Witch

acht kaarsjes, jawel.

Woensdagnamiddag met vriendjes

Voor wie het filmpje zou gemist hebben: de twee kleinste jongens vooraan zijn Wolf en Kobe. Ze komen niet veel in beeld omdat ze niet echt aan het zingen zijn natuurlijk, ze zijn opvulling voor den hoop. Maar toch :-)

Kobe heeft nog dagen daarna van “Rossekop” lopen zingen…

Wolf vroeg al een tijdje om zo’n pot parels van de Ikea: hij had dat in de vakantieopvang gezien, had daar toen vanalles mee gemaakt, en vond dat de max. Gisteren heb ik eindelijk ook rekkerdraad meegenomen uit de Delhaize, en dus toog hij aan het werk.

Voor zichzelf heeft hij een blauw-rode armband gemaakt, ik kreeg er eentje met paars, zwart en wit. Merel is zot op haar paars-roze, en Kobe loopt rond met een geel-groene.

Hij gaat er als nieuwjaarscadeautje eentje maken voor alle kleinkinderen. Gewoon, omdat hij dat zo leuk vindt.

Nee, heren, dat heeft niks te maken met genetkouste en van konijnenoren voorziene pronte jongedames. Dat heeft zelfs totaal niks in die sector te zien.

Wolf had vandaag voor het eerst vriendjes die zomaar kwamen spelen. Zomaar, zonder verjaardagsfeestje of ouders die eventjes hun kind kwijt moesten, of eentje dat toch bleef plakken omdat ik hen was gaan afhalen van de turnles.

Wolf had gewoon aan zijn twee beste vrienden verteld over Lego Heroica, en blijkbaar met zoveel gusto dat ze het dolgraag eens wilden spelen. En dus werden er hier twee zevenjarigen netjes aan de deur afgeleverd rond een uur of twee, om dan om twintig na drie terug opgehaald te worden voor de gezamenlijke turnles.

Ik denk dat ze eigenlijk wel vaker eens mogen komen spelen. Da’s lekker rustig, en Wolf is er verzot op.

Wolf is ziek.

Op zich is dat niet echt bijzonder, dat gebeurt wel vaker. Zondagavond had hij, in het terugkeren van bij Omaly en Bompa, moeten overgeven in de auto. Ook dat gebeurt wel vaker. Gisteren was hij dan toch naar school gegaan, maar ze belden al snel dat ik hem moest halen, dat het niet meer ging.

Deze morgen heb ik hem dan bij mijn ouders afgezet, want het ging duidelijk nog niet erg goed. Hij heeft daar vooral veel geslapen, en nauwelijks gegeten.

Rond zes uur – ik had nog repetitie met een aantal collega’s en leerlingen voor een cultuuravond nu vrijdag – ben ik dan snelsnel Kobe gaan ophalen in de opvang en daarna Wolf gaan afhalen. En dan naar huis, hen eten geven en in bed steken. Bart had gelukkig Merel opgehaald intussen.

Maar ik ben moe. En door en door koud. En ik krijg het allemaal niet meer helder in mijn hoofd: er zijn zodanig veel dingen waar ik aan moet denken, die ik niet mag vergeten, die nog moeten geregeld worden, dat het soms een beetje te veel wordt.

Ik denk dat ik direct eens een lange stoomdouche ga nemen. Om op te warmen, en misschien iet of wat meer helderheid in mijn hoofd te krijgen.

Duim met mij dat ik niks vitaals vergeet de komende dagen. Ugh.

Eindelijk is het gelukt: ik heb mijn Wolf ook aan het larpen gekregen! (Voor wie niet weet wat larp is: kijk hier). Hij was al langer gefascineerd door mijn kostuums en verhalen, en nu kon hij eindelijk zelf eens ondervinden wat het was.

Sinds een paar jaar is er namelijk een kinderlarp voor kinderen van zes tot twaalf. Vorige keer waren we al bezet de bewuste dag, maar deze keer lukte het wel, en hij had er al weken naar uitgekeken! Tegen tien uur stonden we in Geel, en liep het vol met wild enthousiaste kinderen. Het systeem was schitterend in zijn eenvoud, en vroeg nauwelijks uitleg. Wolf had gekozen om magiër te zijn, maar liep al vlug met twee zwaarden in zijn handen, en stormde bij elk gevecht in de voorste linie op de slechterik af. Hij strààlde. Alleen jammer dat het geregeld begon te gieten: het terrein was één grote modderpoel, en zelf waren de kinderen bij momenten doornat.

Ach ja, ze vonden het blijkbaar niet erg: toen het rond half acht gedaan was, heb ik hem verse droge kleren aangetrokken, en zijn we naar huis gereden. Rond half tien nam hij een hete hete douche, trok zijn pyama aan, en was binnen de paar seconden in slaap.

Wedden dat hij het er nog wekenlang over heeft? Hij zei nu al, vlak voor ik hem instopte: “Mama? Wanneer mag ik terug naar Ankoria?”

Mijn kleine Wolf wordt groot, jawel.

Ik ben vandaag namelijk met hem een scoutshemd gaan kopen, compleet met alle badges erbij.
Vorig jaar kreeg hij nog geen, omdat ik eerst wilde zien of hij eerder een aardje naar zijn moeder had (20 jaar jeugdbeweging) of naar zijn vader (gloeiende bloedhekel aan alles wat naar jeugdbeweging neigt). Het is dus het eerste geworden: hij gaat zeer graag naar de scouts, al lukt het lang niet altijd omdat we op zondagnamiddag nogal vaak andere verplichtingen hebben.

En dus zijn we richting Lange Violettestraat getrokken, en liep hij trots als een pauw rond in zijn nieuwe hemd. En mag mama vandaag nog een hoop badges op het hemd naaien. Al een geluk dat ze daar in de winkel een handleiding van hebben, want al die dingen hebben een vaste plaats.

En glunderen dat hij deed! Volgende keer neem ik een foto, beloofd.

Omdat ik eigenlijk bijna alleen maar foto’s post van mijn meisje, heb ik ook even fotootjes getrokken van de anderen. Bij deze dus :-)

Vrijdag had Wolf een gans pak toetsen van rekenen mee: effectieve toetsen, en oefeningen die op punten werden gezet. Hij deed heel erg nonchalant over die toetsen, en dus bekeek ik ze eens grondig. En was ik op slag een bijzonder trotse mama.

Want mijn Wolf, die heeft amper één enkel verstrooidheidsfoutje gemaakt, waardoor hij één keer 24,5/25 had. En voor de rest alleen maar maximumscores.

Ik gaf hem er een superdikke knuffel voor, en ik weet eigenlijk niet wie van ons twee er het meest glunderde.

(En toch kon ik het niet laten een wenkbrauw op te trekken bij dat ene domme foutje, waarvoor hij ’sorry’ stamelde en heel erg schaapachtig keek, zoals alleen jongetjes van zeven schaapachtig kunnen kijken.)