Archive for the '(ver)bouwwoede' Category

Feb 05 2018

Karel

Published by under (ver)bouwwoede,Môh!,Stommiteiten

Onze verbouwing hier dateert al van najaar 2013 – voorjaar 2014. Vier jaar geleden, dus. Intussen zijn er nogal wat kleine dingetjes gesneuveld. Zo werkt de schuifdeur van de keukenberging al drie jaar niet meer: ze kan niet volledig meer open, en ze blijft ook niet dicht. Een van de automatische afsluitingen van de pompsteen is kapot, en de scharnieren van de afsluiting van de wasberging waren toen al kapot, want de schrijnwerker heeft me die toen nog doen bestellen. Ze liggen hier dus ook al vier jaar… En dan zijn er nog zo wel een paar kleine dingetjes.

Maar ja, Karel contacteren, dat was zoiets dat ik maar bleef uitstellen. ‘t Zijn zo van die onnozeliteiten, natuurlijk.

En toen kwam er een paar weken geleden nog een extra kleinigheid bij die eigenlijk wreed ambetant is: de scharnier van een openklapkastje in de keuken, daar waar ons afwasmiddel en zo staat, is afgebroken. Niemand hier in huis weet natuurlijk van iets, maar dat kastje is nu wel ongelofelijk irritant. En dus, ja, eindelijk, had ik Karel gecontacteerd. Die stond hier deze morgen om eens poolshoogte te nemen, en zou binnen twee weken komen om alles op te lossen.

Een werkende schuifdeur! Stel u voor!

Dat gaat gewoon wijs zijn…

No responses yet

Jan 18 2018

Out with the old, in with the new

Published by under (ver)bouwwoede,Geld uitgeven

Ik heb het hier niet over kleren of zelfs maar het nieuwe jaar, ik heb het over Barts kantoor. Hij heeft lang getwijfeld, gerekend, gezucht, gepiekerd, en met pijn in het hart uiteindelijk toch een besluit genomen: hij verlaat met Wijs en Mandelbrot Meulestede en trekt naar Nieuw Gent.

Of, zoals hij het zelf verwoordt:

“Al 12 jaar werk ik samen met mijn maatjes Dirk en Ilse en een schare aan getalenteerde mensen keihard om robuuste, impactvolle en duurzame bedrijven uit te bouwen. Het doet me dan ook deugd om te zien dat Wijs en de andere Mandelbrot bedrijven groeien. Maar groei heeft ruimte nodig; en daarom verhuizen we binnenkort naar een andere locatie met meer uitbreidingsmogelijkheden.
Met bloedend hart moet ik daarom ons huidige kantoor van N-Cube verkopen. Vol noodgedwongen spijt, want ik hou van dit kantoor, dit gebouw en deze buurt. Maar tegelijkertijd uitkijkend naar het nieuwe gebouw waar we ons groeitraject kunnen verderzetten.
We laten hier goeie vibes achter: een plaats die ons ondersteunde in de groei van een groep van 25 mensen naar een 100-tal bruisende collega’s.

Ken je iemand die op zoek is naar een warme en dynamische kantooromgeving? Deel dit dan met hen; je zou me er een plezier mee doen.”

Hier kan je de vastgoedinfo vinden.

Zelfs ik ga het daar missen, want ik vond het een prachtige locatie, met een heel speciale, aparte sfeer. Ronduit mooi, dat ook, en lekker dicht.

Maar bon, iets nieuws dus, en dubbel zo groot. Op kerstdag waren we met zijn allen al eens gaan kijken, en voorlopig ziet het er nog een onpersoonlijke blok uit, maar ik ben er zeker van dat, zodra Dirk ermee klaar is, het ook een heel eigen, aparte sfeer zal uitstralen.

26758652_10156271499380757_9198418982732666679_o

Mja. Toch ga ik het missen, daar in Meulestee.

One response so far

Sep 30 2017

Meisjesbureautje

Eigenlijk was Merel al van in de voormiddag aan het popelen, toen we samen in de stad liepen tijdens Wolfs muziekles: haar nieuwe bureau zou er vandaag met wat geluk zijn! En jawel, toen het verlossende smsje kwam, stond ze zowaar even te dansen midden van de straat.

Kort na de middag namen mijn dochter en ik dus de auto richting Weba, waar ze met een stralend gezichtje aan de kassa zelf haar bureau ging betalen. Je had de kassierster haar gezicht moeten zien! Enfin, iets later stonden we aan de laadkaai van de Weba, en nog wat later hielpen papa en Wolf het pakketje naar boven te brengen. En toen was het duidelijk meisjeswerk: er moest een bureau in elkaar gevezen worden!

Merel haalde schroevendraaiers, stofzuigers, breekmessen, stopte pluggen in gaten, nam de juiste stukken, en keek ernstig toe hoe ze het eventueel zelf zou moeten doen. Ik legde uit wat ik deed, hoe ik het deed, en we zagen dat het goed was.

En Merel, die glunderde vooral.

IMG_2953

No responses yet

Apr 26 2017

Ophaalronde

Published by under (ver)bouwwoede,geocaching,Larp

De woensdag was een heel gewone eigenlijk, tot ‘s avonds: toen begon ik aan een rondje Gent. Kobe werd vakkundig afgekegeld ter hoogte van een rugbyplein, en ik reed door van de Watersportbaan naar Ledeberg. Een vriendin had een stereospeler op overschot, en de mijne in de badkamer is het aan het begeven, dus… Ideaal, en ingewisseld voor een bosje meiklokjes ^^

Ik reed door naar Sint-Amandsberg, waar een verbouwende jongeman me voor 200 euro per stuk twee schitterende, rode Vitra Maarten Van Severen .03 aan de hand deed. Eigenlijk had ik genoeg met eentje, maar bon, er is plaats voor zes stoelen, en Merel gaat geen eeuwen meer op een kinderstoel blijven zitten. En dus werden de vier zwarte exemplaren aangevuld met twee signaalrode, en ik geniet.

IMG_9904

Enfin, met de twee stoelen in de koffer reed ik, passerend langs een geocache, richting Sterre, alwaar een bevriende professor en rabiate larpster een zwaard voor me moest meenemen, en een extra elandje voor Kobe en een gewaad voor mij had. Helaas heb ik nogal gezocht naar haar huis, waardoor ik haar net gemist heb, maar bon, haar man was thuis, en da’s ook prima.

Enfin, ik had Kobe afgezet, een cache gevonden, twee rode stoelen, een eland, een larpgewaad en een stereo opgepikt, en dat allemaal op een paar uur. Goed gereden!

No responses yet

Apr 26 2017

365 – 26 april 2017 – nieuwe stoelen in actie

Published by under (ver)bouwwoede,365

365-apr26

No responses yet

Apr 08 2017

Van salontafels en grote dozen

Published by under (ver)bouwwoede

Donderdag was ik met de kinderen om de meubels geweest, en hadden we de tuinmeubels meteen opgezet. Gisteren heb ik dan ook maar de salontafel in elkaar gevezen, en ik ben echt tevreden. Ze is iets kleiner, maar vooral: het kleur past zoveel beter!

Intussen hadden de kinderen ook de gigantische doos van de tuinmeubelen ontdekt, en moest daar uiteraard prompt mee gespeeld worden. Zelfs de andere kartonnen huisjes werden van boven gehaald en buiten gezet, en toen hadden ze meteen een dorp. Compleet, trouwens, met iPadhouder aan de binnenkant zodat ze naar muziek konden luisteren.

Toch leuk he, zo’n dozen!

En intussen tackleden Bart en ik de diepvriezer, waar vooral aan de bovenkant echt wel een dikke laag ijs op zat. Hopeloos onverantwoord! Ik liet de natuur haar gang gaan, Bart besloot in te grijpen, en amuseerde zich precies met houten spatels en andere dingen om dat ijs los te krijgen. Koppig is hij wel, die vent van me!

Allez, zo’n typische zaterdag dus…

No responses yet

Apr 06 2017

Nieuwe tuinmeubels en stoelen!

Nu ik toch ongemeen veel geld aan het uitgeven was, kon ik daar maar evengoed mee verder doen. Na de nieuwe grote zetel, de salontafel, het ei van Wolf en de nieuwe tuinmeubelen kon ik evengoed eens kijken voor nieuwe stoelen. Niet dat de keukenstoelen die we nu hebben, zo erg zijn, verre van, ik vind die nog steeds mooi. Maar onze buitenstoelen zijn aan vervanging toe, en de huidige keukenstoelen zijn daar prima voor geschikt. En Merel gaat ook stilaan op een grote stoel beginnen zitten, en dan hebben we er eentje te kort. Ik had het er hier trouwens al over in 2012, ‘t is dus geen bevlieging.

Ik ben dan eens gaan kijken op tweedehands sites, en lo and behold, daar stonden toch wel zwarte .03 stoelen van Vitra te koop voor 275 ipv 475 euro zeker? Ze waren blijkbaar uit een advocatenpraktijk geweest, maar nu overbodig, vandaar. Er is ook effectief niks aan. Enfin, ik nam contact op, en reed deze namiddag met de kinderen naar Laarne om vier van die stoelen op te pikken. 1100 euro, dat wel, maar da’s nog altijd een pak minder dan 1900, en zoals gezegd, het is niet bepaald een bevlieging :-p

In Laarne pikten we in ‘t passeren nog een paar geocaches op, en reden toen naar de Weba. Onze auto werd ingeruild voor een camionette – je had Kobe en Merel moeten zien glunderen! – en we konden fluks de nieuwe salontafel en de tuinmeubelen opladen. Thuis werd alles afgegooid, en de camionette terug ingewisseld voor de auto met de stoelen.

Een en ander zag er ietsje later als volgt uit:

Heerlijke kussens, en weinig geld. Toch in vergelijking met de stoelen :-p

IMG_9869

De salontafel in elkaar steken zal voor morgen zijn, ik ben nu al zo content als een katjen. Maar eerst is er vanavond nog koor.

No responses yet

Mar 25 2017

Dakperikelen: opgelost!

Begin december had ik al eens iets geschreven over de losgekomen leien aan de zijkant van ons dak, enfin, muur met de gebuur. Ik had toen een foldertje in de bus gekregen, waarin men beloofde van binnen de 24 uur een offerte op te stellen. Niks van gehoord, uiteraard. Tsja…

Maar sinds kort – kan relatief zijn – is er een nieuw renovatiekantoor hier op de Evergemsesteenweg,  Klavertje Vier. Na zoveel keer bot gevangen te hebben, verwachtte ik er niet veel van, geef ik toe. Maar ik kreeg iemand aan de lijn, en die toonde zich bijzonder beleefd en bereidwillig. Ik mocht meteen de foto’s doormailen, maar hij ging ook zelf eens komen kijken, als dat kon. En jawel, nog diezelfde middag stond er hier iemand met argusogen te kijken naar de ontbrekende leien. ‘t Is natuurlijk maar twee straten ver, maar toch: koe bij de horens, blijkbaar.

‘s Avonds had ik prompt een – redelijk prijzige – offerte in de bus, en ging ik meteen akkoord. En donderdag, twee dagen later, zonder boe of ba, stonden er hier plotseling twee man met de nodige ladders, leien en ander materiaal. Tsja, die moesten toch niet echt binnen zijn, dus waarom ook niet? Een andere werf was iets vroeger gedaan dan verwacht, en dus konden ze dit er probleemloos bij nemen, zeiden ze. Enfin, ze klommen gezwind het dak op, vervingen wat moest, keken en passant even de afvoer van het garagedak na, ruimden netjes op, en dat was dat.

En vooral: zo moet dat zijn, vind ik. Prompt antwoord, en nog veel prompter uitvoering der werken. Ik ga met de glimlach die factuur betalen. En die mannen aanraden, dat ook, ja.

No responses yet

Feb 27 2017

Nieuwe zetel!

Jawel, de nieuwe zetel staat er!

Het was al een paar jaar – geen overdrijving – dat ik het zei, dat we aan een nieuwe zetel toe waren. Het oude exemplaar was verschenen, er waren slijtplekken op de stof, de kussens hadden betere tijden gekend, en hier en daar was er een plek op die niet meer uit wilde gaan. Maar… het was precies een zetel zoals we die graag wilden: donkergrijs, groot, en vooral zeer breed, zodat je er met zijn allen kunt in gaan liggen. Een echte doorzakzetel, eigenlijk. We hebben die destijds gekocht toen ik in verwachting was van Wolf, kan je je voorstellen.

Vorig jaar, december 2015 dus, was ik al eens met de kinderen in de Weba gaan kijken, en had ik mijn goesting gevonden. Een jaar later, afgelopen januari, heb ik eindelijk Bart meegekregen om te gaan kiezen. Dezelfde zetel was er nog steeds te krijgen, en Bart duidde die eigenlijk ook meteen aan als favoriet. We gingen allebei resoluut voor hetzelfde kleur, alleen mocht de zetel ietsje groter zijn dan nu. En ik betaalde.

Vrijdag kreeg ik een smsje: dat de zetel binnengekomen was. Ah, dacht ik, ideaal voor de vakantie! Deze morgen belde ik dus met de vraag wanneer ze die konden komen leveren. Dat bleek ten vroegste volgende week maandag te zijn, of zelfs nog later. Hmm, ontgoocheling. Tenzij ik er zelf om kwam, suggereerde de dame aan de telefoon: vrachtwagentjes waren er nog genoeg beschikbaar, en dat ging me amper 10 euro kosten.

Hmm. Tempting.

Ik postte dan maar de vraag op Facebook of er een potige heer of dame was die het zag zitten om met ons de zetel af te halen. Prompt kreeg ik antwoord van Steve, mijn dirigent: die woont hier een paar straten verder, behoort tot de potige categorie, was toevallig thuis, en moest zelf ook al een paar maanden een kastje afhalen in de Weba. Deal, dus!

We aten, en Wolf en ik begonnen de bestaande zetel uit elkaar te halen. Alleen was het buiten nog maar eens aan het regenen, en is Wolf nog net niet sterk genoeg om zo’n zetel naar de garage te dragen.

Om kwart over twee pikte ik Steve op, om half drie betaalden we onze respectieve bestelling, en om twintig voor drie stonden we vrolijk in het Webabusje aan te schuiven. Een half uur zijn we kwijt geweest in de file van de Vliegtuiglaan tot aan de stock op de Port Arthurlaan, I kid you not. Enfin, blijkbaar was het Meulesteebrug die nogal lang had opengestaan, want tegen dat we de zetel hadden opgeladen, was de file verschwunden. Bon, thuis eerst de oude zetel in de garage gezet, de drie stukken van de nieuwe zetel binnengesleept, Steve mét kastje gaan afzetten bij hem thuis – tegen dan was het kwart voor vier – en terug naar de Weba getuft, onderwijl de kinders de opdracht gegeven de nieuwe zetel uit te pakken.

Ik wisselde het vrachtwagentje weer in, betaalde het minimumbedrag van tien euro – ne mens kan er niet voor sukkelen – en gniffelde nog eens om het contract. Dat vermeldt dus expliciet het Webabrugje, zijnde de bijnaam van het bijzonder lage brugje in de Spesbroekstraat. Ge wilt niet weten hoeveel camions zich daar al hebben vastgereden…

Kwart over vier wilde ik dus gezwind mijn auto starten, en die deed ‘Prrrt’. En daarna nog ‘uche uche’. En daarna nog ‘pffft’. En daarna helemaal niks meer. Dooie batterij dus, het moest er eens van komen na het débâcle ginder in Waimes. Ik belde de Ford Assistance, kreeg te horen dat ik een uurtje moest wachten, ging dan binnen maar eens neuzen naar een nieuwe salontafel, en zat na het telefoontje van de pechverhelper – “Ik ben ter hoogte van de Sidmar, ik ben over tien minuten bij u” – nog veertig minuten buiten te wachten op een dorpeltje. Tsja.

De auto werd gestart, en ik reed fluks naar huis. Garage was al dicht, dat was geen optie, en ze hadden me aangeraden om morgen gewoon opnieuw de pechdienst te bellen, als het ding niet zou willen starten wanneer ik een nieuwe batterij ging halen.

En thuis, thuis had Bart de tafel al gezet – het was intussen half zeven geworden – en was vooral de nieuwe zetel al helemaal uitgepakt en geïnstalleerd. En goed bevonden. Bijzonder gelijkend op onze oude zetel, maar wel iets langer, een pak zachter, en met een extra stukje.

IMG_8885

Helemaal happy!!

No responses yet

Dec 09 2016

Dakperikelen

Published by under (ver)bouwwoede,Aiaiai

Een tijd geleden hadden we plots gezien dat er twee leien verdwenen waren aan ons dak. Aan, niet op, gelukkig. Het zijn leien aan de zijkant met de buur, tegen een spouwmuur, dus op zich kan het nog niet zó heel veel kwaad, maar het moet natuurlijk gerepareerd worden. Alleen… Vind maar eens iemand die het wil doen?

Ik had iemand gecontacteerd, maar nooit meer iets terug gehoord. Toen Bart in de tuin liep, een maand geleden, had een Ier hem aangesproken erover, zei dat hij in de dakwerken zat, en dat we maar eens moesten bellen, hij was een paar straten verder bezig. Ik heb gebeld, maar nooit iemand aan de lijn gekregen. Zucht.

Gisteren zat er een foldertje in de bus, van een dakwerker van wat verderop in Wondelgem. Met de grote slogan: “offerte binnen de 24 uur”. Ik heb foto’s genomen, en een mail gestuurd. Ik ben eens benieuwd hoe lang het zal duren voor ik antwoord krijg.

Maar, mocht u iemand kennen die dat kan oplossen: graag!

No responses yet

Next »