Prima idee van de brandweer van Genk

*Wie** te contacteren bij een ongeluk:*

Een verpleger heeft opgemerkt dat heel dikwijls bij een ongeluk, de personen een GSM bij zich hebben, maar het urgentiepersoneel weet soms niet welke persoon te contacteren uit deze grote lijst met telefoonnummers.

Het zou dus een goed idee zijn, mocht er een standaardnaam zijn die overeenstemt met de te contacteren persoon.Hij stelt voor dat iedereen in zijn GSM een adres creëert onder de naam *”ICE” (=In Case of Emergency)*.

Onder deze naam sla je het telefoonnummer op van de persoon die moet gecontacteerd worden in geval van nood. Vanaf dan weten de politie, de ambulanciers, de dokter, enz… steeds wie ze moeten contacteren.

Indien u verschillende nummers wil opslaan, maak dan gebruik van de namen* ICE1, ICE2, ICE3,… *

‘t Is gemakkelijk te realiseren, kost niets en kan zeker een verschil maken als het snel moet gaan. Creëer nu meteen een ICE-adres met telefoonnummer in je GSM, stuur deze mail door naar zoveel mogelijk personen, dan pas zal deze naam bekend en
gebruikt worden.

Brandweer Genk

Mia

Net voor het eerst Milow’s versie van ‘Mia’ gehoord. Een Engelstalige versie dan nog.

Vos zijn versie is doorleefder, maar man, het deed goed om het nummer eens knap gezongen te horen, en de vertaling was verrassend goed.

Mja. Nog, graag.

Smerige beestjes

Zeg dat het niet waar is he! Ik zit net zo liefkozend door Wolfs korte haar te strijken, zie ik toch wel iets lopen zeker! En jawel, het lieverdje is naar huis gekomen met luizen :-/ Ik ga meteen zijn haar weer kort zetten, zoals ik wel vaker doe, er vanavond een stevige lotion in smeren, en vooral ook zijn beddengoed, mutsen, sjaals, jassen, knuffels en dergelijke grondig wassen, net zoals al zijn giletjes en zo. Ugh. Massa’s extra werk, en vooral: het kriebelt en jeukt bij mij. Een half uur geleden nog niet hoor, gewoon het idee alleen al. Vanavond Bart toch even laten nakijken…

Update: ondertussen even in mijn haar zitten kammen met een inderhaast gekocht luizenkammetje, en jawel hoor, ook ik heb het zitten. Dat wordt vanavond lotion smeren, en vooral: beddegoed en jassen en handdoeken en zo wassen. Joepie.

Le Web

Tsja, en daarmee zit ik drie dagen moederziel alleen thuis. Moederziel, want Wolfje is er natuurlijk wel, als hij niet op school zit tenminste.

Mijn Bartje zit in Parijs, drie daagjes zich gaan amuseren en volproppen met informatie op Le Web (uit te spreken met bekakt Frans accent). Hij heeft me al een SMSje gestuurd, kwestie dat ik weet dat hij goed is aangekomen en dergelijke. Lang leve de Thalys, dat is een pak minder risico dan per auto. Ik hoop alleen dat hij snel internettoegang krijgt, want zijn GSM gaat het elk moment begeven. Hij is namelijk zijn oplader vergeten, en zijn batterij is niet meer van de jongsten. Moest hij nu nog die nieuwe Nokia N95 hebben, waar hij al een tijdje op zit te azen…

Mocht er dus iemand zijn die zich vanavond of morgenavond zit te vervelen thuis, of één dezer dagen zin heeft om te komen lunchen, je mag bij deze jezelf gerust uitnodigen om langs te komen. Zie ik tenminste nog iemand, nu ik toevallig ook net een paar dagen thuis zit om te verbeteren en dus al helemaal geen kat meer zie…

Tijdschriften

Iemand geïnteresseerd om regelmatig, met vertraging uiteraard, onze Knack – Weekend Knack – Focus Knack – Trends – Cash te krijgen? Anders gaan ze toch maar in het oud papier, en ik doe er dan liever eigenlijk iemand een plezier mee. Zelfde aanbod geldt ook voor het De Morgen Magazine, de weekendbijlage van De Morgen.

Ben momenteel de stapel tijdschriften aan het opruimen, je zegt het dus maar.

Feestelijke (her)opening van de Ajuinlei

Toevallige passanten zullen zaterdag rond elf uur raar opgekeken hebben op de Ajuinlei. Het was dan ook een speciaal zicht: een kleine stoet, vergezeld van een violist (met extra materiaal) in livrei, liep de nieuw aangelegde wandelstraat officieel in.

De Ajuinlei, parallel met de Veldstraat en dus aan de achterkant van de Inno en de Fnac en dergelijke, is namelijk na anderhalf jaar eindelijk weer open voor alle verkeer. Zowat alle winkeliers, omwonenden en mensen die er werken, slaakten een zucht van opluchting. Niet alleen zijn ze eindelijk verlost van de vele tonnen modder en de ronkende machines, de straat wil zich nu ook profileren als een echte winkelwandelstraat, waar je rustig kan kuieren langs het water. Er is nog steeds eenrichtingsverkeer voor auto’s, en fietsers mogen er zelfs in twee richtingen door.
Daar is nochtans wel enige polemiek rond geweest: de straat is bijzonder smal, en hier en daar dan ook ronduit onveilig voor fietsers die uit de tegenovergestelde richting komen. Toen de betrokken stadsdiensten daarop werden aangesproken, gaven zij als commentaar dat de Ajuinlei op het smalste stuk gewoon niet genoeg plaats biedt aan zowel een rijstrook voor auto’s als twee fietspaden. Een ander heikel punt zijn de paaltjes die geplaatst werden om wildparkeren op het royale voetpad tegen te gaan. Volgens de winkeliers wordt laden en lossen op die manier wel heel erg moeilijk. De noodzaak van de paaltjes werd zaterdag nochtans al meteen pijnlijk duidelijk: op het enige plaatsje waar geen paaltje staat, aan het begin van de straat, stond inderdaad al meteen een auto geparkeerd.

In elk geval is de heraanleg een hele verbetering: er is een ruim wandelpad voorzien voor voetgangers, afgebakend door de bewuste paaltjes, en gelardeerd met grote bloembakken. Aan de overkant zijn er nog steeds parkeerplaatsen, maar netjes aangeduid, en mooi in het straatbeeld ingewerkt.

Huidig burgemeester Beke, diens opvolger Termont, en schepen van Openbare Werken Versnick kwamen, en zagen dat het goed was. Het stof van de voorbije werken werd nog even van hen afgeborsteld door twee lakeien die aan de ingang van de priveparking van nummer 1 stonden. Op die parking was een partytent opgesteld en een klein podium, waar Geert Versnick een korte toespraak hield over alle moeilijkheden, en meteen ook alle vernieuwingen in de straat. Een van de punten die hij sterk beklemtoonde, was het plaatsen van de waterzuivering, zodat de rioleringen niet meer rechtstreeks in het water werden geloosd.
Ondertussen werd er aperitief geschonken, werden belegde broodjes uitgedeeld, en – hoe kan het ook anders – heerlijke ajuinsoep met broodkorstjes. De sfeer was opperbest, ondanks de regen. Veel had wellicht niet alleen met de drank te maken, maar ook met de mooie livemuziek van de violist, en de aanwezigheid van beide lakeien in historisch kostuum. Zij boden de aanwezigen een witte roos aan, met de vraag die verder door te geven met een positieve noot en een glimlach. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat er hier eentje in de woonkamer prijkt, maar ze doet me wel telkens weer glimlachen. En ik geloof dat dat toch de boodschap was achter de feestelijke (her)opening van de Ajuinlei.

Week van de Smaak

Zwarte chocolademousse kent iedereen wel, en het beste receptje vind ik nog altijd dat van Stefke, chef desserten van het sterrenrestaurant De Herborist in Brugge.

Minder gekend, maar daarom niet minder lekker, is de witte chocomousse. Iets moeilijker om maken, en nog een stuk meer calorieën, maar echt wel om vingers en duimen bij af te likken.

Het recept heb ik gehaald bij een van de hobbykoks uit de Weekend Knack, en aangepast naar eigen smaak en behoefte.
Voor 4 personen (zeg maar 6 als je geen instant levercirrose wilt):

– 400 gr witte chocolade
– 2 blaadjes gelatine
– 4 eieren
– 100 g suiker
– 300 g room
– 1 echtegeno(o)t(e) om de immense afwas te doen

1. Smelt de chocolade. Witte chocolade brandt zeer snel aan, ik raad daarom de microgolfoven aan op 500 watt, ofwel au bain marie.
2. Klop de eigelen op met 50 g suiker.
3. Klop de room, maar niet zo hard dat je lepel er in blijft staan, hij mag nog beweegbaar zijn.
4. Klop het eiwit met 50 g suiker.
5. Laat je gelatine weken in een beetje koud water, knijp uit en smelt ze in een klein beetje heet water.
6. Doe het eigeel bij de gesmolten chocolade en schep door elkaar. Naar mijn ervaring wordt het geheel dan plots weer keihard, en vliegt het dus opnieuw de microgolfoven in om verwerkbaar te blijven.
7. Roer dit mengsel door de room; wees voorzichtig, zodat de room niet gaat schiften.
8. Voeg de gelatine toe en roer om.
9. Schep er het eiwit door, en schep/giet in kommetjes of een andere vorm (niet meer roeren!)
10. Laat een uur of twee opstijven in de koelkast, en garneer met witte chocoladekrullen of een andere funky garnituur.
11. Zorg dat je ervoor niet te zwaar gegeten hebt, of daarna niet meer wild moet gaan dansen. Ideaal te consumeren als je daarna lekker languit met de broeksknop open in de zetel kan gaan liggen.

Weird weer.

Hmm. Dit weer is eindelijk wat het verondersteld wordt te zijn in november: koud en regenachtig. Maar toch kan ik me niet herinneren dat ooit op mijn verjaardag de lavendel in mijn tuin nog aan het bloeien was. Weird.

Tip: als je solliciteert bij een webbedrijf, zorg dan dat je

– a. voldoet aan de vereisten
– b. de sollicitatie-oproep leest.

Anders gaan de mensen je misschien wel durven imiteren. In elk geval kan je niet zeggen dat de sfeer bij Netlash niet goed zit, kijk maar:

Dirks imitatie :-p

Kaai 14

Kaai 14 was ons aangeraden als hip, stijlvol, en vooral zeer lekker.

Barts verjaardag was dan ook de ideale gelegenheid om dat zelf eens uit te testen. De buurt boezemt niet meteen vertrouwen in: aan de Kuiperskaai, vlak tegenover een van Gents grootste en meest bekende peepshows.
Die indruk verandert zodra je de schuifdeur openschuift: je komt terecht in een prachtig verbouwde, stijlvolle ruimte die met zin voor minimalisme is aangekleed. De overheersende toon is wit, met felrode accenten. De tafels zijn eenvoudig zwart, en belegd met witte napjes met irritante rode stiksels: we hadden voortdurend de indruk dat er restjes of kruimels waren blijven liggen :-p De stoelen zijn trouwens de bekende doorzichtige Louis Ghoststoelen van Philippe Starck. De verlichting komt van een grote klassieke luchter en rode designlampen aan de wanden.
De bediening was snel en efficiënt: onze jassen werden aangenomen, we werden naar onze plaatsen begeleid, en dadelijk volgden ook de menu’s. De kaart is zeker niet uitgebreid, vrij klassiek, maar wel zeer degelijk. Van zodra we besteld hadden, kwam er een amuse-gueule op tafel in de vorm van een eendenrillette op een basis van witloofmousse, en werd er een discreet bruin papieren zakje op tafel gezet. Daar bleek dikgesneden donkerbruin brood in te zitten. Boter was niet te bespeuren, wel een flesje olijfolie.

Bart had een “rundscarpaccio met notenslaatje, truffelolie, balsamicostroop & parmezaan” besteld voor 13.50 euro, en die viel zeer in de smaak. Zelf liep het water me in de mond bij het lezen van ” Foie gras “mi-cuit” met compote van witlof & confituur van rode ui” voor 17.50 euro, en daar had ik alle reden toe: de rijkelijke portie foie gras was perfect van textuur, rijkelijk bestrooid met peper en fleur du sel, voorzien van een warm rozijnenbroodje.

Even later, perfecte timing trouwens, volgden de hoofdgerechten. Bart had voor 25 euro de ” “Cordon bleu” van kalf met Mozarella, champignonroom & verse tagliatelli” besteld, en ook die bleek bijzonder lekker te zijn. Zelf had ik een keuze gemaakt uit het wildmenu, zijnde de “Tournedos van hazenfilet met stamppotje van boschampignons & een pepersausje” De hazenfilet was niet alleen schitterend gepresenteerd, hij was ook perfect gebakken en bleek zacht als marsepein. Alleen de pepersaus deed grondig zijn naam eer aan: meer peper dan saus.

Dit alles ging vergezeld van een 50cl flesje rode huiswijn Bodega “Enate” (Spanje) voor Bart en een grote fles water voor mezelf.

Een dessertje hoefde niet meer, een koffie of thee was voldoende. Bart kreeg een Lavazzokoffie voor de neus met chocolaatje, gechocolateerd nootje en een stukje cantuccini alla mandorle, zelf had ik een Earl Grey Tea met dezelfde garnituur.

Ondertussen was het restaurant volgelopen en bleek dat de akoestiek toch wat te wensen overliet: naarmate de avond vorderde en het volume aan de andere tafels omhoog ging, werd het moeilijk om elkaar nog te verstaan. De rokers aan een belendende tafel stoorden dan weer totaal niet: de plafonds waren voldoende hoog om alle hinder weg te werken.

Voor ons was het welletjes, en we vonden het eigenlijk jammer dat we niet nog even in de lounge beneden waren gaan zitten: het zag er bijzonder aangenaam uit, met lage sofa’s en een open haard. Volgens Bart was ook het toilet de moeite: volledig bespiegeld zodat het verwarrend werd.

Conclusie: een bijzonder aangenaam restaurant met een weliswaar beperkte, maar zeer lekkere kaart voor een haalbare prijs. Ronduit een aanrader!