Banner Gent

Wie heeft een banner van 900×180 van Gent voor mij? Dat kan toch niet ontbreken, als ik wisselende banners ga (proberen) maken? Zelf heb ik in elk geval geen geschikte foto’s liggen daarvoor. En ik zie er veel op de blogs van anderen, dus er moeten er toch wel een paar zijn…

Vragen

Toen Wolf donderdag bij een vriendinnetje was gaan spelen, kwam hij thuis met een vriendenboekje, dat ik voor hem moest invullen. Eén van de vragen was: “Wat wil je later worden?” “Ridder”, zei hij prompt.

Het zette me daarstraks onder de douche aan het denken. Wat wilde ik worden als kind? En welke verwachtingen heb ik nog moeten bijstellen? Vandaar de volgende vragen:

Wat wilde jij later worden toen je nog een kind was? Theateractrice, denk ik. Ik heb die droom heel lang volgehouden, ik was er blijkbaar ook echt wel goed in (einddiploma toneel aan de academie (H3) met 95% en felicitaties van de jury, ik bleek de eerste van België te zijn) tot een stemoperatie roet in het eten gooide.
Wat ben je dan uiteindelijk geworden? Leerkracht Latijn, en ik doe het nog steeds met passie en overgave.

– Hoe wilde je er als kind later uitzien? Ik zou dolgraag een zuiders type geweest zijn, stijl Sophia Loren, met van die donkere zwoele blikken, brede heupen, smalle taille… Het ideaalbeeld van een zigeunerin, denk ik.
– Hoe zie je er nu uit? Een echte Vlaamse: niet bijzonder groot, plomp, 25 kilo te dik, naar de blonde kant met groene ogen. Ideaal als een Vikingvrouw, zou ik zo denken.

Hoe zag de man/vrouw van je dromen er uit, als puber? Goh, ik val eigenlijk op van die Italiaanse machomannen: brede borst, vierkante kin, zwart haar, bij voorkeur blauwe ogen… Denk aan de types van Aqua di Gio (het parfum)
En was is het in echte leven geworden? www.bartdewaele.be. Een droomkerel, maar niet echt die Italiaanse macho…

– Hoeveel kinderen wilde je later, en op welke leeftijd? Over die leeftijd heb ik nooit nagedacht, wel wilde ik altijd drie kinderen. Twee jongens en een meisje, als ik zou kunnen kiezen.
– Wat is het uiteindelijk geworden (of wat zal het wellicht worden)? Twee zonen, vijf jaar later dan gedacht, en daar blijft het echt wel bij.

– Wat was als kind je lievelingseten? En wat lustte je totaal niet? Mmm, ik lustte nogal veel eigenlijk :-p Toch wel de fazant zoals mijn ma die klaarmaakt, een heerlijk recept. Ik moest niets hebben van witloof, en van bittere smaken.
Lust je dat nu nog (niet), of heb je andere favorieten? Ik hou nog steeds van fazant, maar ik eet nog liever foie gras en kalfszwezeriken. En zo ongeveer alles wat zoet is. Witloof eet ik ondertussen wel zeer graag, maar voor de rest nog steeds geen bittere smaken, of anijsdingen.

Ik vind het leuk om zien hoe iemand geëvolueerd is, eigenlijk. En ik ga er een stokje van maken, denk ik.
Graag zie ik deze vragen beantwoord door ongeveer iedereen (dus ga je gang), maar ik ben toch wel curieus naar de antwoorden van Bart, Ilse en Michel.

Nieuw kleedje

Ik heb mijn blog in een nieuw kleedje gestoken vandaag. Ik vond die kop koffie nog wel leuk, maar nogal braafjes. Niet dat het nu plotseling zo wild is geworden, maar toch.
En ik ben mijn best aan het doen om zelf bannertjes te maken. Er staat er al eentje op van Wolf. Als ik nu nog ergens de code kan vastkrijgen om meerdere banners at random te laten verschijnen, zou ik bijzonder happy zijn.

Ik moet toch echt eens ergens een cursus Photoshop en een cursus elementaire html volgen, heb ik de indruk. Ik ben echt wel een kluns in die dingen.

Rare gedachten

Ik heb soms van die rare gedachten, zegt Bart. Misschien wel.

Deze nacht lag ik eventjes wakker, en toen schoot de volgende bedenking door mijn hoofd: het grote verschil tussen kinderen en volwassenen is de verhouding tussen het hoofd en de rest van het lichaam. Zo kan je aan een silhouet dat even groot is afgebeeld, onmiddellijk zien of het om een volwassene of een kind gaat. Een dwerg (vertically challenged person) is duidelijk nog anders geproportioneerd, maar bij hen is het hoofd doorgaans wél in proportie tot de rest van het lichaam, wat een duidelijk verschil met een kind oplevert.

Wat ik me nu zat af te vragen: kan je aan een baby al zien of die later dwerggroei gaat hebben, of is dat echt een groeistoornis? En als je dat dan kan zien, wat is dan de verhouding hoofd-lichaam als ze pakweg 3 jaar zijn? Is dat dan anders?

Kobe ziet het zitten.

Et voilà, mijn kleine handenbinder :-p . Het is ronduit een schatje 🙂 en hij ziet het blijkbaar volledig zitten.

Cidade de Deus

kbotmt.jpgBehoorlijk onder de indruk van Cidade de Deus, daarnet op Canvas.

Dan besef ik nog maar eens hoe goed we het hier eigenlijk hebben. En vooral, hoe weinig we ons daarvan bewust zijn, of willen zijn.

Ik weet waarover ik in mijn bed zal piekeren.

Bizar

Bloggen is toch iets bizars. Je leest dan al een tijdje het blog van iemand anders, zij blijkt dan ook dat van jou te lezen, je zit in gelijkaardige situaties, en voor je het weet, hang je een half uur aan de telefoon met iemand die je nog nooit in levende lijve gezien hebt. En het voelde dan nog niet eens raar aan of zo.

Mja. Bizar. Maar wel wijs 🙂

Kerstmenu

Jawel, deze keer de foto’s. Het was een bijzonder lekkere en gezellige avond. En nee, het aperitief en de koffie staan er niet op…

voorgerecht.jpg

voorgerecht-top.jpg
Mousse van verse groene asperges op een bedje van gerookte zalm
kreeft.jpg

kreeft in vanilleboter met zwarte pasta

dessert.jpg

tiramisu met peperkoek en peer

GGD

Niet alleen ben ik van plan naar het Girl Geek Dinner te gaan dat deze keer in Gent plaatsvindt, ik ga ook duchtig in Barts speeltjes rommelen, kwestie van het thema ‘Robots‘ kracht te kunnen bijzetten.

Lang leve de Nabaztag, en vooral, de Pleo 🙂

Shopping from hell

In tegenstelling tot I. had ik al alle cadeautjes liggen, maar aangezien ik vanavond uitgebreid kook, moest ik wel nog om boodschappen.

Ik was gelukkig vooruitziend geweest, had vrijdagavond (na achten, heerlijk rustig) al het meeste in huis gehaald, en de verse producten besteld. Zo moest ik vandaag ‘enkel’ maar de bestellingen ophalen.

Ja slaapwel! Eerst tien minuten aangeschoven om toch maar een parkeerplaatsje te vinden, bijna een gevecht moeten leveren voor een winkelkar, en daarna de massa binnengestapt. Gelukkig heb ik twee droomkinderen: de baby (die nochtans bijna eten moest hebben) lag rustig rond te kijken vanuit zijn maxicosi en viel uiteindelijk in slaap, en Wolf was bijzonder beminnelijk, zat op en rond de kar, en speelde menselijk boodschappenlijstje.

Uiteindelijk heb ik er bijna een uur over gedaan, inclusief het parkeren en de tien minuten aanschuiven aan één van de 15 kassa’s. Zoals een vrouw bij de groenten, waar een hopeloos kluwen van winkelkarren was ontstaan, me toegrijnsde: “Gewoon rustig blijven. Héél rustig”.

Gelukkig ben ik van nature zen in dat soort toestanden. En ben ik blij dat Bart de boodschappen niet moest doen :-p