De laatste dag waren we op om zeven uur, was alles ingepakt en hadden we ontbeten tegen negen uur, en moest Merel duidelijk nog slapen. Ik ben dan maar met de jongens de eendjes het oude brood gaan voeren, en daarna nog eens gaan minigolfen. We waren te vroeg, maar een ongelofelijk lieve dame heeft ons toch de golfstokken gegeven, zodat we om kwart voor tien helemaal alleen op de minigolf stonden, alweer in onze tshirt. Onvoorstelbaar.

Daarna hebben de jongens nog lekker onnozel gedaan in de speeltuin,

zijn we rustig teruggewandeld,

hebben papa en Merel opgehaald, de auto geparkeerd op de grote parking, nog even naar de otters gaan kijken,

en zijn nog in het centrum gaan eten. Mereltje was bijzonder goed gezind na haar heerlijke dut, en de jongens speelden nog volop.

Tegen half vier waren we thuis. En eigenlijk was dat toch ook wel weer heel fijn :-)

Dus gingen we in de voormiddag voor een mooie wandeling langs een paar speeltuinen,

aten we ’s middags brood, speelden we in de namiddag Heroica of keken wat tv,

gingen even kijken naar de kindershow, en stond ik om half zes met hen in het centrum voor de Halloweentocht. Een van de animatrices had zich als heks verkleed, en vertelde dat de kinderen op zoek moesten naar een kist, maar dat er slechte heksen waren die ook die kist wilden.

We konden hen enkel op afstand houden met licht, en dus kregen alle kinderen een lampionnetje. Kobe hield krampachtig mijn hand vast, en bleef angstvallig in de buurt van Macrobia de heks. Hij was er niet gerust in.

Na een wandeling van een half uurtje kwamen we in een knap aangekleed stukje land, waar een mooie griezelige kist stond, met bijpassende muziek. Bij de kist kreeg iedereen een leuke heksenhoed, en was Kobe dolblij aan het huppelen dat alle stoute heksen dood waren gevallen!

We wandelden terug naar het huisje, waar papa intussen de steengrill had aangezet. We hebben er heerlijk zitten bakken, en tegen half acht sliepen de kinderen, doodop allemaal.

Dit moet me trouwens toch even van het hart: zo’n steengrillpakket in Nederland trekt in niks op zo’n pakket in België. Daar krijg je wat vlees, een enkel sausje, een beetje brood erbij, een chocolaatje als dessert, en dat is het zowat. Voor hetzelfde bedrag krijg je in Nederland toch net iets anders: (voor twee volwassenen en twee kinderen) genoeg vlees voor twee maaltijden, een grote pot cocktailsaus en looksaus, een pakje bakboter, een doos van 750 gr. rundvleessalade, een doos tsatsiki, een stokbrood, een ciabatta en twee grote piccolo’s, een groot pak alle mogelijke wokgroenten, een molentje met 8 verschillende soorten kruiden, een pakje kruidenboter, en dan voor ons een crèmedessert en een praline. De jongens hadden elk nog een Pépétvbox erbij gekregen (te vergelijken met een Happy Meal), met een klein blikje cola, een Kinderei, een fles pannenkoekenbeslag met bijhorend doosje verse melk (goed voor acht pannenkoeken), en een doos kleurpotloden. Met onderleggers en servietten, uiteraard. En dat dus voor hetzelfde bedrag als in België.

Dik in orde!

Ik heb met Wolf en Kobe verder gegolfd tot het begon te schemeren, en Bart al lang naar huis was met een oververmoeide Merel. Daarna zijn we nog een ijsje gaan eten, en hebben een mooie wandeling gemaakt. Meer moest dat echt niet zijn, zeker niet voor Kobe. (En ik vind dat de foto’s met mijn kleine Nikon Coolpix echt wel deftig zijn.)

We zijn met het treintje naar het huisje gegaan, daar hebben ze nog wat tv gekeken, nog een spelletje Heroica gespeeld, en toen zijn Bart en Wolf pizza gaan halen. En was de dag alweer om.

Het gaat snel.

Maandag zijn we, nadat we ons in het huisje hadden geïnstalleerd, enkel nog even op verkenning gegaan. Gisteren hebben we in de voormiddag gezwommen, en in de namiddag Heroica gespeeld, en even tot aan de kinderboerderij en de bijhorende speeltuin gewandeld, en dat was het dus zo’n beetje.

Deze morgen moest Merel echt nog wel slapen, en dus ben ik met de jongens gaan zwemmen, tot we alledrie doodop waren en een half zwembad hadden ingeslikt. ’s Middags waren het boterhammen met een omeletje, omdat we pizza wilden eten en je die enkel maar ’s avonds kan krijgen. En deze namiddag zijn we dan, rond een uur of vier, na Merels middagslaapje, gaan minigolfen. De jongens zijn daar stapelzot op.
We hadden oorspronkelijk wel degelijk onze jassen aan, maar die hebben we snel uitgespeeld, want het was écht veel te warm. Bizar, bizar, maar wel heerlijk :-)

De dag dat ik trouwens een normale foto van mijn jongens kan trekken zonder dat ik daar een half uur voor moet zagen, stuikt den hemel in. Serieus. Er steekt altijd wel eentje zijn tong uit of zo.

In het huisje is alles voorzien, en de kinderkamers zitten netjes apart, zodat Bart en ik ’s avonds gewoon in de woonkamer kunnen zitten en lezen of tv kijken of zo. Rondomrond heb je bos en natuur, en die huisjes zijn ongelofelijk slim ingepland, zodat je nooit het gevoel hebt dat je op elkaars lip zit, ook al is dat eigenlijk wel zo. En op loopafstand is er het supermarktje. De prijzen zijn niet min, maar het is dan ook zó handig…

En dan is er het centrum: de enorme tropische zwembadvoorziening is natuurlijk dé trekpleister: glijbanen, zwembaden, peuterbadjes, speeldinges, een wildwaterbaan, buitenbad… De jongens zijn na een goed uur wel telkens steendood van al dat rondcrossen, dat wel. Maar er is ook wel meer: een speelhal, speeltuinen, wandelpaden, fietsverhuur, kinderboerderij, minigolf, squash, sauna… Het enige jammere is dat je voor al die extra’s moet bijbetalen (het zwembad niet natuurlijk), en dat ze stevig doorrekenen.

Maar met (kleine) kinderen is het ideaal: alles is te voet, alles is op hen ingesteld, en een van ons beiden kan bij Merel blijven als die moet slapen.

Het enige jammere is de prijs. Tsja. Maar voor drie blije kinderen en twee ontspannen ouders betalen we dat graag.

Ik aarzelde, en vroeg of ze niet nog even konden wachten om te zien of het beterde. Een twintigtal minuten later, tijdens de speeltijd, belde ik even terug: hij was nog steeds misselijk. Hmm. Ik heb mijn volgende klas richting studie gestuurd, mijn zesdes dispensatie gegeven (groot gejuich steeg op: een extra lange middagpauze in dit zalige weer) en ben hem gaan ophalen. Hij was zo slap als een voddeke: het was zo ongelofelijk warm in de klas, en daar kon hij niet tegen. Thuis heeft hij zich op de canapé gelegd, roerloos. Drinken had hij al gedaan, maar eten wilde hij wel: hij had honger. Ik heb hem wat peperkoek gegeven, en van die suikerboost knapte hij helemaal op: tien minuten later was hij weer zijn vrolijke levenslustige zelf.

We hebben dan samen pizza gegeten, en ik heb hem een snipperdagje gegund: hij hoefde van mij niet terug naar school, en zelf moest ik geen les meer geven in de namiddag. Hij heeft heerlijk buiten gespeeld, en we zijn samen een aanvulling voor de schommel gaan halen: een nieuw tweezitje want het oude was doorgeroest, en een driehoekig klimding voor de extra haak, die tot hiertoe nooit gebruikt was.

Man man man, wat een welligheid! Toen we Kobe gehaald hadden, waren ze er beide niet van weg te slaan. En ik moest foto’s nemen van hen, en Wolf heeft dan ook maar een foto genomen van mij.

De twee aparte bedden waren duidelijk beter dan het zetelbed: ik heb een stuk beter geslapen. Nog een chance, want gisterenavond was Merel te moe om veel te eten, en dus zette ze om 02.02u haar keel open, en heb ik ze nét genoeg kunnen sussen om ze de borst te kunnen geven. Is me dat een koleirig klein ding zeg!
Om twintig na vijf was ze er weer, en heb ik ze gewoon een stevige fles van 270 ml gegeven, die ze zonder pardon en zonder omkijken heeft leeggesabberd, om daarna netjes te slapen tot kwart voor acht. Oef. De jongens waren intussen wakker geworden en lagen tv te kijken. Ook oef.

Na het ontbijt is Bart dan met de jongens naar het strand getrokken: het waaide, het was koud, maar het regende even niet, en de zon is er zelfs eventjes doorgekomen. Ze hebben een diepe put gegraven – heb ik het strandgerief toch niet voor niets meegezeuld – en hebben gevliegerd.

De foto’s zijn vanop ons balkon getrokken, terwijl Merel sliep en ik alles weer aan het inpakken was.

Tegen elf uur moesten we het appartement verlaten, wat we dan ook gedaan hebben. We hebben beneden in de bar nog een koffie gedronken en Merel eten gegeven, en zijn daarna naar huis gereden. Want, jawel, het was inmiddels weer aan het regenen. Thuis is Bart om McDonalds gereden, en hebben we thuis in de keuken gegeten, en daarna de haard aangestoken. In het laatste weekend van augustus.

Meh.

De jongens hadden er moed op, zo’n weekendje aan zee (en dat mag je letterlijk nemen: enkel de dijkweg lag tussen ons en het strand), maar helaas, zelfs het laatste weekend heeft onze zomer geen toegevingen willen doen.

Gisteren moest ik herexamen afnemen en zaten de kinderen bij Koning Kevin, en aangezien het hier weer vrolijk aan het regenen was, heb ik ze er maar gelaten tot vier uur, en ben pas dan vertrokken, in plaats van rond een uur of twee. Wat zouden we anders op dat appartement maar zitten doen, in de regen? Bart had teamdag bij Netlash, en kwam pas ’s avonds laat aan. Ik heb dus alle valiezen gemaakt en ingeladen, heb drie kinderen ingeladen, een CD van het Geluidshuis opgezet, en ben naar Oostende gereden. Gelukkig stonden Koen en Else stand-by om uit te laden, want voor Merel was het intussen welletjes in de auto – ze wil er immers niet slapen – en die was haar keel beginnen openzetten. En ja, die van ons kan nogal brullen.

Het avondmaal in het bijhorende restaurant was niet schitterend (het dessert heb ik zelfs laten staan, allemaal goed voor de WW), en de kinderen waren doodop. Merel heb ik tegen acht uur in bed gestoken, tussen hoofdmaaltijd en dessert, en tegen dat ik terug was, hadden de jongens hun dessert binnen, heb ik zelf even in dat van mij zitten defelen, en heb ik ze dan ook maar in bed gestoken. Allemaal samen in de tweede kamer. Zelf ben ik dan in de andere studio gaan zitten, met mijn GSM als babyfoon. Ah ja, want Wolf is groot genoeg om te kunnen bellen als er iets scheelt, en als er ook maar eentje zijn keel openzet, is Wolf ook wakker. En ja, rond tien uur belde hij: Kobe en hij konden niet slapen, maar konden ook niet liggen kletsen omwille van Merel. Ik heb ze dan uit bed gehaald, beetje te drinken gegeven, spelletje Wie is het? gespeeld, en terug in bed geduveld.

Bij de anderen op de kamer was het best gezellig: Nelly had een fles champagne en pralines mee, en we hebben oeverloos zitten kletsen. Het leek wel een kamer op schoolreis! Maar de bar vier verdiepingen lager was geen optie, wegens geen bereik van de babyfoons (de echte).

Bart kwam toe rond half elf, en een uurtje later lagen we in bed. Amai. Zo’n zetelbed, da’s niet bevorderlijk voor de nachtrust: het zakte door, en ik heb amper een oog dichtgedaan. En tien voor zes was Merel er al om te drinken. Ik heb ze daarna nog wel eventjes terug in haar bedje kunnen leggen, maar tegen zeven uur zaten alledrie de kinderen toch vrolijk wakker bij ons. En hadden ze honger, alledrie. Tegen acht uur zaten we dus aan het ontbijt.

Buiten was het aan het regenen, dus staken we Merel terug in bed, ging Bart met Wolf en Kobe naar de speelzaal beneden, en ging ik daarna zwemmen met de jongens. Een groot zwembad (waarbij we tussen de aquarobics voor de oudjes zijn verzeild, tot grote hilariteit van de kinderen), een klein leuk kleuterzwembad, twee grote jacuzzi’s, en een sauna. Maar in die laatste zijn we niet geraakt.

We hebben er ’s middags ook ter plaatse gegeten (een tonijnsla om écht niet over naar huis te schrijven), en toen moest Merel alweer slapen. Ik was echt jaloers op Koen en Else: die zijn naar Oostende gaan rondlopen en winkelen, want Liv slaapt toch in de buggy. Merel zet gewoon de boel op stelten en krijst het kot bij elkaar als ze moe wordt en geen bedje heeft, zucht. De jongens hebben ook wat rustig tv gekeken, en daarna hebben we een wandeling op de dijk gemaakt – het was even gestopt met regenen – en zijn boodschappen gaan doen in de Delhaize. En toen goot het alweer, zodat er ook van vliegeren geen sprake was. Hmpf.

Merel moest alwéér in bed, maar toen zijn ook Bart en Kobe in slaap gevallen. Bovenop elkaar.

Uiteindelijk zijn Bart en Wolf dan maar naar beneden gegaan, aperitieven met de rest, en heb ik de andere twee nog laten slapen tot kwart voor zeven. Kobe huilde toen ik hem wakker maakte: hij wilde vooral slapen, en had op dat moment geen zin in eten. Het ventje…

Soit, tijdens de – overigens een pak betere – maaltijd zijn afwisselend Bart en ik wat kinderen in bed gaan steken, voederen, sussen, en hebben we ze uiteindelijk in het grote bed gelegd. De twee aparte bedjes in de aparte kamers zijn een stuk beter, en op die manier kunnen de jongens ’s morgens ook tv kijken als ze wakker worden, en kan Merel hen niet meer wakker maken. Ik ben benieuwd.

Gisteren waren ze al dolenthousiast (en hondevuil en steendood), vandaag was dat niet minder. De activiteiten duren tot vier uur, er is nog opvang voorzien tot zes uur, en intussen doen ze nog vanalles en nog wat.

Ik stond daarnet om vijf uur in de speelzaal, met het idee de jongens mee te nemen naar de Delhaize om boodschappen, meestal doen ze dat wel graag. Zodra Wolf me zag, kreeg ik de reactie: “Maar nee, mama! Nu nog niet! Ge zijt nog veel te vroeg! Ik ben een ridderzwaard en een helm en een schild en een harnas in papier aan het maken, en het is nog niet af!” Hmm.

Ik liep door naar Kobe aan de andere kant van de zaal, en daar kreeg ik een gelijkaardige reactie. Ik ben dan maar alleen naar de winkel gegaan, en heb ze opgehaald tegen zes uur. Doodop, hondemoe, zo vuil als wat, en zeer enthousiast. En met smekende stemmetjes en puppy-ogen kreeg ik twee keer de vraag of ze alsjeblief alsjeblief alsjeblief alsjeblieieieieief de rest van de week ook mochten komen. Ah bon.

Bij navraag bleek er nog plaats te zijn, en heb ik ze dus voor de rest van de week ook ingeschreven.

Zij blij, ik rust, en een dikke pluim voor Koning Kevin (en Simon die het hier leidt).

Vorige jaren was de vakantieopvang eigenlijk een verlengstuk van de naschoolse opvang, en dus niet erg georganiseerd. Er was toezicht, de kinderen mochten spelen, maar dat was het zowat. Twee dagen was meer dan genoeg, daarna begonnen de jongens zich ook daar te vervelen.

Dit jaar is de opvang in handen van Koning Kevin, een organisatie die zich op dat soort dingen toespitst. Het is iets duurder (12 euro ipv. 9 euro per dag) maar het zou dus wel meer geanimeerd moeten zijn, met jonge monitoren en een planning.

Ik ben benieuwd. De jongens zagen het in elk geval goed zitten om hun vriendjes terug te zien.