Fake it till you make it

Ik heb het hier al een paar keer gehad over mijn oud-leerling Kamiel: hij filmde me ooit als een werkje voor het RITS, ging daarna effectief voor de televisie werken, bedacht toen het format “Sorry voor alles” én won daarmee gewoon een Emmy.

En nu heeft hij een boek uit, dat hij nota bene binnenkort zelfs voorstelt in het Sportpaleis. Heb ik het boek al gelezen? Nee, het moet nog uitkomen én ik moet nog in de boekhandel geraken ook. Tsja. En dan hem er ooit een krabbel in laten zetten, dat ook natuurlijk.

Maar ik ben er nu al zeker van dat het goed is: Kamiel heeft zo’n goed gevoel voor humor, zo’n creatieve geest en zo’n knappe manier van schrijven dat ik er nu al gewoonweg zeker van ben dat het goed is. Maar ik hou u op de hoogte zodra ik het boek gelezen heb, geen probleem.

Intussen: bent u op zoek naar een leuk cadeautje dat voor een keertje geen fles wijn hoeft te zijn? Rep u dan naar een boekhandel of leun achterover in uw zetel met de smartphone in de hand om het online te bestellen.

Zeg dat ik het u gezegd heb.

 

Certaminacomité

De vorige vergadering was ik vergeten te noteren in mijn agenda en ik stond die avond vierdubbel geboekt. Tsja.

Vandaag nam ik echter weer fluks de trein naar Brussel, stapte tot het Consciencegebouw, en stelde vast dat er amper 5 grijzende heren aanwezig waren: geen jongere mensen, geen vrouwen zelfs. Ah bon?

Maar om een of andere reden werd het wel een jolige vergadering, waarbij we toch wel een en ander konden afwerken. En tegen vier uur kwam ook Gwen van Hasselt, zodat we na de vergadering nog rustig iets konden drinken in ‘t station en daarna samen de trein namen. Echt, zonder Gwen had ik nooit overwogen om in het Certaminacomité te komen, maar dit kletsen doet ons gewoon goed.

Ik stapte mee uit in Gent- Sint-Pieters en zij gooide me af aan de Dampoort waar mijn fietsje stond. Op een fijne dag als vandaag was ik namelijk met de fiets gekomen: zo ver is dat nu ook weer niet.

Geen idee waarom de sfeer op die  vergadering zo… jolig – ja, da’s toch wel het correcte woord – was, maar ik vond het echt wel amusant. Vreemd volk, die classici, maar echt wel sympathiek. En dus vooralsnog nog geen spijt van de beslissing om in het olympiadecomité te gaan.

 

Orpheus en Eurydice revisited

Toen ik vroeger, zo’n vijftien jaar geleden, de eerstekes nog gaf, gaf ik elk jaar een speciale les: begrafenisrituelen bij de Romeinen en daarna het verhaal van Orpheus en Eurydice volgens Vergilius. Ik deed dat in het lokaal van de lockers: zo goed als volledig verduisterbaar en met die griezelige ijzeren deurtjes rondomrond als van een mortuarium. En zelf was ik dan volledig gothic opgekleed, compleet met zwarte lippenstift, lange gewaden, pinnenhalsband en the works. Op de achtergrond speelde Profane Grace, zeer duistere soundscapes, en het enige licht kwam van vier zwarte kaarsen. Geloof me, de sfeer zat er wel in, en het waren de enige lessen waarvoor ik spontaan een applaus kreeg.

Nu werd er vandaag een Talendag georganiseerd, en uiteraard konden we met de vakgroep Klassieke Talen niet achterblijven. Lucie gaf een introductie Italiaans bij de derdes, Ellen een lesje Grieks schrijven in de eerstes en ikzelf dus nog eens die fameuze les, maar liefst zes keer na elkaar, 160 leerlingen, 4.5 uur aan een stuk.

En blijkbaar heb ik het nog altijd: ook hier kreeg ik bij het uitblazen van de kaarsjes een applaus. En ja, nog altijd met evenveel liefde gedaan.

Stevige donderdag

Normaal gezien heb ik op donderdag enkel les van halfnegen tot tien over tien, en dan heb ik de rest van de dag vrij voor voorbereidingen en administratie.

Niet vandaag. Ik stond om half negen netjes op school om er in de voormiddag een fotowandeltocht door Mariakerke te begeleiden, net zoals dinsdagvoormiddag. Al is begeleiden eigenlijk niet het correcte woord: ik moest namelijk gewoon op controlepost staan. Dinsdag was dat aan het kapelletje aan de Beekstraat, en toen had ik blijkbaar wel wat bekijks, zo gezeten op mijn gat tegen de deur van de kapel, onder een grote rode paraplu. Oh, en af en toe een groep leerlingen die langskwam en dan een paar foto’s maakte, zoals onderstaande, met mijn 5 LMT ^^

Vandaag zat ik de hele voormiddag in mijn auto op de Gerard Willemotlaan, aan het huis van Gerard Willemot, waar een gedenksteentje van, jawel, Gerard Willemot ligt. Ik heb zelfs staan praten met diens kleinzoon.

En in de namiddag was er opnieuw de GPStocht in Gent met de andere helft van de leerlingen en gelukkig opnieuw stralend weer, zij het ietsje kouder deze keer. Ik fietste opnieuw rond op het parcours, en zag dat het echt wel in orde was.

Als beloning heb ik mezelf dan getrakteerd op een koffietje bij Labath, gewoon een rustmomentje voor mezelf.

Ik was netjes op tijd thuis om nog wat werk te doen, en dan tegen half acht in het Groot Begijnhof in de Lange Violettestraat te zijn voor de generale repetitie van Djiezes!

Stevig dagje, maar wel een leuke.

 

Leerplanimplementatie

Yup, de titel alleen al is al een mondvol, en het werd vandaag nog pakken en pakken erger.

Zoals al zeer uitgebreid in het nieuws is geweest, komt de onderwijsvernieuwing eraan, met een brede eerste graad. Nu, bij ons op school is dat eigenlijk al grotendeels zo, qua programmatie moet er bijna niks veranderen. Ook de leerinhouden veranderen nog maar eens,  maar gelukkig komt er deze keer ook  een apart leerplan voor de twee uur Latijn in het eerste jaar.

Alleen… Er komt een hoop overkoepelend gedoe bovenop. Niet altijd slecht hoor, daar niet van, maar een hoop extra werk, administratie, nieuwe leerboeken, nieuwe werkvormen, en vooral veel onduidelijkheid.

Vandaag reed ik dus vrolijk met het fietsje richting Voskenslaan om er de leerplanimplementatie Latijn en Grieks te volgen, gegeven door ene Gwen Steenkiste. Het was eigenlijk best wel leuk om haar in haar nieuwe rol te zien en haar te horen goochelen met al die zware terminologie. Want geloof me, het duizelt me al de hele dag met transversale competenties, sleutelcompetenties, curriculumdossiers, leerplanimplementatie, didactische cahiers en meer van dat soort dingen. Zij kent er gelukkig volledig haar weg in – ze heeft de cahiers zelf geschreven! – en ik kan altijd extra uitleg vragen.

Het werd een zware dag, maar ik heb er wel behoorlijk wat van opgestoken. En ik heb Gwen nog eens gezien, wat altijd mooi meegenomen is.

Maar daarna ben ik wel met de auto met Merel naar de muziekles gegaan: al dat gefiets was eventjes welletjes.

Vergadering, iemand?

Goh, ‘t was vandaag gelijk een beetje overdreven. Ik moet dus lesgeven van 10.10 uur tot 12.05 uur, standby staan tot 12.55 uur, en dan opnieuw lesgeven van 13.45 uur tot 15.25 uur.

Ik dacht oorspronkelijk van nog een beetje te recupereren van de OpenSchoolDag, maar dat was blijkbaar buiten de waard gerekend. Om 9.00 uur moest ik namelijk al bij de directie zijn, om als vakgroepvoorzitter van de vakgroep Klassieke Talen een aantal dingen te overlopen. We werden goedgekeurd, gelukkig maar. We zijn maar met drie, zijn niet echt vriendinnen, maar als collega’s werken we schitterend samen. Of een stuk nu door Lucie, door Ellen of door mijzelf gegeven is, het maakt niet uit, we zitten perfect op dezelfde lijn, en dat is zalig.

Enfin, ik was net op tijd buiten om les te geven, en aangezien ik tijdens mijn permanentie geen studie moest doen, kon ik ook rustig eten.

Over de middag had ik dan een bijeenkomst met een aantal zesdejaars en collega Nikolaas om eens te kijken wat we gaan doen qua muziek op de proclamatie. Alweer net op tijd buiten om opnieuw te gaan lesgeven.

En na die les moest ik me nog reppen om op de vergadering van de commissie communicatie te zijn, tot een uur of vijf.

Al een chance dat het eigenlijk drie constructieve vergaderingen waren, want drie op een dag, als je moet lesgeven, is misschien een beetje overdreven. En al een chance dat ik geen studie moest geven, of het werd helemaal nipt.