Instagram

Nee, echt lang zit ik zelf nog niet op Instagram. Ik steek al genoeg tijd in al die sociale media, en ik vond dat ik er al genoeg had. Mijn foto’s zet ik hier op mijn blog, ik zag niet direct de noodzaak. Maar… veel jonge gasten zitten niet eens meer op FB, enkel op Instagram, en dus, tsja, ben ik maar overstag gegaan.

Hetzelfde geldt voor de school. Ik doe daar natuurlijk de website maar ook de Facebookaccount, en sinds december heb ik ook daar een Instagramaccount toegevoegd. Er zijn nu eenmaal een hoop losse foto’s die op zich wel leuk zijn, maar waar ik moeilijk een blogpost kan aan wijden. Ze geven vaak wel de sfeer weer van de school, en dus is er nu de instagramaccount, waar ook andere collega’s af en toe een contributie aan doen, zoals dit zicht uit het lokaal van Engels.

Enfin, hier te vinden dus: https://www.instagram.com/atheneum_mariakerke/

 

Zotte dag

Yup. Dit valt onder de categorie “zotte dag”.

Om half negen was ik met de jongens op school om foto’s te nemen van de actie “De Warmste Klas” voor Music for life. De hogere jaren liepen rondjes onder een serieuze ambiance, en ik liep rond en probeerde die vast te leggen. Dat verslag kan u hier lezen, uiteraard.

Om half elf had ik mijn eigen klasje om rapporten uit te delen, en daarna mochten de hogerejaars de examens inkijken, terwijl nu de lagere klassen rondjes liepen voor datzelfde goede doel. En tussendoor nam ik ginder nog wat meer foto’s.

Tegen twaalf uur gooiden we de leerlingen buiten, ruimden op, en om een uur was er lunch voor ons. Kwestie van nog even gezellig samen te zijn, en toch niet een extra halve dag vrij te hebben. Beter in elk geval dan de leraarsvergadering van vroeger…

Tegen drie uur reed ik naar huis, viel prompt in slaap, om kwart na vier wakker gemaakt te worden om Kobe naar zijn muziekles/concert te brengen. Ik reed meteen door naar het ziekenhuis naar ons pa, en vandaar rechtstreeks naar Merelbeke om daar tegen 18.00 uur in te zingen en om 20.00 uur ook effectief een concert te zingen. Dat was in de kerk in Munte, waar blijkbaar ook vijf reuzen opgeslagen staan.

Nee, ik heb de kinderen niet bepaald veel gezien vandaag. Tsja. Blij dat er vakantie is nu, want het zal nodig zijn. Veels te drukke dag.

 

Oudercontact

Dat het een stevig oudercontact was, vandaag. Ik heb een paar heftige gesprekken moeten voeren, en een paar leerlingen én ouders helaas moeten ontgoochelen. Ik heb er ook wel een paar kunnen geruststellen.

Maar vooral heb ik bijna een knuffel gekregen van een mama. Ze heeft me dan maar een doosje Ferrero gegeven in de plaats.

Ik had hier eerst neergeschreven waarom precies, maar eigenlijk kan ik dat niet maken: dat is een persoonlijke zaak. Samengevat: ik heb blijkbaar gewoon een ommekeer in het studiegedrag van haar zoon kunnen bewerkstelligen, en ik hoop dat dat nu ook zo blijft.

Ze was in elk geval ongelofelijk dankbaar, en ook voor mij is dat zo een van die momenten waarvoor we het doen. Ik hoop dat die leerling me nooit zal vergeten.

Getekende zeeslangen

Om het voor mezelf wat plezanter te maken, maar ook omdat ze op die manier tonen of ze hun tekst begrepen hebben, heb ik mijn vijfdes op hun examen een stukje doen tekenen. Ja ik weet het, ik heb een slecht karakter.

Het gaat over het paard van Troje, en hoe de priester Laocoön, als hij durft twijfelen aan de goede bedoelingen van de Grieken met dat paard, verscheurd wordt door twee enorme zeeslangen. De tekst van Vergilius gaat als volgt:

Ecce autem gemini a Tenedo tranquilla per alta
(horresco referens) immensis orbibus angues
incumbunt pelago pariterque ad litora tendunt;
pectora quorum inter fluctus arrecta iubaeque
sanguineae superant undas; pars cetera pontum
pone legit, sinuatque immensa volumine terga.
Fit sonitus spumante salo; iamque arva tenebant,
ardentesque oculos suffecti sanguine et igni,
sibila lambebant linguis vibrantibus ora.

Mijn eigen vertaling: “En kijk, daar kwamen echter uit de richting van Tenedos over de kalme zee (ik krijg nog koude rillingen bij de gedachte alleen al) twee slangen in enorme kronkels. Ze stortten zich in de zee, en trokken zij aan zij naar de kust. Hun tussen de golven opgerichte borst en hun bloedrode kammen staken boven het zeeoppervlak uit; de rest van hun lijf streek achteraan over de zee, en deed hun enorme ruggen kronkelen in een bocht; je kon het geluid horen in het schuimen van de zee. En reeds bereikten ze de kust, en hun brandende ogen waren doorlopen met bloed en vuur. Ze likten met hun trillende tongen hun sissende muilen.”

Opdracht: teken minstens één beest. Ik wilde dus zien: een kam, een uit het water opgerichte borst, rode vlammende ogen, een tong, en een lijf dat achteraan kronkelde over het wateroppervlak.

Juist ja. Ik heb me een breuk gelachen met sommige van de amechtige meelwormen die ik gekregen heb, maar dat maakte niet uit voor hun punten: het is per slot van rekening Latijn, en geen tekenles. Ik heb dat trouwens in 2012 ook al eens gedaan, en toen kreeg ik dit.

1.
2.
3.
4.
5.
6.
7.
8.
9.
10.

Ter vergelijking: dit is het voorbeeld dat ik aan bord zet:

Gaan spelen bij een vriendje!

Ik mocht van mezelf vandaag gaan spelen bij een vriendinnetje als mijn vijfdes verbeterd waren. Keigoeie motivatie, geloof me!

Want tegen een uur of drie stond ik in Aaigem bij Sophie, mijn vriendin van in het lager middelbaar, die vorige week geopereerd werd aan haar galblaas. Ik had een taartje mee, en we dronken goeie koffie en hadden nog veel betere babbels.

Blijkbaar ligt haar huis te midden van een ganse cacheroute, en dus duffelden we ons stevig in en gingen een cache een tiental meter verder oppikken. Dat vond ze zo amusant dat we nog eentje verder gingen zoeken. En daarna nog eentje, en dan nog eentje een pad in aan een bosrand. Ze was daar zelfs nog nooit geweest, en dat amper op een paar minuten van haar deur. Cachen, een topbezigheid!

Toen was het intussen zo donker geworden dat het gewoon niet meer lukte om verder te doen, en daarbij, het was ook welletjes voor Sophie, die eigenlijk ook een bronchitis heeft.  Maar ik had een ongelofelijk ontspannende, aangename namiddag met mijn vroegere bestie, en ik zie het helemaal zitten om morgen weer lekker verder te verbeteren.