gekletst in de zetel, boven respectievelijk een koffie en een thee.

Dit soort dingen, en nog steeds de mentale boost van vorig weekend, zorgen ervoor dat ik ondanks alles het kopje nog niet laat hangen. Want soms, soms is dat moeilijk met dat lijf van mij. Het is 47, en gedraagt zich als 85. Jippie…

Kammekequiz 19

De Kammekequiz, de razend populaire quiz op school, was dit jaar op drie dagen volzet. Ik probeer elk jaar opnieuw mee te doen, maar de quiz valt nogal vaak samen met een of ander larpweekend, en dan gaat de larp voor natuurlijk.

Vorig jaar deed ik niet mee, in 2016 won ik nog, met ons ma en ons quizteam. Mooie herinneringen…

Dit jaar was ik gewoon te laat om in te schrijven met een eigen team, de 50 plaatsen waren op drie dagen weg, serieus zeg!  Maar Ferre had ingeschreven, nog zonder team, en dus bevonden we ons deze avond met vier collega’s en een gezonde dosis competitiviteit rond eenzelfde tafel. Volgens de organisatie waren wij de gedoodverfde winnaar, maar daar waren we zelf helemaal niet zo zeker van, en terecht: we eindigden uiteindelijk derde, op tien punten van de winnaar. Niet slecht, en ik had een heel amusante avond, maar geen winnaars. Volgende keer ga ik proberen om wél snel in te schrijven en misschien toch met Tom en Stijn deel te nemen. Winnen is namelijk nog altijd het leukst ^^

Het officiële verslag met massa’s foto’s heb ik uiteraard op de schoolwebsite gepost, of wat dacht u?

Grafisch…

Een paar jaar doe ik nu al, naast 4/5 lesopdracht, 1/5 de “marketing” van de school. Concreet is dat de website, Facebook, de brochures, flyers, enfin, dat soort dingen dus.

Het enige probleem is dat ik misschien wel vlot en snel schrijf, maar dat ik er verder absoluut geen verstand van heb. Van websites heb ik nauwelijks kaas gegeten, het template is een WordPress die een vriend voor mij in orde heeft gezet. Ik kan wat basic html om bijvoorbeeld kleurtjes aan te passen, maar daar eindigt het ook.

Ik heb destijds een flyer ontworpen, en die is dan gelukkig door de graficus van dienst, een van de andere leerkrachten met een grafische opleiding, in orde gezet, helaas gewoon bovenop haar urenpakket. Zij werkt namelijk in InDesign, ik gebruik er Paint voor. Jawel, de basic Paint.

Vandaag had ik een vergadering met de directie over de komende flyers, brochures en algemene infodinges, en blijkbaar willen ze nu ook nog een groot paneel in drievoud om op te hangen. Zeer goed idee, maar ik moet het ontwerpen, en ik mag hopen dat Lisa het dan ook weer in een deftige resolutie wil zetten, want het zal een mockup in, jawel, Paint worden. Hmpf.

‘t Is dat ik absoluut geen goesting heb om deftig InDesign te leren, want eigenlijk zou dat wel eens moeten. Maar graficus is niet voor niets een bacheloropleiding. Mja. ‘t Zal zo ook wel moeten lukken, zeker?

Wordt vervolgd.

Certamen Ciceronianum Arpinas

Vandaag was het van dat: vier leerlingen gaven vrijwillig drie uur van hun woensdagmiddag op om een vertaling van een tekst van Cicero te maken.

De wiskunde-olympiade is algemeen gekend, maar er is al meer dan twintig jaar ook een Latijnolympiade. in 1989 was ze nog niet echt georganiseerd te noemen, maar bestond ze wel al in Italië, en wilden zij internationaler gaan. De uitnodiging kwam op een of andere manier op mijn middelbare school terecht, en dus ging ik voor vijf dagen naar Arpino, zo’n honderd kilometer ten zuiden van Rome. Winnen deed ik niet, die eer was weggelegd voor een Pool, maar ik was toch wel apetrots op mijn deelname.

Nu is alles veel meer georganiseerd, meer competitief, maar ook een pak fairder en professioneler. Er is dus een eerste ronde die wordt begeleid en verbeterd door de leerkracht zelf. Aangezien ik sinds begin oktober in het organiserend comité zit, heb ik zelf deze morgen de tekst online gezet. De beste exemplaren, één derde, moet ik dan insturen, en die mogen dan in januari naar de tweede ronde. Tien finalisten mogen dan naar Arpino voor de uiteindelijke finale van de Certamen Ciceronianum Arpinas. Drie jaar geleden mocht een van mijn leerlingen, Cato, effectief naar Italië.

Ik ben benieuwd hoe ze het er vandaag vanaf gebracht gaan hebben. Ze komen alle vier uit de Latijn-Wiskunde en zijn aan elkaar gewaagd, denk ik. Dat wordt nog moeilijk…

Dju!

Elk jaar is er op school de Kammekequiz. Vorig jaar kon ik niet meedoen wegens larpweekend, twee jaar geleden wonnen we nog met ons ma, Stijn en Tom, en ik had nog al eens gewonnen met een ander team.
Dit jaar kon mijn vast team er niet zijn, maar ik ging kijken om te spelen met de tweeling Jesse en Cody. Helaas, ik heb te lang gewacht om in te  schrijven: op drie dagen tijd waren alle vijftig plaatsen al ingenomen!

Dju!

EDIT: een jonge collega had sowieso ingeschreven nog voor hij een team had. Clever thinking! We doen nu mee met vier collega’s, en blijkbaar, volgens de organisatie, zijn wij de gedoodverfde winnaars. Dat moet ik nog zien, maar ik zou het wel wijs vinden natuurlijk! Ik ben alleen niet zo goed in kwissen, en excelleer gewoon in het me omringen met de juiste mensen :-p

Wie gaat mee naar Senne Guns?

Yup, Senne is een oud-leerling van onze school en komt zijn nieuwe voorstelling – eerder cabaret dan muziek, stijl Kommil Foo – bij ons op school  try-outen op 9 november. 10 euro per kaart, fijn volk gegarandeerd.
Wie gaat mee? Laat me iets weten, en ik zorg voor de kaarten.

Meer info hier op de schoolwebsite.