Witch

Ik ben er – eindelijk – weer ingevlogen. Ik had nochtans gezworen nooit meer een 8 te willen zien vooraan op mijn weegschaal, maar ik ben al weken aan het prutsen: niet wegen, niet opschrijven, en toegeven aan mijn goestinkskes. Zo werkt het natuurlijk niet. Maar, zoals een medecursist het ook zei: het is soms moeilijk jezelf te motiveren als je weet dat, als je het écht doet, het ook lukt. “Die kilo’s gaan er later wel af, ja hoor, nu alleen nog even niet.”

Door op paaszaterdag plots in het ziekenhuis te verzeilen, en dan van pure balorigheid in een emotievreetbui te vliegen, was het hek helemaal van de dam. De combinatie van dat en van het feit dat ik zoveel oedeem had, zorgde ervoor dat ik dinsdagmorgen plots een 83 zag staan op de weegschaal. Waar het me twee jaar geleden nog een onmogelijke droom toescheen, was dat nu eerder een nachtmerrie. Nooit meer, had ik gezworen. Want elke paar honderd gram – ‘Ach, wat is honderd gram nu? – deed me weer in de richting van de 90 opschuiven. Niet dus.

Dinsdag ben ik dus terug beginnen wegen en opschrijven. Waardoor ik op de cursus gelijk gebleven was met de week daarvoor (net gekookt gegeten, terwijl ik anders boterhammen eet), maar thuis zelfs was afgevallen. Het gaat weer de goeie richting uit, mijn jeans maatje 43 past perfect, en eigenlijk zou ik graag 42 kunnen kopen qua zomerbroeken. Kwestie van er deze zomer in de Club Med ook nog een beetje toonbaar uit te zien.

Er is nog werk aan, maar de motivatie is er terug. Hopelijk blijft ze ook een beetje. Op naar de 7, en liefst zelfs al dubbel.

28-01-2010: 102,6
16-02: 79,7
01-03: 80,7
08-03: 82,2
15-03: 81,2
22-03: 80,7
05-04: 81,3
12-04: 80,8

De officiële gewichten van de donderdagavond om 19.30u op cursus, vlak na mijn eten en met wisselende kleren aan:

28-01-2010: 104,4
16-02: 82,2
23-02: 82,5
01-03: -
08-03: 83,7
15-03: 83,7
22-03: 83,4
29-03: 83,7
05-04: 84,2
12-04: 84,2

Ofte, een heerlijk Weight Watchersrecept uit het basisboek 365, p. 71. Een beursje van brikdeeg, gevuld met kip, prei, wortel, pastinaak en hardgekookt ei, met een goeie portie sla. Het smaakte even lekker als het eruit zag.

We zijn herbegonnen met de WW. Met dit recept, maar met nog meer groenten: ajuin, rode paprika, groene paprika, prei, wortel, pastinaak, broccoli. Lékker!

Tsja.

Het verdict is niet mals, ook al had ik het verwacht: op die twee weken, met vier etentjes,  1,2 kilo bij…

Ik ben me wel vergeten wegen deze morgen, u zal moeten wachten tot morgen, na mijn etentje vanavond :-p

Ik vermoed dat ik nu op 81,2 of zo sta, en dat is uiteraard te veel. Eigenlijk nog tien kilo te veel, maar ik had gezegd dat ik niet meer boven de 80 wilde komen.

Daarom begin ik er zaterdag weer aan. Wegen, tellen, opschrijven. Alleen zo werkt het echt. Maar dat is dan ook wel een troost: het wérkt.

Poeh.

Eigenlijk heb ik er geen zin in, maar dan hoef ik maar een foto van vroeger te bekijken, en dan weet ik het wel weer. En die jeans die nu een klein beetje spant, die zegt me ook genoeg.

Nooit meer.

Dat het niet zo vlot gaat tegenwoordig om te vermageren, heb ik hier al een paar keer gezegd.

Als je dan ook nog vier keer in diezelfde week moet gaan eten, dan gaat het helemaal mis. En nee, zeg me niet: je kan dan kiezen wat en hoeveel je eet: zo zit ik dan niet in elkaar. Ik ga geen halve menu laten staan. En als ik dan toch de mist inga, dan doe ik dat meteen ook goed. Dan eet ik ’s avonds nog chocolade, en chips, en bij de koffie een taartje, en dat soort dingen.

Ik zou nochtans beter moeten weten.

Deze zomer gaan we met vakantie, en ik zou eigenlijk toch wel zonder schaamte willen kunnen gaan zwemmen. Wie weet zelfs in een bikini. Maar dan moet er momenteel nog minstens vijf kilo af, en eigenlijk tien, als ik de bovengrens van een normaal BMI wil halen.

Puh.

Die motivatie, he. En nochtans, ik weet het maar al te goed: als ik het doe, dan gaat er minstens een halve kilo per week af. Zonder al te veel moeite, zonder veel te moeten laten.

Argh, waarom heb ik geen ijzeren karakter?

Soit, afgelopen vrijdag stond er 80,7 op de weegschaal, zo ’s morgens vroeg. Meh.

Een doodsimpel, en vooral ook licht recept. Toch als je je beperkt qua hoeveelheid zalm.

Je kookt tagliatelli naar believen, en vier minuten voor het einde van de kooktijd voeg je er in ringen gesneden prei aan toe. Je laat alles netjes koken, giet af, en voegt naar smaak zout, peper en kurkurma toe. Je serveert het met in de boter of olie gebakken zalm.

Eventueel kan je de pasta/prei ook nog afwerken met een scheutje lichte room.

De kinderen vonden het in elk geval bijzonder lekker, net zoals Bart en ikzelf.

Weight Watchers FTW!

Meh.

Elke keer op de cursus zie ik het weer volledig zitten, en hier thuis ontbreekt me dan de moed om te wegen en te schrijven. Dat is nochtans de sleutel: mijn vriendin die meedoet, zat er een beetje door: ze deed prima haar best, maar toch bleef ze op hetzelfde gewicht. We hebben zitten denken wat er verkeerd kon zijn, en toen bleek dat ze haar porties niet meer afwoog. Ze is dat dan opnieuw stipt beginnen doen, en kwam tot de constatatie dat ze de porties intussen behoorlijk wat te groot inschatte. Ze weegt opnieuw, en nu was er toch wel weer wat af.

Ik ben ergens mijn motivatie wat kwijt. Ik zit onder die (voor mij) magische tachtig-grens, iets wat ik me altijd tot doel had gesteld. Ik zie er goed uit, voel me goed, krijg complimenten, en kan me dus niet meer motiveren voor die volgende tien kilo. Heck, vijf zou ook schitterend zijn.

Aan de ene kant zou ik deze zomer nog een broekmaat minder willen, naar 42: ik moet toch nieuwe broeken kopen, en dan liefst dus een kleinere maat. En ja, als ik zo mijn buik en billen zie, zit een bikini er nog niet meteen in. Aan de andere kant: meh.

Mijn débâcle van de vorige keer is al een beetje  minder: ik heb deze week nog de overschot van de taart opgegeten, en ben chips en chocolade in onheuse hoeveelheden tegengekomen, heb niks opgeschreven, maar verder wel wat opgelet in mijn portiegroottes, mijn fruit, geen mayonaise, dat soort dingen. In stabiliseren ben ik dus wel goed :-p

28-01-2010: 102,6
20-01: 80,2
27-01: 78,2
02-02: 79,5
09-02: 80,4
16-02: 79,7

De officiële gewichten van de donderdagavond om 19.30u op cursus, vlak na mijn eten en met wisselende kleren aan:

28-01-2010: 104,4
27-01: 81,3
02-02: -
09-02: 83,0
16-02: 82,2

Weging bij de Weight Watchers

Ik ben een kieken.

Voor u me grijnzend gelijk geeft: lees eerst onderstaande post, en dàn mag u me gelijk geven.

Ik was er stevig ingevlogen eind januari, ook al waren de resultaten op de weegschaal niet alles, en had even stevig verder gedaan. Het resultaat was er toen wél naar: 2 kilo af, gewoonweg! Ik wíst dat ik het kon, Weight Watchers wérkt!

Ik was eerlijk gezegd trots als vijfentachtig gieters, ik stond op 78,2 kilo, het laagste in zowat vijftien jaar.

Maar toen ging het fout.

Ik zat met stemproblemen en mocht een week lang niet spreken. En toen ging ik, helaas, emotie-eten. Ik vond dat ik dan toch tenminste mocht genieten van alle mogelijke lekkere (lees: gesuikerde en vettige) dingen, als ik niks mocht zeggen. Plus: ik ben op die twee weken zes keer gaan eten. Jawel.

- de 27ste: lunchen met een vriendin.
- de 29ste: vrienden die kwamen eten, waarvoor ik weliswaar light heb gekookt, maar die heerlijke taart meehadden
- 1 februari: frieten eten met de kinderen in het restaurant van de Makro
-  2 februari: nieuwjaarsetentje van een van Barts bedrijven. Heerlijke menu, dat wel
- 3 februari: pannenkoeken gebakken wegens lichtmis
- 4 februari: gaan eten voor nonkels verjaardag. Heerlijk, maar veel
- 5 februari: ’s avonds gaan eten in Marokkaans restaurant

En nee, ik had de fut niet om die weken te tellen, en absoluut ook geen goesting om op mijn eten te letten. Ik heb dan ook gesnoept dat er geen maat op stond, brood gegeten zonder omkijken, en al dat soort dingen.

Ja, ik ben een kieken.

Gisteren in de cursus had ik dat trots verloren gewicht dus gewoonweg weer bij :-( Onnozele dat ik ben.

Maar bon, we gaan niet opgeven, en er toch weer aan beginnen. Want ja, deze zomer wil ik eigenlijk nieuwe broeken in nóg een maatje minder kunnen kopen. En trots over het strand kunnen lopen, in een nieuwe bikini en al.

Wel een dure bezigheid eigenlijk, al dat vermageren :-p

28-01-2010: 102,6
6-01: 79,7
13-01: 80,4
20-01: 80,2
27-01: 78,2
02-02: 79,5
09-02: 80,4

De officiële gewichten van de donderdagavond om 19.30u op cursus, vlak na mijn eten en met wisselende kleren aan:

28-01-2010: 104,4
6-01: -
13-01: 83,8
20-01: 83,5
27-01: 81,3
02-02: -
09-02: 83,0

Ik heb nu twee keer al muffins gemaakt die voor de Weight Watchers perfect in hun telvrije programma passen, en jawel, ze zijn goed bevonden. (recept hier)

Het zijn uiteraard geen muffins met veel boter en suiker, en dat mag je dan ook niet verwachten. Ik heb ook een klein beetje bijgestuurd: iets langer in de oven, bijvoorbeeld, want de eerste keer waren ze nog bijna lopend.

De appels heb ik graag hard, ik heb ze niet gestoofd, gewoon zo in het ‘deeg’ gegooid. Ik heb er deze keer ook peer bij gedaan, en wat speculaaskruiden in plaats van enkel kaneel, maar ik vind ze dus echt wel goed te doen. En vooral: heel erg laag in calorieën.

Dik in orde dus.