Onderzoekscompetenties

Tegenwoordig moeten alle leerlingen van het derde tot en met het zesde middelbaar aan onderzoekscompetenties doen op school. Meteen weet u ongeveer evenveel als wij, toen we de term hoorden. En na verscheidene vergaderingen daarrond wisten we nog steeds niet veel meer.

Enfin, intussen zijn we een paar jaar later, en heb ik al een paar fijne onderzoekscompetenties voor Latijn achter de rug. Twee jaar geleden hebben mijn zesdes een waar banket aangericht, voor zes personen, met authentiek (of toch zoveel mogelijk) eten, kleren, setting, vertier…

Dit jaar koos de klas opnieuw voor een gezamelijk praktisch project, in plaats van een kille paper per persoon. Ze gingen namelijk het stukje Tacitus waarin Nero zijn stiefbroer Britannicus vermoordt, verfilmen. Dat stukje hadden we gelezen in het Latijn, en daar hebben ze dan een Nederlandstalig script van gemaakt, wat we vertaald hebben naar het Latijn, en dat is vandaag dan verfilmd. In stukjes en brokjes, verschillende scenes, met zelfgemaakte kleren en accessoires, en een heuse banketscene op het einde.

Ik ben kapot, maar ik heb er intens van genoten. Ik mocht namelijk regisseur zijn, en heb zodoende alles meegemaakt. Nu moet het opgenomen materiaal (‘Take 23!’) nog geselecteerd en gemonteerd worden, en nadien ook ondertiteld. Ook dat is een werkje voor hen.

Ik ben wel razend benieuwd naar het eindresultaat, om eerlijk te zijn. Lang zal het niet zijn, maar hopelijk wel de moeite. Ik hou je op de hoogte.

Milner

Wat ik eergisteren nog vergat te vermelden:

ik heb uiteraard niet zomaar een picknickmand gekregen. Het is de bedoeling om ruchtbaarheid te geven aan de wedstrijd die Milner organiseert, en waarbij je dus ook zelf zo’n picknickmand kan winnen. Geloof me, die dingen zijn de moeite.

Alles wat je moet doen, is zelf een origineel broodje bedenken, en je recept opsturen via de site van Milner.

Veel succes!

Gedaan

Bon, ik heb niet de gewoonlijke lijst van klusjes gedaan in de paasvakantie, maar ik heb mijn voet als excuus: de eerste paar dagen zat ik zelfs nog in de ‘plaaster’. Maar ik ben eigenlijk wel blij met wat ik nog wel heb kunnen doen, zo eigenlijk feitelijk ­čÖé

* vaccinatie-attest van Kobe laten invullen en opgestuurd
* doktersattesten opgestuurd
* koffiemachine  ontkalkt
* 7 dozen boeken gevuld
* inkt laten bijvullen
* filmpjes van de kinderen ge├╝pload
* badkamerdeur geschilderd en haakjes opgehangen
* tijdschriften gebundeld en weg
* 2 broeken ingelegd
* mierengaatje dichtgesilicoond
* een hoop Romeinse tunieken gemaakt
* het hele speelhuisje en al het speelgoed gesorteerd en opgeruimd
* de tuin weer voorzien van potplanten ­čÖé
* de kinderkapstok deftig opgehangen
* met de kinderen gespeeld
* met Wolf naar de film, de MacDonalds, de Play Beach, de kleerwinkels geweest
* ervan genoten.

Vooral dat laatste is, denk ik, belangrijk ­čÖé

Gezocht: poesje

grijsje

Vorig jaar is mijn zwarte kater schielijk overleden, in vrij platte toestand. We hebben al een petitie ingediend om een verkeersdrempel te laten aanleggen, maar dat vindt de stad blijkbaar onnodig.

Enfin, ik ben dus opnieuw op zoek naar een katertje. Om voor de kinderen het verschil te kunnen maken, had ik deze keer geen zwarte gewild, maar wel een effen grijs mormeltje. Het moet ook nog een jong beestje zijn: ik heb een hond die katten gewoon is, en alleen een kitten went aan een hond, met een oudere kat wordt het gegarandeerd vechten.

Dus: wie hoort dat er ergens een klein effen grijs katertje te krijg is, laat je me iets weten? De kinderen en ik zullen je dankbaar zijn!

Tulpen

Ik hou er ongelofelijk van als er iets in de tuin in bloei staat. Veel plaats voor bloemen heb ik niet wegens een hond, maar toch… Veel zin om in de tuin te werken heb ik ook nooit, maar een paar gemakkelijke dingen lukken me wel, zoals tulpen.

Twee jaar geleden heb ik zwarte tulpen gevonden, of toch ongeveer: “Queen of the Night”. De bollen waren duur, maar ik had het er wel voor over. En dit jaar heb ik er zelfs kunnen afsnijden om in een vaas te zetten. Echt zwart zijn ze natuurlijk niet, maar het lijkt er wel op, zeker als je ze van wat verder ziet. Oordeel zelf maar:

zwartetulpen1

Onverwacht

Vandaag lijkt alles wel een beetje zo op ‘t onverwachts :-p
Deze morgen wou Kobe iets van speelgoed nemen uit hun ‘speelhuisje’, het vroegere halletje dat in juni verdwijnt en intussen dienst doet als speelgoedopslagplaats. Het was er een gigantische rommel, zodat ik op den bots besloot dat huisje op te ruimen, alles te sorteren, en deftig te organiseren.

Deze namiddag was de chaos me beu, en sprong ik de auto in om nog wat stapelbare plastieken boxen te halen, voor ballen/K’Nex/Hot Wheels. Toen bleek in de Brico dat de eenjarige bloeiers waren binnengekomen, en dat er dus ook surfinia’s stonden, mijn favorieten. En toen kwam ik thuis met een halve koffer plantjes, was het weer stralend geworden (ik stond buiten in mijn topje, het was 20┬░ en de zon scheen heerlijk) en ben ik de bloembakken maar beginnen beplanten. De kinderen speelden buiten, en Bart reed het gras af.

En dat zo allemaal op ‘t onverwachts. Heh. Niet van mijn gewoonte, neurotisch als ik ben :-p

Eshashje

elandklein

Lieve blogleeskindertjes, meet Eshash, oftewel Eland, maar dan op zijn Kobes.

Eshash is Kobes favoriete knuffel, die hij niet meer kan missen. Hij heeft er lang over gedaan om te beslissen wat zijn favoriet ging worden, maar de jury is unaniem dezer dagen.

Helaas, door dat lange wachten is een tweelingsbroer (of -zus, we gaan niet discrimineren) niet meer te vinden. Zelf had hij de knuffel gekregen, dus het was helemaal tasten in het duister. Onlangs heb ik bij een vriendin wel een nieuw exemplaar gevonden, maar aangezien zij elanden verzamelt, vond ik het ook nogal grof om haar het beest te ontfutselen. Gelukkig heb ik daardoor wel enige gegevens kunnen verzamelen: het beestje werd twee winters geleden in de Casa verkocht onder de naam “winter rendier”, voor 9,99 euro (cheap ass nonkel :-p ) met als codenummer 211548. Casa kan hem niet meer bestellen, en hij is na al die tijd ook nergens meer voorradig natuurlijk.

Vandaar dus mijn oproep: wie heeft een dergelijk beestje staan, en kan er probleemloos afstand van doen? Ik zal er uiteraard voor betalen, dat is niet het probleem hier. Je zou er Kobe gelukkig mee maken, en mij een gerust hart bezorgen (want ik mag er niet aan denken dat hij het beest kwijtraakt, hij wil in dagen niet meer slapen denk ik).

Mocht je vrienden en vriendinnen willen doorverwijzen naar deze post, ik zal u dankbaar zijn!

Nog meer verwennerij

Da’s tenminste hoe Wolf het zelf noemt :-p

Gisteren moest mijn auto binnen in de garage, in Ledeberg. Omdat ik geen zin had om te zitten wachten met een vijfjarige, namen we de tram naar de Zuid. Wolf zag dat helemaal zitten: gaan winkelen met zijn mama! En jawel hoor, de buit was vrij snel binnen voor hem: twee nieuwe T-shirts (“Moh papa, die zijn wel mega cool hoor! Zo eentje van Star Wars met een lichtzwaard op, en dan nog enen van Spiderman! Wijs he!”), een lichtere zomerbroek die deze keer hopelijk ni├ęt afzakt, en een “vetcoole” zonnebril van Batman. Die laatste had hij al lang nodig: hij is blijkbaar ook behoorlijk lichtgevoelig, net zoals ik.

De liften en roltrappen waren op zich trouwens ook een attractie. Ik wilde in de Veritas voor de Tweiclub nog snel een paar haaknaalden halen, en toen overhaalde hij me om een bolletje feloranje wol te kopen, voor een paar vingerloze handschoentjes voor hem. “Die gaan zoooo mooi en zoooo warm zijn he mama, en dan kan ik mijn vingers zo nog helemaal gebruiken.” Hij kan het vooral niet uitleggen :-p

Een ‘Australisch’ ijsje later zaten we weer op de tram, en bleek er veel meer werk te zijn aan mijn auto dan gedacht. Gelukkig kregen we een vervangwagen, wat hij alweer een hele belevenis vond.

In de namiddag waren er dan hier een paar leerlingen van me, zodat hij zich de hele tijd bijzonder onzichtbaar en charmant heeft opgesteld, een echte gentleman.

Vandaag zijn we dan, ook al een vakantietraditie, MacDonalds gaan eten hier om de hoek, waar er een PlayPalace is. Hij eet dan altijd bijzonder snel, zodat hij kan gaan spelen. Het cadeautje van de Happy Meal vindt hij ook altijd fijn, hoe banaal het soms ook is. En dat we aansluitend een paar (broodnodige) zomerschoenen zijn gaan halen, en dat hij daar dan nog twee Spidermans heeft gekregen om op zijn Crocs te steken, vond hij al helemaal schitterend. Om over het feit dat hij er gratis draden voor een scoubidou heeft gekregen, nog maar te zwijgen: hij loopt al de hele middag te pronken met de armband die ik ermee gemaakt heb.

“Mama, ik ben toch een gelukzak h├ę. Ik denk dat ik de gelukkigste jongen ben van de hele wereld! En daarom krijg jij een mega grote knuffel!”

Je zou het er toch gewoon om doen, nee?