Kijk, dit moet me even van het hart: een fles champagne of wijn is géén goeie bedanking!

Bart gaat heel regelmatig gaan spreken voor diverse gelegenheden. Is het iets commercieels, of gaat het uit van een commerciële organisatie, dan laat hij zich daarvoor betalen. Dat spreekt voor zich: tijd is geld, en hij heeft er ook de nodige voorbereiding aan.

Hij gaat echter ook regelmatig spreken op hogescholen en in diverse opleidingen, waar hij doorgaans niks voor vraagt, omdat daar weinig budget voor is.

Hij krijgt vaak een bedanking, meestal pro forma, in de vorm van een fles wijn of champagne. Nice, maar wij drinken geen champagne, enne… Kan het nóg onpersoonlijker? Er is natuurlijk niks makkelijkers dan gewoon een strikje rond een fles te doen en af te geven. Klus geklaard. Yay.

Zelf maakt hij soms de opmerking dat ze hém eigenlijk geen cadeau moeten geven, maar wel zijn vrouw, die door de lezing hem toch maar weer een avond moet missen. Daar heb ik uiteraard geen bezwaar tegen, en inderdaad, soms is het een mand met streekproducten, of iets van chocolade of zo.

Maar donderdag waren we beiden zeer aangenaam verrast: hij was een gastles gaan geven in Leuven, en die mensen hadden er echt hun werk van gemaakt! Hij kreeg een verwenpakket, speciaal op maat: zes verschillende soorten speciale koffie – echt wel lekker, ik geniet er volop van – met speciale chocolade erbij, een voorleesboek voor de kinderen, en een klein flesje champagne voor de geboorte van Merel. Oh, en een hele leuke touch: een blikje Nalu, Barts favoriete oppepper.

Diep moet je niet graven in Barts twitter of blog om te weten dat hij kinderen heeft, net opnieuw vader is geworden, en dat hij een koffiefan is. Maar het is de moeite die ze gedaan hebben, die het zo leuk maakt: je voelt je tien – wat zeg ik: honderd – keer meer geapprecieerd dan met een fles champagne.

Dus, lieve organisatoren: als je nog eens een evenement (wat voor soort dan ook) op poten zet, denk dan even na wat je de mensen geeft, zeker als ze gratis langskomen voor jou. Is een klein beetje moeite teveel gevraagd?

En sorry tegenover onze vrienden: jullie krijgen de komende jaren, als we bij jullie op bezoek komen, een fles champagne als cadeautje. We moeten toch iéts met al die flessen in de berging?

Kunt ge dat nu geloven???

Ik ben twintig kilo kwijt, vind van mezelf dat ik er verdomd goed uit zie tegenwoordig, en dan ga ik broeken kopen, ben ik amper één maat kwijt!

Ik had maat 50 (I know I know), heb ik toch wel weer twee keer een 48 moeten kopen zeker! Waarom kunnen er nu geen centimeters van mijn dik gat af zijn?

Aaaarrghh!

Volgens het Vaticaan had IVF nooit mogen bestaan.

Wel, allerliefste Kerk, kijk naar onderstaande foto, en zeg me eens zonder blikken of blozen dat zij dus nooit hadden mogen bestaan. En dat ik de overblijvende embryo’s niet had mogen schenken aan kinderloze echtparen voor wie zij de laatste kans vormden.

Ik noem mezelf nog steeds christelijk, maar het predicaat ‘katholiek’ wil ik deze dagen liever niet meer horen.

Want, liefste Kerk, weet je wat? Fuck off!

Stoom kwam uit mijn oren, vorige week, toen ik zonder meer ongenuanceerd in de krant las dat je meer slaagkansen hebt aan ‘t unief als je uit het katholieke net komt, dan als je uit het GO! (Gemeenschapsonderwijs) komt. Tsja, zo kan ik het ook: als konijn heb je meer kans om geschoten te worden in november in de polders, dan in mei in een hokje in een stadstuin. Serieus?

Het GO! heeft nu eenmaal meer leerlingen uit sociaal armere milieu’s, en het katholieke net telt meer ASOscholen, en dan is het niet moeilijk natuurlijk. Als je echter rekening houdt met achtergrond en het type school, zijn er quasi geen verschillen meer qua slaagkans. Dat ze dát eens in de krant zetten, zeg!

Soit, er kwam een artikel binnen in de interne krant van het GO!, en dat wil ik jullie niet onthouden.

Latijn en Grieks horen zéker thuis in het GO!

01/10/2010

Naar aanleiding van een artikel in De Standaard van maandag 27 september 2010 schreef het GO! een reactie onder de titel Slaagkansen in het hoger onderwijs. Zijn Latijn en Grieks de ingrediënten voor succes?. Nogal wat leerkrachten Latijn en Grieks lazen hierin de voorbode voor de afschaffing van hun vak. Dat is begrijpelijk en siert hen ook in hun liefde voor de vakken, maar is niet nodig.

De tekst is een reactie op een artikel in de Standaard waarin de resultaten van een studie van Vives voorgesteld werden. In de Standaard en in de studie ‘vergeten’ de auteurs de link te leggen tussen slaagkansen in het hoger onderwijs en de sociale achtergrond van de student. Ze koppelen er de slaagkansen aan het feit of leerlingen al dan niet een afdeling met Grieks en Latijn hebben gevolgd.

Het GO! meende hierop te moeten reageren door een pleidooi te houden voor een echte democratisering van het onderwijs.

We kunnen niet ontkennen dat er slechts weinig kansarmen doorstromen naar studierichtingen met Latijn of Grieks. Dit betekent niet dat Latijn of Grieks moet afgeschaft worden, maar wel dat we er moeten voor zorgen dat er een grotere sociale mix komt in deze studierichtingen. Dat betekent ook dat er nog werk aan de winkel is want dat de onzichtbare sociale barrière, die heel wat leerlingen weerhoudt om naar Latijn (en trouwens ook andere als elitair opgevatte studierichtingen) door te stromen, moet verdwijnen. Het GO! is dus geenszins van plan deze vakken op te geven.

Integendeel. We moeten er precies alles aan doen om ook deze vakken die bij sommige groepen van de bevolking blijkbaar moeilijker liggen te leren kennen. De culturele waarde van deze twee talen en de culturen die ermee samenhangen voor de Europese ziel is zo groot dat we die net aan zo veel mogelijk leerlingen moeten kunnen overbrengen.

Maar dat zal wellicht toch ook een creatieve aanpak vergen, want de sociale barrières die er lijken te zijn rond deze vakken kunnen we niet negeren. Het is zo’n beetje als met klassieke muziek. Die wordt ook vaak als voor slechts een kleine klasse gezien en toch is het op een radiozender als Klara, in bibliotheken overal in het land en in cd-winkels gratis of in het andere geval bijzonder goedkoop te verkrijgen. We zitten dus met een vooroordeel dat we moeten zien weg te werken. En dat is net de uitdaging van het GO! dat zich als net als geen ander steeds heeft ingezet voor het kwetsbare.

Wie suggesties heeft kan die mailen naar Luc Vernaillen (luc.vernaillen@g-o.be), pedagogisch adviseur voor deze vakken voor het GO!

Dat het vandaag mijn dagje niet was. Geen grote malheuren hoor, alleen een combinatie van kleine ergernissen.

De voormiddag viel goed mee, gelukkig: lang geslapen, vrolijke kinderen… We hebben zelfs een stuk behang verder afgedaan in de keuken, goed bezig dus.

Als maaltijd wilde ik de restjes van de vorige dagen opeten. Alleen had ik er geen rekening mee gehouden hoe graag Wolf wel cordon bleu eet, en was er eigenlijk te weinig. Hmm. Hij heeft dan maar Kobes overschot opgegeten, want die had wel meer dan genoeg. Oef.
Het feit dat ik de perziken in de ijskast had omgegooid en ik dus de halve ijskast mocht opkuisen, nemen we er maar bij.

Daarna wilde ik eigenlijk eventjes rustig in de zetel blijven, en dan vertrekken naar de Gentse Feesten, maar Kobe was blijkbaar hondemoe, en moest duidelijk eerst slapen. In bed dan maar. En hem halverwege wakker maken is eigenlijk geen optie, wegens een rothumeur dan. Tsja.

Zelf heb ik dan maar de hangmat buiten opgehangen om een tukje te doen, maar al gauw was het serieus bewolkt, en ben ik naar binnen gevlucht met ijskoude voeten.

Pas om vier uur werd Kobe wakker, met een kakpamper dan nog. Goh, na het nodige fruit konden we misschien nog aanzetten naar de GF en de poppenvoorstelling in het EFTC halen om 17.15u. Ik heb me dan maar rap opgetut (lees: lenzen ipv bril, beetje make up, en vooral ook de vogelnest op mijn hoofd temmen), en had gelukkig nog de reflex even de site van het EFTC te checken. Bleek er enkel nog een voorstelling te zijn om 17.00u, en meer bepaald die Franse tekstvoorstelling van Bahri, waar we dinsdag uit weggelopen zijn. Blah.

Geen GF dus. Toen viel mijn frank: we moesten nog een fietsje zien te vinden voor Kobes verjaardag! Ik ben beginnen rondbellen, en ben tot de vaststelling gekomen dat de meeste fietswinkels tijdens de GF gesloten zijn. Uiteindelijk werd ik doorverwezen naar Huis Tanghe, aan het Vanbeverenplein, waar ze blijkbaar nog een ganse reeks kleuterfietsjes hadden. Alleen sloot die winkel om 17.00u, en was het intussen 16.50u. De kinderen en ik hebben in vijftien haasten onze schoenen aangedaan, en op het moment dat ik wilde vertrekken, viel er nog een frank: mijn autosleutels zaten nog in het handschoenkastje van Barts auto! Grmbl.

Ik heb dat toen op Twitter gezet, en drie minuten later ging de telefoon: Bart om te zeggen dat hij ze vanmorgen had opgemerkt, en speciaal nog teruggereden was om ze op de keukentafel te leggen. Waar ik ze gewoontegetrouw opzij had geschoven zonder ze op te merken.

We zijn alsnog in de auto gesprongen, maar er was een pak meer verkeer dan verwacht, zodat we het nooit op tijd gingen halen. Changement de plan dan maar: naar de Aveve om diepvrieskoeken, en vaststellen dat de fietsenhersteller ook gesloten was.

Ik kon bij de kinderen gelukkig de teleurstelling verzachten door te zeggen dat we dan een stevig tochtje gingen fietsen, misschien zelfs naar een speeltuintje dat ik ooit had opgemerkt. In de garage stelden we vast dat mijn achterband sjiekeplat stond. Hmmm. Het ding opgepompt, en vertrokken op hoop van zege. Helaas, twee straten verder zijn we teruggekeerd, de band had het al begeven. Ik ben zelfs te voet teruggewandeld.

Bij het thuiskomen zag ik dat Bart al thuis was. Op zich uiteraard geen negatief feit, integendeel, ware het niet dat ik gisterenavond begrepen had dat hij pas laat ging thuis zijn, en ik dus niet genoeg brood in huis had. Zucht.

Neem daar dan nog bij dat ik een blikje ice tea heb omgestoten op mijn bureau, de zak van mijn favoriete kroepoek blijkbaar niet dicht was en alles dus slap, mijn arm pijn deed, ik een vriend niet kon bereiken op zijn telefoon, en nog zo wat kleine prutsen, en het hoeft dus voor mij echt niet meer vandaag.

Ik ga slapen.

Wedden dat er muggen zitten?

Kijk mensen – en ja, ik ben me ervan bewust dat degenen die ik hier eigenlijk mee wil bereiken, mijn blog niet lezen, maar het moet me toch even van het hart – NIET IEDEREEN is vergroeid met zijn gsm!

Heb je me dringend nodig, bel dan mijn vaste telefoon, mail me, of probeer me op een andere manier te spreken te krijgen, maar ga er niet van uit dat een smsje wel werkt! En nee, ook een voicemail bericht werkt niet! Ik ga mijn voicemail zelfs eens uitschakelen, denk ik, want ik beluister die toch niet.

Ik bekijk mijn gsm soms drie dagen aan een stuk niet, ik laat hem geregeld gewoon in de auto liggen, of ik leg hem verloren. Meermaals moet ik met mijn vast toestel bellen om hem te vinden.

Wil je dus dat ik iets voor je doe binnen het uur: als je me niet zelf aan de lijn krijgt, of je krijgt geen antwoord op een mailtje (want ja, ik ben wél quasi vergroeid met mijn PC), ga er dan van uit dat je pech hebt.

Maar stuur me géén smsje. Want ik zie het toch niet, of zeker niet op tijd.

Grr!

Het was mijn dagje niet vandaag (maar het beterde wel).

Het begon al verkeerd: mijn PC wilde niet opstarten. Normaal gezien helpt het dan om er een stevige lap op te geven, maar helaas, niet deze keer dus. Ik verzeker je, ik word van minder pissig. Mijn computer is heilig.

Op school ging het ook al meteen mis: een aantal leerlingen was blijkbaar gewoon in de gang blijven staan – beweren ze toch. Ik heb ze uiteindelijk toch maar binnengelaten, vijf minuten te laat. Niet goed voor mijn humeur, dat soort dingen. In de zesdes heb ik zelfs straf uitgedeeld, en dat komt ook zelden voor. Dat het tempo bij de satire dan weer prima zat, was een opsteker.

Op de middag ging ik de kinderen ophalen, en deed ik 20 minuten over vijf kilometer. Files in Mariakerke en Wondelgem City, jawel. Kobe wilde net de koekjes in zijn boekentas opeten toen ik toekwam, en dat verbood ik hem uiteraard, aangezien we nog moesten eten. Geblèr van in de speelzaal tot thuis. Yay. Toen ik de deur van de keuken opende, sloeg ik steil achterover van de stank. De poes, die nog steeds niet in orde is, had de hele keuken ondergeplast. Onmiddellijk het beest in zijn nekvel gestekt en buiten gezet, en de keuken extensief beginnen dweilen. En toen begon Kobe opnieuw te huilen omdat hij de keuken niet binnenmocht. Hmpf.

Ik was nog steeds in de keuken bezig, toen dubbel gehuil opsteeg uit de woonkamer. Wolf had een fietsje gepakt, en toen wou Kobe dat ook hebben, en duwde hij pardoes Wolf tegen de grond. Allebei aan het brullen natuurlijk. Ik heb even terug gebruld, en dat bleek te helpen. Net zoals het eten, dat ik hen beiden voorzette. Papa’s heerlijke spaghetti deed wonderen voor het humeur, bij iedereen.

Toen Wolf naar de turnles was vertrokken, ging ik met Kobe om schoenen. Ik was zaterdag al naar de Brantano gereden omdat Wolf nieuwe crocs nodig had, en toen bleek vandaag de promotie te starten, waarbij je per ingeleverd oud paar schoenen een bon krijgt van 12.5 euro korting per aankoopschijf van 50 euro. Ik heb hen toen elk een paar schoenen uitgezocht, een fotootje ervan genomen, en dus had ik ze vandaag maar uit het rek te plukken. Kobe kreeg ook nog een paar sandalen, en toen ging mijn rekening van 155 naar 117.5 euro. Mooi meegenomen.

Thuisgekomen vloog Kobe in bed, en kon ik hulp zoeken voor mijn PC. Lang leve Twitter en de daar aanwezige vrienden: het aantal biepjes vertelde blijkbaar dat mijn grafische kaart de oorzaak van het probleem was, en jawel, toen ik mijn oude grafische kaart inplugde (chance dat ik die dingen op zolder bewaar), startte de PC probleemloos op. Oef.

De keuken geurde intussen lekker, Wolf was aan het spelen, Kobe was wakker en vrolijk gezind, en alles ging stukken beter.

En om het helemaal goed te maken, kwam plotseling Bart thuis tijdens het eten: zijn vergadering was afgelast! Hij had zelfs een groot pakket in handen: mijn nieuwe heerlijk kitcherige zwart plastieken gothische luster voor in de woonkamer.

Zodra hij ophangt (ik kan nu geen gat meer boren want de kinderen slapen) neem ik een fotootje :-)

Een post die eigenlijk vooral thuishoort op Misantropia (en daar dus ook te vinden is), maar die ik u hier alvast niet wilde onthouden.

Degene die van die vriendenboekjes voor kleuters heeft uitgevonden, moesten ze onthoofden, vierendelen en verzuipen in brandende pek!

Lagereschoolkinderen kunnen dat zelf invullen, maar kleuters dus niet. En wie mag dat dan doen, hmm? Juist, mama! En die kinderen kunnen dat dus nog niet eens zelf lezen ook. Trouwens, wie is er nu geïnteresseerd in de horoscoop van mijn kind? Of het feit dat zijn lievelingsfilm Madagascar is?

En dan moet daar nog een foto bij ook! Ik heb me dus al eens beziggehouden om een gans vel gelijke fotootjes af te drukken. Ik denk dat ik er nu al een stuk of twintig van heb opgebruikt.

Verbranden, die handel!

Op kerstdag zaten we met een aantal vrouwen op Twitter gezellig tegen elkaar te zagen, neuten en kreften. Langzaam is toen het idee gegroeid om daar ook eens echt iets mee te doen: waarom geen zaagblog opstarten? Voor vrouwen? Waar ge eens echt ongezouten en ongecensureerd moogt zagen zonder uw vent op stang te jagen of uw eigen blogpubliek te doen afhaken?

Nog diezelfde dag werd een wordpressblog opgestart, werd de naam misantropia.be vastgelegd, deden er vier vrouwen mee, en waren de eerste blogpostjes al een feit.

Intussen is het blog effectief te zien op misantropia.be, en zijn we al met elf.

Mocht je ook zin hebben om mee te wurtelen, te memmen of te pezeweveren, laat dan een berichtje achter in de commentaren, en dan contacteer ik je.

Dus vanaf nu, voor je dagelijkse portie misantropie en mens-erger-je-niet, één adres: Misantropia!

Op 29 september zat er een brief in de bus, van de politie Gent, gericht aan Netlash Vof.

Op zich niet zo bijzonder, ware het niet dat de Vof eigenlijk alleen nog op papier bestaat, en dat Netlash al een paar jaar een bvba is. Ik heb destijds mijn auto van de vof overgekocht (op het moment dat die einde lease was en Bart een nieuwe kocht op naam van de bvba) maar het duurde wel eventjes vooraleer hij ook werkelijk op mijn naam kwam te staan.

Nu, de inhoud van de brief vond ik nog vreemder.

Bij deze verzoek ik u om op datum van 30/09/2009 om 09:00 uur of om 10:00 uur naar de Anthonius Triestlaan 12 te 9000 Gent te komen voor verhoor inzake een verkeersinbreuk.
U wordt verzocht de boorddocumenten van uw voertuig en deze uitnodiging mee te brengen.

Bij belet dient u onze diensten tijdig te verwittigen om een andere afspraak te maken.

mvg,
Xxxx
Agent van politie

Hum? De brief was de dag voordien verzonden, en blijkbaar moet je dus maar alles ter plekke kunnen laten vallen om je te gaan aanmelden. Bovendien vond ik de brief bijzonder onduidelijk: om welke verkeersinbreuk ging het hier? Welke datum en uur? En bovendien, over welke auto ging het? Er hebben lange tijd twee auto’s ingeschreven gestaan op de vof, en de laatste periode daarvan reed ik met die auto. Wie van ons drie moest zich dan aanmelden? Was het een inbreuk van Dirk, Bart of mezelf? Geen idee dus.

Het deed maar raar, als je dat zo ’s avonds om 19.00u te lezen krijgt, voor de volgende dag dus.

De volgende morgen heb ik in alle vroegte gebeld, maar ik kon de betreffende agent niet te spreken krijgen. Toen ik uitlegde waarom ik belde, vond ook de agent aan de telefoon het nogal verwarrend en onduidelijk. Ze gingen in elk geval de boodschap doorgeven en hem vragen terug te bellen. Dat is helaas niet gebeurd.

Ik heb dan maar een beleefd mailtje gestuurd, ter attentie van de  betreffende agent.

Beste,

ik heb gisteren een brief van u gekregen, waarin u me vraagt me vandaag aan te melden ivm. een verkeersinbreuk, en mijn boorddocumenten mee te brengen.

Ik heb dus deze morgen gebeld dat ik me niet op zo korte tijd (de dag voordien is echt wel kort, nee?) kon vrijmaken, en ik hoop dat men dat u gemeld heeft.

Echter, u vermeldt geen enkel detail. Zo weet ik niet over welke verkeersinbreuk u het heeft, over welke auto het gaat, enzovoort. Aangezien de brief gericht is aan de VOF, kan het hier om meerdere voertuigen gaan, waar ook nog eens diverse personen mee rijden. Het zou dus best kunnen dat ik voor uw neus sta, maar het eigenlijk niet eens om een inbreuk van mijnentwege gaat, en dat ik ons beider tijd heb verprutst.

Zou u daarom eerst even kunnen laten weten over welke inbreuk het gaat, de nummerplaat van het voertuig, en datum en uur? Op die manier kunnen wij bepalen welke persoon op dat moment aan het stuur zat, en die persoon dan ook een afspraak laten maken met u.

Alvast bedankt,

Gudrun Rombaut

Ik heb nog steeds niks gehoord. Noch per mail, noch per telefoon, noch per post.

Bizar, nee?