Witch

Vorige week was er geen van de drie avonden vrij (ik kan gaan op maandag, dinsdag of donderdag naar keuze: zelfde lesgever, andere locatie), maar gisteren ben ik dus wel opnieuw geweest.

Enfin, vol goeie bedoelingen stond ik net om half acht voor een gesloten deur. Unk? Ik heb even het hele gebouw rondgelopen, aan alle deuren gevoeld, maar helaas. Gelukkig heb ik intussen een smart phone, zodat ik de website kon checken, en jawel, verkeerde locatie, goed bezig.

Stipt acht uur stond ik dan met sportschoenen en losse broek op de ‘dansvloer’, en werkte me stevig in het zweet. Tot mijn grote verbazing ging het een stuk beter dan de vorige keer: ik kon de pasjes beter volgen, en vooral, ik moest niet als een ouwe geit elke vijf minuten staan uithijgen aan de kant. Ik vond het zelfs jammer toen het halfuurtje om was!

Zelfs mijn allerliefste broertje had het gemerkt, en gaf me er een opmerking over. En goed dat dat voelt!

Trouwens: deze morgen ben ik drie keer opnieuw op de weegschaal gaan staan, ik kon het niet geloven: 98,6 kilo. Yay!

Elk jaar organiseren een aantal enthousiaste collega’s bij ons op school (Atheneum Mariakerke) een quiz. Elk jaar opnieuw is het een groot succes, zodanig zelfs dat hij al weken op voorhand volzet is. Vorig jaar ben ik de avond zelf opgedoken, en heb me aangesloten bij een groepje leerlingen dat maar met drie was. Ik heb me toen ongelofelijk goed geamuseerd, en we eindigden toch in de eerste helft.

Dit jaar had een collega me een week op voorhand aangesproken: haar man deed ook mee, met drie vrienden, maar een van hen had moeten afzeggen. Of ik niet wilde meedoen in zijn plaats. Dat leek me een goed idee, en gisterenavond leidde ze me dan ook naar een tafeltje met drie heren. Ze kwisten, net als ik, wel vaker, en dat was er ook aan te merken. Ik amuseerde me opnieuw echt wel, en we leken het ook niet al te slecht te doen. Groot was onze verbazing dan ook toen we in de pauze aan de leiding bleken te staan. Yay!

Uiteindelijk zijn we erin geslaagd ook de volgende rondes ons niveau aan te houden. Met enige trots kan ik u dan ook melden dat ik, samen met mijn Bart, de collega in kwestie en haar kwissende man mag gaan eten bij de Italiaan, op kosten van de kwisorganisatie. En meteen ben ik opnieuw gevraagd om volgend jaar weer samen te kwissen

Deze morgen heb ik in de lingeriewinkel ongeveer het dubbele uitgegeven van gisteren. Gelukkig was dat wél gebudgetteerd.

Ik was al lang aan het zeggen dat ik dringend eens wat nieuwe beha’s moest hebben, mét professioneel advies. Een goeie beha doet wonderen voor je figuur, en het mijne is eigenlijk toch wel wat veranderd na mijn zwangerschappen.

Enfin, een hoop gepas later bleek dat ik niet een 100 C heb, maar een 85 D. Ik geloof het zelf bijna niet! Soit, ik ben veel geld kwijt, maar hopelijk een stukje goed figuur rijker. Ik zal me in elk geval toch wat sexier voelen, en da’s ook al veel waard.

Het waren natuurlijk geen soldenmodelletjes, maar bon, ik kreeg toch tien procent. Mooi meegenomen

Ik zat me eigenlijk al een tijdje af te vragen wat de beste manier is om je benen te ontharen.

Ik geef het toe, in de winter loop ik rond met oerbossen onder de knieën. Ik mag al blij zijn als een eekhoorn er niet gaat overwinteren.

Zodra de zon wat meer begint te schijnen, heb ook ik de behoefte om die benen glad te krijgen. Niet dat ik er ooit mee bloot loop (met mijn figuur doe je dat niet zo gauw), maar toch…

Zelf scheer ik mijn benen onder de douche, maar je hebt al snel opnieuw stoppeltjes, en echt glad zijn mijn benen ook niet, eerder alsof ik voortdurend kippevel heb. Heel af en toe ga ik ze epileren, maar dan moet ik wel eerst mijn moed samenrapen, een lang heet bad hebben genomen, en een Baileys naar binnen hebben gekapt. Nee, heren, bij ons doet dat niet minder pijn dan bij jullie, geloof me.

Waxen vind ik een heel gedoe, daar hou ik niet van. De pijn is trouwens nog net ietsje erger, maar je bent er wel sneller vanaf.

Uiteraard zijn er ook de ontharingscrèmes zoals Veet. Ik heb dat tot hiertoe nog niet willen gebruiken, omdat het niet echt gezond kan zijn. Aan de andere kant, sinds ik met een half oog naar Honderd Hete Vragen heb zitten kijken (ter mijner verdediging: het programma kwam na Lie to me, en ik zat nog in de zetel met mijn laptop te prutsen): het ziet er wel bijzonder gemakkelijk uit.

Nu is dus mijn vraag, lieve lezeressen (en eventuele lezers die als excuus de koersfiets aanvoeren en zo): hoe ontharen jullie je benen? Wat is de meest effectieve manier gebleken? Wat raad je me aan? Ik zal met gretigheid jullie commentaren lezen!

Vorige week vrijdag heb ik meegedaan aan de onvolprezen jaarlijkse quiz bij ons op school, zijnde het Koninklijk Atheneum Mariakerke.

Er was een ronde ‘informatica’ bij, en met rode kaken moest ik toegeven dat ik niet wist waarvoor USB staat. (U wel, eigenlijk?) Iets later blonk ik echter van trots: ikke, die nooit informatica gehad heb, of iets dat maar in de buurt komt, die haar sites gewoon vraagt aan haar man, jawel, ikke, ben erin geslaagd het getal 30 in binaire code te schrijven door logisch na te denken. Ok, het heeft vijf minuten denkwerk gevraagd en wat gekriebel op een papiertje, maar bon, het resultaat was wel correct!

Geek, moi? Nah! (just by proxy :-p )

Vandaag heb ik geld uitgegeven. Helaas. Maar het was wel met mijn volle goesting, en ik glimlach nog :-p

Eerst en vooral heb ik een nieuwe koffiemachine gekocht, eentje die zelf de bonen maalt, en verder ook nog een klein vakje heeft voor gemalen koffie, bvb. gedecafeïneerde. Het design kon misschien beter, maar de prijs was mooi (€399) dus ik kon het niet laten.

Daarna ben ik een wintervestje (een heel mooi grijs dingetje) gaan kopen voor Kobe, en meteen ook nog twee T-shirts meegebracht voor het ventje. 44 euro, valt goed mee.

Uiteindelijk ben ik ook nog in de wereldwinkel in Mariakerke verzeild, om een nieuwe lederen handtas. De prijzen die ze daar hanteren, zijn ongelofelijk: 22 euro voor een handtas uit leer waar een cursusblok in past, met binnenvakjes en al, en bijpassend portemonneetje. Allen daarheen! Ik had dezelfde gezien (of toch dezelfde reeks) in een andere winkel in de Gentse binnenstad voor toch wel over de €150. Ze hebben wel niet echt veel keuze, da’s wel jammer.
Ik heb nog even overwogen om een grote paarslederen laptoptas mee te nemen – enfin, een platte lange handtas, ideaal voor een laptop – voor diezelfde prijs, maar eigenlijk loop ik nooit met dat ding rond, dus da’s eigenlijk nogal overbodig.

Kortom, ik ben blij. Het is wel weer een hap uit mijn spaargeld, maar bon, ik ga direct buiten in de zon op het terras een latte drinken En u?

Gisteren heb ik tot mijn (geamuseerde) ontzetting ontdekt dat ik niet één grijs haar heb, zoals ik dacht, maar dat er in mijn froefroe alleen al echt wel al een stuk of tien spierwitte haren resideren. Gelukkig is mijn haar vrij blond en niet echt monotoon, zodat ze niet zo hard opvallen. Ach ja :-p

Er is wel één groot voordeel aan die grijze haren: ze zijn een stuk dikker dan mijn gewone haar Op die manier kan ik misschien op mijn ouwe dag nog een deftig kapsel krijgen :-p En ja, ik heb er gisteren eentje uitgetrokken om te kunnen vergelijken…

And we’re on a roll here :-p Mijn lijf is iets waarover ik eigenlijk anders zelden spreek, tenzij er acuut iets misloopt. Vandaar dat ik deze wijfweek aangrijp als excuus :-p

Na mijn vorige posts is het alsof er alleen maar slechte kanten zitten aan dat wijvenlijf van mij, maar dat is niet het geval hoor Even overlopen:

Mijn ogen: ondanks het feit dat ze misschien niet zo goed zijn, vind ik ze eigenlijk wel mooi. Eén van mijn leerlingen vroeg me vorige week of die zwarte streep bovenaan permanente make up was, maar nee hoor, handwerk, elke ochtend opnieuw. Soms krijg ik de vraag welke kleur mijn ogen nu eigenlijk zijn. Blijkbaar wisselt dat met mijn stemmingen: ze zijn groen, maar durven in een sombere bui ook grijs uitslaan…
Mijn schouders/sleutelbeenderen: ik heb mooie rechte, brede schouders en licht uitgesproken sleutelbeenderen, en dat mag wel gezien worden. Ik probeer dan ook een focus naar daar te halen, met kettinkjes en decolletés en zo.
Mijn boezem: ondanks het feit dat er twee kinderen aan gehangen hebben (en eentje eigenlijk nog steeds doet), ben ik best wel trots op die borsten van mij. Ik kan er intussen inderdaad wel een potlood onder kwijt, maar dat is maar normaal op mijn leeftijd. Maar ze hangen nog niet, en hebben een mooie vorm. Momenteel zijn ze wel te groot naar mijn zin, maar dat probleem is van voorbijgaande aard. Wat me wel opvalt, is dat de mannen ze altijd veel te groot inschatten: ik zit tussen B en C-cup in, maar door het feit dat ik met een zeer rechte rug loop (juist ja, die slechte rug van mij vergeten!) springen ze nogal in het oog :-p Enfin, ik speel ze ook wel een beetje uit, liever dat dan dat de aandacht naar mijn onderstel gaat.
Mijn onderarmen en handen: ik heb van mezelf altijd gevonden dat ik mooie handen had. Klein, en met relatief korte vingers, maar welgevormd en met mooie sterke nagels. De welving van mijn gespierde onderarmen (I know, er zit vet op, maar bon), daar zit ik soms onbewust zelfs mee te spelen.

Waar je me best niet over aanspreekt, is die ballonbuik van me (ik zie er alweer zwanger uit), die immense kont, en vooral die pilaren van benen. Mijn dijen zouden niet misstaan in de rokersruimte van Meesterlyck, en die kuiten zijn zodanig buitenmaats dat zelfs de speciale maten van laarzen veels te klein zijn. Mijn rijlaarzen heeft een vriend voor me aangepast, met extra stukken tussen, want ook daar was de grootste beenmaat veel te klein.
Oh, en mijn bovenarmen: ze doen me denken aan die anekdote over het Nederlandse koningshuis. Zo zou er een bepaling zijn dat vrouwen van het koningshuis boven een bepaalde leeftijd niet langer korte mouwen mogen dragen, zodat hun bovenarmen niet gaan lebberen bij het wuiven vanuit de koets…
En ja, dan is er nog dat haar op mijn benen, die niet-dood-te-krijgen-hoeveel-keer-ik-ze-ook-epileer haren op mijn bovenlip, de hardnekkige jeugdpuistjes die helaas die naam niet langer verdienen, mijn scheve tanden…

Maar eigenlijk hé, eigenlijk lig ik daar allemaal niet wakker van. Zoals ik het vandaag al ergens op de wijvenblogs gelezen heb, ik zie mezelf niet als een dikkerdje, maar als een slanker en energieker mens. En als men me ergens niet van kan beschuldigen, dan is het wel van te weinig energiek te zijn :-p

Awel ze, dat is dus ook alweer een grote bron van frustratie :-p

Ik heb dus van dat onhandelbaar fluitjeshaar (en als ik zo links en rechts eens aan het lezen ben bij de collega-wijven, ben ik niet de enige): extreem dun, en veel te weinig, en dan nog eens bijzonder kwetsbaar. Zelfs mijn kapster durft zich bij wijze van spreken de haren uit het hoofd trekken (gelukkig blijft ze van de mijne af, wegens al zo weinig).

Tot een klein jaar geleden had ik het altijd lang: soms loshangend, soms opgestoken op diverse manieren, maar wel altijd met die dunne, lange froufrou: ik heb een voetbalveld van een voorhoofd (mijn leerlingen lachen zich een breuk als ik mijn haar bij wijze van gimmick strak achteruit trek) en die froufrou is de enige manier om te camoufleren. Als hij tenminste niet openvalt door de weerborstel die zich in mijn haarlijn bevindt…
Enfin, eigenlijk was achteraf gezien dat lange haar niet zo’n goed idee, want het stond altijd alle kanten uit, bijzonder wollig en wild. Een haardroger kon ik niet gebruiken wegens instant Nana-Mouskourikloon, en die schapenpermanent die er zo leuk uitzag, beschadigde het quasi onherstelbaar en was dus niet voor herhaling vatbaar.

Na Kobes geboorte heb ik de stap gezet, en er de schaar in laten zetten, naar een schuin oplopend kapsel. Ik kan het gewoon zo laten drogen en dan is het ietwat gekruld en wild, ik kan het ook gedurende drie minuten (echt niet overdreven, dat is dan weer het voordeel van extreem dun en weinig haar) brushen en dan is het helemaal steil en gestileerd, beetje naar Lulu op.

Soit, ik kan er niks mee aanvangen, maar al bij al valt het momenteel nog mee…