Taalregister

Wat sommige mensen niet lijken te begrijpen, is dat je in een mededeling kan spelen met register. Correctie: MOET spelen met register. Dat verwerk ik ook grondig in mijn cursus retoriek in het zesde jaar: ga bij je speech – tekst – artikel of wat dan ook rekening houden met je publiek.
Zo zal een lezing over pakweg hernieuwbare energie via windmolens helemaal anders klinken wanneer ze voor een groep ingenieurs gehouden wordt, dan wanneer het publiek de mensen zijn uit de buurt waarin zo’n molen gaat opgericht worden. Of, om het nog scherper te stellen, een groep lagereschoolkinderen aan wie je het principe wil uitleggen.

Gelukkig is sinds een paar jaar ook onze directie daarmee mee. Onze directeur, hoe goed ze ook is, heeft behoorlijk last van ambtenarees. Haar teksten zijn inhoudelijk sterk, maar vaak moeilijk te begrijpen. Dat heeft ze intussen zelf ook door, en vraagt ze me regelmatig om iets te herschrijven.

Zo kreeg ik vorige week, voor het bundeltje van de integratie van het zesde studiejaar, de tekst die vooraan gepubliceerd wordt, met de vraag of die nog oké was. Ik heb prompt gereageerd dat die tekst inhoudelijk zeer oké is, maar compleet onbegrijpelijk voor een twaalfjarige, en ik heb hem dan maar meteen herschreven. Ik geef je hier dus even het voorbeeld mee om te tonen wat register is, en waarom veel bedrijven een copywriter dus zeer goed kunnen gebruiken.

Deze tekst is geschreven door de directie en is wat er oorspronkelijk stond op dat bundeltje.

Het GO! atheneum Mariakerke wil op een duurzame wijze kwalitatief onderwijs tot stand te brengen.

Vanuit ons groene kader ontsproot de gedachte over duurzaamheid. Duurzaamheid is echter veel meer dan alleen de groene omgeving en het milieuaspect. Er is nog een ander vraagstuk dat gaat over duurzaam leren en ontwikkelen.

In het kader van leren willen we dat duurzaamheid betrekking heeft op het verwerven van sterke leercompetenties en leerinhouden. We willen namelijk dat onze leerlingen zich kunnen ontwikkelen om verworven competenties in nieuwe contexten toe te passen. We willen onderwijs dat gericht is op een aangepaste aanpak op het niveau van elk leerlingenprofiel. Daarnaast willen we ook dat onze leerlingen leren om duurzame relaties te onderhouden: ze moeten leren om op een kritische manier met elkaar om te gaan.

SAMEN DUURZAAM GROEIEN:
LEREN LEREN, LEREN KIEZEN EN LEREN SAMENLEVEN

Euh, zelfs als ouder moet je dat twee keer lezen, en als leerling haak je na de eerste zin gewoon af. Ik heb dat herschreven:

We zijn wellicht niet de enige school die je bezocht hebt of nog zal bezoeken. Maar wat maakt het GO! atheneum Mariakerke nu zo anders dan de andere scholen?

Wel, zoals je gezien hebt, ligt onze school in het groen, en daar maken we dankbaar gebruik van. Milieu en duurzaamheid zijn dan ook belangrijk voor ons.

Maar duurzaamheid is meer dan alleen maar hoe je omspringt met het milieu en de grondstoffen om ons heen. Wij willen je ook duurzaam leren leren, leren studeren en je op een duurzame manier helpen volwassen te worden. Dat wil zeggen dat we je niet enkel leren hoe je je lessen moet verwerken, maar ook hoe je die kan gebruiken in je verdere leven, los van de school. Daarom kijken we ook naar wat jij precies nodig hebt om verder te kunnen, een individuele aanpak dus.
We zullen je daarnaast ook leren hoe je de wereld om je heen in vraag kan stellen en waar je hopelijk ook de antwoorden vindt, en hoe je met andere mensen moet omgaan.
Op het GO! atheneum Mariakerke krijg je alle ruimte om te groeien, en daar zullen we jou bij helpen.

SAMEN DUURZAAM GROEIEN:
LEREN LEREN, LEREN KIEZEN EN LEREN SAMENLEVEN

Dat is nog steeds niet 100% op het niveau van een twaalfjarige, maar we willen ze wel wat krediet geven. Het is in elk geval een pak verstaanbaarder, ook voor ouders.

 

English Day

Yup, vandaag was er weer eens Engelse dag op school. Vorig jaar is het er om een of andere reden niet van gekomen, dit jaar werden weer alle hens aan dek gehaald. Wat houdt dat in? Wel, het overgrote deel van de leerlingen kleedt zich (min of meer) zoals op een Engelse uniformschool, er hangen overal Engelse dingen uit, er is Engels toneel, en er is Engels eten.

De jongens hadden allebei een hemd aan met een vestje, ik droeg een witte bloes op een zwarte rok en een kostuumvest, en vooral een truttig sjaaltje erbij. Best wel amusant voor een keertje, maar ik ben echt wel blij dat ik doorgaans in een jeans kan gaan werken.

Enfin, het was weer eens een belevenis, zeker voor Kobe die het nog niet kende. Ik heb er uiteraard voor school een verslag van gemaakt, en een collega heeft een allerschattigste foto van Wolf en Arwen doorgestuurd. Cuties!

 

Integratie

Elk jaar komen er verschillende klasjes zesdestudiejaartjes een paar lessen volgen bij ons om kennis te maken met de school. Uiteraard krijgen ze dan vakken die ze in het lagere niet krijgen en waarvoor ze bij ons kunnen kiezen: technologie en ICT, cultuur en filosofie, wetenschappen, en natuurlijk ook Latijn.

Vorig jaar deed ik het terwijl ik nog net volledig in ziekteverlof was, dit jaar had ik meteen vier groepen om te “entertainen”. Ik kan niet zeggen dat ik dit graag doe, die kleintjes: het is drie kwartier aan een stuk praten, ze enthousiast proberen krijgen, en ook degenen die al lang beslist hebben om nooit Latijn te doen, mee te krijgen. Ik heb er wel aparte werkblaadjes voor gemaakt en ze zijn steevast bijzonder enthousiast, maar toch… Ik had die integratie dus van kwart voor negen tot twaalf uur, en ik was steendood, net als mijn collega’s trouwens. Voor zo’n lesjes ga je namelijk voluit, de hele tijd. Met een eigen klas is dat helemaal anders, maar deze kleintjes moet je voor je winnen, vandaar. Maar… het zusje van Arwen bijvoorbeeld was vast van plan om nooit Latijn te doen, en twijfelt nu keihard ^^

Missie geslaagd dus.  En het verslag met foto’s kan je hier vinden.

tToneel “Here we are now”

Schooltoneel, het blijft iets aparts. Het heeft zo een air van amateurisme en geklungel, en ook al weet ik intussen beter, dat etiket blijft ook in mijn hoofd daarop plakken. En dus ben ik elke keer weer zeer aangenaam verrast door dat van onze school. Ik weet niet hoe die mensen dat doen, met 59 pubers, maar het wordt telkens weer een coherent geheel met consistent niveau. Echt, chapeau maat.

Ik schreef daar vorig jaar ook al zo over, zo herinner ik me. Toen was het stuk ook echt goed, net zoals deze keer.

Ze speelden het in totaal vijf keer: vier keer een uitverkochte voorstelling voor 200 betalende bezoekers, en één keer, op woensdagvoormiddag, een schoolvoorstelling voor de zesdestudiejaartjes van de omliggende scholen. Kwestie van onze school eens op een andere manier voor te stellen, quoi. Wat ik heel leuk vond, is dat voor het eerst ook de school van de kinderen, Mariavreugde, kwam kijken. Vorig jaar was me opgevallen dat ze in het zesde studiejaar bij een tiental verschillende scholen op bezoek gaan om de school en het aanbod te leren kennen, maar dat onze school, toch een van de dichtstbijzijnde, niet aan bod kwam. Toen ik daarnaar vroeg bij de directie, kreeg ik het antwoord dat het zeker niet aan de zuil lag – katholiek versus GO – maar dat zij enkel kwamen op uitnodiging. Waarop zij dus prompt werden uitgenodigd en meteen ook kwamen, met heel veel positieve commentaren van Kobes vroegere klasgenootjes. Dik in orde!

En het stuk zelf? Wel, daar heb ik zoals elk jaar het programmaboekje voor gemaakt, en meteen ook de bespreking. Die kan u hier lezen op de schoolwebsite. Waar anders?

Instagram

Nee, echt lang zit ik zelf nog niet op Instagram. Ik steek al genoeg tijd in al die sociale media, en ik vond dat ik er al genoeg had. Mijn foto’s zet ik hier op mijn blog, ik zag niet direct de noodzaak. Maar… veel jonge gasten zitten niet eens meer op FB, enkel op Instagram, en dus, tsja, ben ik maar overstag gegaan.

Hetzelfde geldt voor de school. Ik doe daar natuurlijk de website maar ook de Facebookaccount, en sinds december heb ik ook daar een Instagramaccount toegevoegd. Er zijn nu eenmaal een hoop losse foto’s die op zich wel leuk zijn, maar waar ik moeilijk een blogpost kan aan wijden. Ze geven vaak wel de sfeer weer van de school, en dus is er nu de instagramaccount, waar ook andere collega’s af en toe een contributie aan doen, zoals dit zicht uit het lokaal van Engels.

Enfin, hier te vinden dus: https://www.instagram.com/atheneum_mariakerke/

 

Zotte dag

Yup. Dit valt onder de categorie “zotte dag”.

Om half negen was ik met de jongens op school om foto’s te nemen van de actie “De Warmste Klas” voor Music for life. De hogere jaren liepen rondjes onder een serieuze ambiance, en ik liep rond en probeerde die vast te leggen. Dat verslag kan u hier lezen, uiteraard.

Om half elf had ik mijn eigen klasje om rapporten uit te delen, en daarna mochten de hogerejaars de examens inkijken, terwijl nu de lagere klassen rondjes liepen voor datzelfde goede doel. En tussendoor nam ik ginder nog wat meer foto’s.

Tegen twaalf uur gooiden we de leerlingen buiten, ruimden op, en om een uur was er lunch voor ons. Kwestie van nog even gezellig samen te zijn, en toch niet een extra halve dag vrij te hebben. Beter in elk geval dan de leraarsvergadering van vroeger…

Tegen drie uur reed ik naar huis, viel prompt in slaap, om kwart na vier wakker gemaakt te worden om Kobe naar zijn muziekles/concert te brengen. Ik reed meteen door naar het ziekenhuis naar ons pa, en vandaar rechtstreeks naar Merelbeke om daar tegen 18.00 uur in te zingen en om 20.00 uur ook effectief een concert te zingen. Dat was in de kerk in Munte, waar blijkbaar ook vijf reuzen opgeslagen staan.

Nee, ik heb de kinderen niet bepaald veel gezien vandaag. Tsja. Blij dat er vakantie is nu, want het zal nodig zijn. Veels te drukke dag.

 

Oudercontact

Dat het een stevig oudercontact was, vandaag. Ik heb een paar heftige gesprekken moeten voeren, en een paar leerlingen én ouders helaas moeten ontgoochelen. Ik heb er ook wel een paar kunnen geruststellen.

Maar vooral heb ik bijna een knuffel gekregen van een mama. Ze heeft me dan maar een doosje Ferrero gegeven in de plaats.

Ik had hier eerst neergeschreven waarom precies, maar eigenlijk kan ik dat niet maken: dat is een persoonlijke zaak. Samengevat: ik heb blijkbaar gewoon een ommekeer in het studiegedrag van haar zoon kunnen bewerkstelligen, en ik hoop dat dat nu ook zo blijft.

Ze was in elk geval ongelofelijk dankbaar, en ook voor mij is dat zo een van die momenten waarvoor we het doen. Ik hoop dat die leerling me nooit zal vergeten.