Cocktail met onder andere gepureerde aardbeien, room en cacaopoeder.

Hmm.

Alternatieve geneeswijzen, ik sta daar nogal sceptisch tegenover. Aan de andere kant: acupunctuur wordt al meer dan drieduizend jaar met succes beoefend in China, het kon dus wel eens nuttig zijn. Ik had er trouwens niks bij te verliezen, behalve dan dat mijn ma zou stoppen met zagen (sorry he ma :-p ).

Jan stond hier dus deze avond, met zijn naalden en de nodige documentatie. Elke naald zit individueel steriel verpakt en wordt daarna weggegooid, dat was dus geen probleem. Jan vroeg eerst een hoop dingen over mijn algemene gezondheidstoestand, over de specifieke problemen, en vroeg me daarna te gaan liggen in de zetel.

Man, bizar! Hij stak een naald in mijn hand en eentje in de plooi van mijn arm, en… Ken je dat, van die flannetjes waar je zo een lipje moet aftrekken, zodat de druk wegvalt en het flannetje met saus en al op een bordje staat? Zo voelde het aan: alsof iemand een gaatje in mijn sinus had bijgemaakt, zodat die kon leegstromen. Raar, maat! Ik had voor het eerst in weken trouwens weer lucht!

Hij heeft dan nog een aantal naalden bijgestoken in mijn voorhoofd en rond mijn neus, en dat was echt wel raar. Niet echt aangenaam ook, trouwens, maar bon.

Helaas liepen de sinussen weer vol later op de avond, maar er is dus wel degelijk iets van.

Er komt een vervolg op, dat weet ik zeker, want het is te bizar om het zo te laten. Benieuwd wat mijn ORL daar morgen op zegt…

Dat het lijk frisjes is vandaag.

Het zijn lange dagen, op die manier.

En hij mag dan misschien wel graag in de media komen, en vooral ook weten hoe hij ze bespeelt, maar hij werkt er hard genoeg voor ook. Zes jaar geleden bestond zijn bedrijf uit twee man, hijzelf inbegrepen. Nu zijn ze met rond de zestig. De eerste die zegt dat hij niks doet voor de economie, mag zelf eens werkgever worden van zestig man, op zes jaar tijd.

En ja, daar ben ik trots op, ja. Dat is wel de mijnen, hé!

Al een chance dat ne mens het nummer van zijn inktpatronen weet…

Netlash-bSeen, een webbedrijf aan de Voorhavenlaan, vond dat het een tegensignaal moest geven tegenover de staking. Niet dat CEO Bart De Waele iemand het stakingsrecht ontzegde, maar hij vond dat er andere manieren zijn. Zoals in dialoog treden.

Daarom organiseerde hij deze voormiddag een debat met hemzelf en zes medewerkers, met als moderator Karel Van Eetvelt van Unizo. Een echt debat werd het uiteindelijk niet, eerder een informatief gesprek tussen de twee partijen aan tafel, waarbij vooral geluisterd werd naar de mening van de tegenpartij. Van Eetvelt was ook eerder deelnemer dan moderator, want hij nam vaak ook zelf een stelling in. Een echt debat zat er sowieso niet in, omdat er niemand was vanuit vakbondskringen, of iemand die echt voor de staking opkwam. Dat was ook niet direct de bedoeling, dixit Bart De Waele: hij wilde eerder een positief signaal geven, namelijk dat er andere manieren zijn om protest te uiten dan het ganse land plat te leggen.

Karel Van Eetvelt bevestigde dat: hij vertelde dat verschillende media hem gecontacteerd hadden met de vraag of zij ergens een foto konden nemen van hem met een deurwaarder bij een stakingspiket. Kwestie van de twee partijen keihard tegenover elkaar te zetten. Van Eetvelt weigerde dat: hij praat vaak en veel met de vakbondsleiders, alleen zijn dergelijke gesprekken niet sexy genoeg voor de media. Uiteraard vormen zij tegengestelden aan de basis, maar uiteindelijk proberen ze telkens weer tot een vergelijk te komen, en zijn er meer positieve gesprekken dan negatieve.

Ook vandaag was er weinig pers aanwezig, omdat een dergelijke positieve actie geen mooi artikel oplevert, laat staan knappe foto’s. De deelnemers waren nochtans positief: er werd gesproken over pensioenen, en wat de grotendeels jonge mensen hierover dachten. De generatiekloof met de babyboomers kwam aan bod, net als De Waeles stokpaardje: de loonindex.

Was het een verhelderende discussie? Nee. Was het een positief signaal, zonder afbreuk te willen doen aan de idealen waarvoor de stakers actie voeren? Ja.

Prachtig boeket dat Bart gekregen heeft als bedanking van de mensen van Eurotuin. Ikke blij!

Dat ik zonder klank zit, ging de pret niet drukken: Bart was er per slot van rekening ook nog.

Dacht ik.

Want rond een uur of tien in de voormiddag begon Bart zich plots misselijk te voelen, met buikkrampen, en kroop hij in zijn bed. De kinderen waren gelukkig rustig, zodat ik op ‘t gemak mijn lasagne kon afwerken.

Tegen twaalf uur riep ik Bart op, maar die zag maar bleekjes, en rond half een waren Dirk en Ilse hier, mét heerlijke aperitiefhapjes en een fles champagne. Bart zat erbij en keek ernaar, en was ook weinig van zeg. Gelukkig waren de kinderen dolenthousiast over het cadeautje van peter Dirk: het spel Skylanders voor de Wii, met in totaal vier ventjes.

Na het voorgerecht – scampi’s geflambeerd in de pastis – zag Bart er intussen zo lamentabel uit, dat hij maar weer in zijn bed is gekropen. De tafelconversatie was zo een beetje bizar: geen gastheer, en een gastvrouw die niet mag spreken. Goed bezig :-p Gelukkig lieten Dirk en Ilse het niet aan hun hart komen, en genoten ze van de grote schotel verse lasagne met massa’s groenten.

Na die hoofdschotel werd het nieuwe spelletje opgestart, en Wolf was er meteen mee weg, het was een plezier om naar te kijken. Naar het dessert – een schitterende chocoladetaart – keken de jongens zelfs met moeite om, zó wijs was dat spelletje.

Dirk en Ilse zijn nog gezellig blijven plakken tot rond een uur of vijf, zo’n groot impediment was mijn spraakgebrek dus blijkbaar nog niet.

Ik had in elk geval een fijne middag, en de kinderen ook. En Bart? Die is blijven slapen tot zeven uur, heeft dan wat gegeten, en is dan opnieuw in de zetel gekropen onder een dekentje. De duts.

En toen schreef Wolf dit op mijn gelamineerd blaadje.

Zo wordt er hier dus naar een film gekeken.