Foto’s laten afdrukken, ik kom er vaak niet toe, laat staan dat ik ze nog in een album plak. Ja, ik heb nog albums liggen uit het analoge tijdperk, maar toen kon je gewoon niet anders. Dan was het trouwens ook altijd een beetje bang afwachten op de ontwikkelde foto’s: waren ze wel geslaagd?

Nu is het eigenlijk een ander probleem: die van de selectie. Ik neem – zoals veel mensen – een pak meer foto’s dan vroeger, gewoon omdat dat niks meer kost. Je moet je dan wel af en toe door de enorme berg mapjes en foldertjes heenwerken, en foto’s selecteren die je wilt afgedrukt zien. Dus ja, ik laat af en toe nog wat foto’s afdrukken, gewoon om ze dan in kadertjes te kunnen steken, of ze te kunnen uitdelen aan de oma’s en opa’s. Of om voor hen een lekker ouderwets fotoalbum te maken, met plakwerk en al.

Zelf opteer ik voor een digitaal fotoboekje, tegenwoordig. Je selecteert een aantal foto’s, uploadt die met de tool van de firma waar je het wil bestellen, kiest een layout en een volgorde, en dat is dat. Serieus.

Op de laatste Brussels Girl Geek Dinner waar ik naartoe ben geweest, had ik een voucher gekregen van Pixum om een A4 fotokalender te bestellen. Ik heb er me in de vakantie even mee beziggehouden: een aantal foto’s selecteren (het kunnen er gerust ook meer per pagina zijn), een layout van de kalender, achtergrondkleur, formaat en afwerking kiezen, en ook dat was dat. Eigenlijk was ik zo content van het gemak dat ik er meteen drie heb besteld als eindejaarscadeautje: eentje voor ons, eentje voor Barts ouders, en eentje voor de mijne.

Ik moet zeggen: ondanks de drukke eindejaarsperiode kwamen ze vijf dagen later al toe, netjes verpakt in stevig karton. Ik ben echt wel tevreden met het resultaat, scherpe afdrukken en al. Er is één minpuntje: de bladen hebben de neiging lichtjes op te krullen, dat vind ik eigenlijk wel jammer. Maar het was gratis (toch ons exemplaar) dus mij hoor je niet klagen.

Nu had ik ook de aanbieding gekregen van datzelfde Pixum om een fotoboek uit te proberen. Ik zei niet nee :-p Ik downloadde de fotoboekjessoftware, en koos hetzelfde vierkante formaat als waarin ik al ooit een boekje van Photobox had laten maken. Zwarte achtergrond, vierkant formaat, glanzende softcover, en zesentwintig foto’s voor de zesentwintig pagina’s. Van elke foto kan je – uiteraard – zelf het formaat of de layout kiezen. Niet alle afdrukken waren even scherp, maar dat leerde me enkel dat ik beter mijn foto’s moet selecteren, want aan de fabrikant lag het duidelijk niet, gezien de scherpte van de andere foto’s :-p

In elk geval ben ik bijzonder tevreden. Ik geef toe: ik ga dat regelmatiger doen, zo’n fotoboekje laten maken. Ik heb er nu twee, en ik kan me voorstellen dat het een mooie serie wordt. Per stuk betaal je bij Pixum voor zo’n vierkant softcover geval 18,95 euro, en nog 5 euro verzendkosten. Ik vind dat dat best wel meevalt: voor losse afdrukken en een deftig boek betaal je meer, plus dan nog het inplakwerk.

Al moet ik eerlijk zijn dat ik ga rondkijken wat het goedkoopste is, want voor zover ik kan zien, was de kwaliteit van het andere boekje minstens even goed, maar toch wel vijf euro duurder voor vier pagina’s meer. Kijken en vergelijken, dus.

Vorige donderdag was ik uitgenodigd, als blogger, op de press release van het nieuwe programma. Er waren journalisten, Els De Schepper en Maurane waren er, uiteraard waren alle hoge piefen van WW België er, en nog wel een aantal bloggers.

Wat verandert er nu eigenlijk? Basically niet zo heel erg veel, maar het maakt het wel iets makkelijker. Want WW, da’s punten tellen, eigenlijk al altijd geweest, en dat blijft ook grotendeels zo.

De verandering van het vorige programma naar het ProPoints plan, was dat ze niet meer zuiver naar calorieën keken, maar ook naar de hoeveelheid energie die het je lijf kost om de betreffende voedingsmiddelen te verbranden. Vandaar dat fruit geen punten kost. Ook een banaan mag je eten, omdat het blijkbaar veel vraagt om te verteren. Het is natuurlijk niet de bedoeling dat je een ganse tros naar binnen speelt. Druiven kunnen ook, maar je mag ze niet pellen. Appelsienen: doe gerust, maar voor appelsiensap moet je wél rekenen. Want dan krijg je de vezels niet meer binnen, en bevat het enkel nog zeer veel vruchtensuiker. Dat soort dingen dus.

Er waren in het programma ook al ‘groene producten’ opgenomen: voedingswaren met een verzadigingsindicator. Deze geven je sneller een verzadigd gevoel dan andere, en je mag ze ook ‘onbeperkt’ eten voor een vast aantal punten. Uiteraard is het nooit de bedoeling je rond te eten, je eet net tot je genoeg hebt. Pasta bijvoorbeeld kost 7 punten voor een verzadigende portie, je hoeft ze niet te wegen.

Wel, een vernieuwing is het invoeren van ‘groene dagen’. Je eet die dag enkel ‘groene producten’, en je hoeft niks te tellen. Je krijgt er ook gratis en voor niks twee vetporties bij, want ook die zijn broodnodig in het verteringsproces. Je moet natuurlijk wel zorgen voor je ‘fitformules’: voldoende groenten, fruit, calciumhoudende producten, twee porties vet, en water. Neem je toch iets dat buiten de groene producten valt, dan trek je dat af van je extra vrije punten.

Mja. Er waren veel enthousiaste reacties, maar ik weet dat het niks voor mij zal zijn. Ik eet doorgaans veel gevarieerder dan dat, en dan hou ik me wel aan mijn gewone programma. Wat je overigens perfect kan doen.

Ook worden de basispunten per persoon scherper gesteld, en krijgt iedereen 49 vrije punten, ongeacht je basisaantal. Dat is, denk ik, wél een verbetering.

We kregen dus de uitgebreide uitleg, het nieuwe – overigens schitterende – handboek (heel knappe layout en dergelijke), de nieuwe basispapieren, en ook nog een mooi setje van sushigerief: eetstokjes, sauskommetje en rietmatje.

Het restaurant was overigens ook volledig in diezelfde lijn gekozen: Rouge Tomate op de Louizalaan in Brussel. Heerlijk!

Het restaurant gaat er prat op zoveel mogelijk te koken met groenten en kraakverse producten, met zo weinig mogelijk boter en room.

Carpaccio van St Jacques, avruga, brunoise van groene selderij en knol, emulsie met oesters

Deze avond had de Amerikaanse kok zelfs compleet met groene producten gekookt, maar dat durf ik met een korreltje zout te nemen, want ik zag heerlijke noten en caramel verschijnen in het dessert :-p

Baby gebraden lot, mirepoix van groenten, bouillon van kokos(groenten) à la “basquaise”

Apple Strudel “destructed”, bruin-brood ijs, rozijnen

In elk geval was ik vereerd aanwezig te mogen zijn, en als goeie evangelist verspreid ik het woord dus verder. Dat doe ik uiteraard alleen als ik er volledig achtersta, en dat doe ik dus, met gans mijn drieëntwintig kilo minder dan twee jaar geleden.

(Met dank aan Sara Van de Velde voor de prachtige foto’s)

Maar deze avond gaven ze een lezing die, weliswaar wat lang, toch zeer boeiend was. Er was amper 25 man, maar wat me wel opviel, was dat ongeveer de helft daarvan jonger dan 30 was.

Ik ben trouwens meteen lid geworden, compleet met abonnement op hun tijdschrift. Dat overigens zeer professioneel oogt, helemaal niet knullig, zoals vaak het geval is.

Ze willen nu ergens een terrein aankopen, om daar dan een reconstructie van enkele Gallische huizen te bouwen, en daar dan historische evocatie te doen. Lijkt me vreselijk wijs.

Op zaterdag 21 januari geven ze daarom in Destelbergen een Gallische avond: Keltische livemuziek, breughelmaaltijd, nog meer livemuziek, en een afterparty. De opbrengst ervan gaat naar voornoemd project. Ik weet in elk geval al wat ik die avond ga doen, en ik hoop dat ik zoveel mogelijk leerlingen, vrienden en kennissen kan optrommelen, want ik ben deze vereniging wel genegen. Folkies, Latinisten, oudleerlingen met behoefte aan een reünie: u weet wat u te doen staat!

Hey, ‘t zijn Romeinen en Galliërs!

http://www.legia-forum.org/

Als we nu langer dan een uur in de auto moeten zitten, komt er elke keer weer zo’n luisterCD op te liggen. De jongens zijn muisstil en vervelen zich niet langer, en de liedjes zingen ze soms dagen later nóg. Want wat zijn die luisterboeken nu? Het zijn bekende sprookjes of verhalen, die opnieuw verteld worden door bekende acteurs. De personages, stemmetjes en vooral de liedjes zijn schitterend gedaan, maar ook voor volwassenen valt er een en ander te rapen, want de dubbele bodems, politieke verwijzingen en woordspelletjes allerhande zijn legio. Wolf vraagt me geregeld waarom ik in de lach schiet, en vaak moet ik hem dan het antwoord schuldig blijven omdat ik het gewoon niet uitgelegd krijg.

Intussen hebben we er toch wel al een aantal gekocht: De Reisgenoot (”Toppie, toppie, deze job is toppie! De satisfactieradius maakt happy in het koppie!”), De Nachtegaal, en Bart kreeg onlangs ook De Bremer Stadsmuzikanten als bedanking voor een lezing. Blijkbaar kan je ze hier tegen betaling ook downloaden, en dat is zo mogelijk nog interessanter. Nochtans hebben de boeken ook wel een meerwaarde: Kobe zit er graag in te bladeren om naar de maffe tekeningen te kijken, en Wolf leest de liedjesteksten erop na.

En nee, ik krijg hier niet voor betaald, ik vind die CD’s gewoon de max!

Man, het is een hit!

Je steekt met de blokjes een parcours in elkaar, en daar ben je al gauw een uurtje zoet mee. Een fijn uurtje, eigenlijk. En dan is het de bedoeling om met je held – daar bestaan er verschillende soorten van, met elk hun eigen speciale krachten – zo snel mogelijk het einddoel te bereiken: de zombiekoning verslaan, of de Kelk des Levens pakken, of dat soort dingen. Onderweg kom je voor gesloten deuren te staan waar je dan een sleutel voor moet vinden, kom je zombies, spinnen of weerwolven tegen, kan je flesjes of goudstukken ontdekken, of open je een schatkist waar evengoed een valstrik in kan zitten.Voor wie iets van spelletjes kent: het doet me denken aan Warhammer Quest.

Maar het gigantisch leuke is – en een voordeel tegenover de meeste klassieke gezelschapsspelen – dat je voortdurend zelf je parcours kan aanpassen. De jongens hebben al de meest wijze dingen gebouwd, en zelfs Kobe, die nochtans nog maar vier is, kan ongelofelijk goed meespelen, al zegt de doos dat het vanaf acht jaar is.

De twee dozen zijn apart te spelen, maar vormen samen een nog veel wijzer parcours, met extra mogelijkheden.

Mocht je twijfelen wat je je kind wil geven voor Sinterklaas of Kerstdag: dit is een aanrader. En niet alleen omdat we ze gratis gekregen hebben, want ik denk dat ik me nog een extra doos (er zijn er vier) ga aanschaffen.

(De foto is van hier thuis, omdat ik het ginder te druk met spelen had.)

Ik ben dus ijverig bezig geweest met kleertjes verzamelen op Ebay voor zowel Merel als Wolf. De drie andere kandidaten hebben telkens één kind aangekleed, ik vond het een uitdaging om twee kinderen te voorzien van kleren.

Ik zou het uiteraard heel fijn vinden moest je op mij willen stemmen, en dat doe je hier op Facebook, door in de commentaar “Ik stem op Gudrun R” te zetten. Als ik de meeste stemmen haal, krijg ik nog eens 150 euro op mijn PayPal, en dat zou wel wijs zijn.

Mijn collagefoto is dit geworden:

Ik heb dus alles voor iedereen gevonden, alleen heeft Merel haar sjaal en wanten niet aan (want die waren nog niet toegekomen) en is ze blijkbaar de hele tijd een schoentje kwijt, wat ik niet eens gezien had.

De details:

Voor Merel (10 maanden):
* Pull en broekje Baby Club (C&A):
http://cgi.benl.ebay.be/ws/eBayISAPI.dll?ViewItem&item=160646548385&ssPageName=STRK:MEWNX:IT&_trksid=p3984.m1439.l2649
Prijs: 3 euro (+ 3,5 verzendingskosten). Geschatte winkelwaarde: 20 euro

* kleedje Baby Club (C&A)
http://cgi.benl.ebay.be/ws/eBayISAPI.dll?ViewItem&item=140597718321&ssPageName=STRK:MEWNX:IT&_trksid=p3984.m1439.l2649
Prijs: 2,99 euro (+ 4 verzendingskosten). Geschatte winkelwaarde: 15 euro

* schoentjes JBC
http://cgi.benl.ebay.be/ws/eBayISAPI.dll?ViewItem&item=280730133648&ssPageName=STRK:MEWNX:IT&_trksid=p3984.m1439.l2648
Prijs: 5,99 euro (+ 5,90 verzendingskosten). Geschatte winkelwaarde: 10 euro

* jasje (een echt winterjasje had ze al, vandaar)
http://cgi.benl.ebay.be/ws/eBayISAPI.dll?ViewItem&item=110738139891&ssPageName=STRK:MEWNX:IT&_trksid=p3984.m1439.l2649
Prijs: 5,99 euro (+ 6 verzendingskosten). Geschatte winkelwaarde: 25 euro

* mutsje Esprit
http://cgi.benl.ebay.be/ws/eBayISAPI.dll?ViewItem&item=120772858113&ssPageName=STRK:MEWNX:IT&_trksid=p3984.m1439.l2648
Prijs: 1,50 euro (+ 1,50 verzendingskosten). Geschatte winkelwaarde: 10 euro

* sjaalcol, wantjes en nog een mutsje H&M
http://cgi.benl.ebay.be/ws/eBayISAPI.dll?ViewItem&item=260849664689&ssPageName=STRK:MEWNX:IT&_trksid=p3984.m1439.l2649
Prijs: 4 euro (+ 6 verzendingskosten). Geschatte winkelwaarde: 10 euro

Voor Wolf (7 jaar):
* Jeans Tommy Hilfiger
http://cgi.benl.ebay.be/ws/eBayISAPI.dll?ViewItem&item=370540216978&ssPageName=STRK:MEWNX:IT&_trksid=p3984.m1439.l2649
Prijs: 11,75 euro (+ 5,90 verzendingskosten). Geschatte winkelwaarde: 80 euro

* T-shirt Pirouette nieuw
http://cgi.benl.ebay.be/ws/eBayISAPI.dll?ViewItem&item=120730456864&ssPageName=STRK:MEWNX:IT&_trksid=p3984.m1439.l2649
Prijs: 9,99 euro (+ 1,83 verzendingskosten). Winkelwaarde: 28,95 euro

* Hemd River Woods
http://cgi.benl.ebay.be/ws/eBayISAPI.dll?ViewItem&item=220843210506&ssPageName=STRK:MEWNX:IT&_trksid=p3984.m1439.l2649
Prijs: 10 euro (+ 6 verzendingskosten). Geschatte winkelwaarde: 45 euro

* Schoenen Le Coq Sportif nieuw
http://cgi.benl.ebay.be/ws/eBayISAPI.dll?ViewItem&item=270795383966&ssPageName=STRK:MEWNX:IT&_trksid=p3984.m1439.l2649
Prijs: 32,48 euro (geen verzendingskosten). Winkelwaarde: 64,95 euro

* Jas
http://cgi.benl.ebay.be/ws/eBayISAPI.dll?ViewItem&item=280734356584&ssPageName=STRK:MEWNX:IT&_trksid=p3984.m1439.l2649
Prijs: 5 euro (+ 5,90 verzendingskosten). Geschatte winkelwaarde: 40 euro

* Muts, sjaal en handschoenen (Thinsulate)
http://cgi.benl.ebay.be/ws/eBayISAPI.dll?ViewItem&item=260850620312&ssPageName=STRK:MEWNX:IT&_trksid=p3984.m1439.l2649
Prijs: 8,50 euro (+ 2,50 verzendingskosten). Geschatte winkelwaarde: 20 euro

Totale prijs: 146,22 euro. Geschatte waarde: 368,90 euro (maar daar heb ik in de meeste gevallen echt geen idee van).

Maar. Ik ga dus ook wekelijks naar de cursus. Jawel.

In het begin dacht ik ook: “Hey zeg, ik ben niet helemaal zot, ik ga daar niet tussen een bende dikke wijven gaan zitten om mijn gewicht luidop te roepen en dan applaus te krijgen en zo.”

Ik vermoed dat ik een beetje teveel naar Little Britain en Marjorie Dawes en dat soort vooroordelen en cliché’s had gekeken. Want die cursus, ik geef het toe, ik heb die nodig. Voor die extra schop onder mijn kont.

Omdat Weight Watchers me sponsorde met een gratis abonnement, vond ik dat ik toch wel eens een kijkje mocht gaan nemen. Het gaat er dus dik anders aan toe dan gedacht. Het gaat door in een zaaltje, waar iedereen netjes aan een tafeltje zit, of gewoon op een stoel in een rijtje. Het zijn inderdaad wel grotendeels vrouwen (al zit er af en toe wel een man tussen) maar zeker niet allemaal van middelbare leeftijd, en zeker niet moddervet. Integendeel, de eerste keer vroeg ik me af wat bepaalde dames daar eigenlijk zaten te doen, met hun maatje veertig. Maar daar kom ik direct wel even op terug.

Ik werd hartelijk ontvangen door de coach, en snuisterde even rond in het winkeltje: snoepgoed met verlaagd suiker- (en dus ook calorie-) gehalte, sausjes, chips, chocoladerepen, maar ook kookboeken, bakvellen, calorietellers, maatlepels, stappentellers… Duur, dat wel, je kan niet zeggen dat het Weight Watchersgerief goedkoop is.

Ik schoof aan in een rij, en werd door een assistente (zelf ook een (ex-)cursiste) met de glimlach ingeschreven. Datum, leeftijd, lengte, streefgewicht, dat soort dingen. Ik kreeg een steekkaart, en een persoonlijke kaart met mijn vorderingen. Daarna schoof ik aan bij de coach zelf, die me heel discreet woog, dat gewicht noteerde, me het cursusboekje van de week en de basiscursus gaf, en beloofde straks meer uitleg te geven.

Ietwat onwennig ging ik daarna tussen de dames zitten, die eigenlijk zeer verwelkomend waren, en vooral heel begripvol. Eigenlijk deed dat wel eens deugd, niet het kneusje van de groep te zijn, maar met allemaal mensen samen die hetzelfde geworstel met eten en gewicht meemaken. Marianne, de coach, begon daarna aan haar speech. Elke week moet zij van Weight Watchers Nationaal een bepaald thema aansnijden, dat ook in het weekboekje aangekaart wordt. Dat kan gaan over frituren, eten op vakantie, vis, beweging, het belang van vetten in je voeding… Maar eigenlijk is het vooral een motivationele sessie: ze slaagt er elke week opnieuw in om de hele groep gemotiveerd te krijgen, met persoonlijke verhalen (ze is zelf ook twintig kilo vermagerd, getuige de foto’s), anekdotes, moeilijkheden en de verhalen van de groep. Het klinkt cheesier dan het is, geloof me, en vooral: het werkt!

Na je eerste sessie krijg je ook de volledige uitleg van het systeem, en kan je ook alle mogelijke vragen stellen. Dat kan je eigenlijk elke week wel doen op de cursus.

Na verloop van tijd begin je er ook wel een paar mensen te kennen, en dan vraag je steevast: “En, hoe was het?” Zelf wil je dan eigenlijk niet onderdoen voor je medecursisten, en ook niet tegenover de coach. Want hoeveel uitvluchten je tegenover andere mensen ook kan verzinnen, wat je jezelf ook probeert wijs te maken: elke gram extra gewicht komt er door wat jij in je mond hebt gestoken. En als je niet vermagerd bent, dan komt dat door jou, en door niemand anders. Door wat jij gegeten hebt, door wat jij niet kon weerstaan. Niemand heeft je verplicht een extra boterham te nemen, of een stuk chocolade, of het niet bij dat ene koekje te laten maar meteen het ganse pak leeg te vreten.
En iedereen zit daar in hetzelfde schuitje: ze hebben het allemaal moeilijk, willen allemaal een maatje minder, willen allemaal van die vetkwabben af, zouden allemaal doodgraag elke dag een pak friet kunnen naar binnenslaan zonder bij te komen. Helaas.

En daarom werkt de cursus voor mij. Voor die extra schop onder de kont.

En hoe zit het dan met die maatjes veertig? Dat zijn lifetime members: zij die hun streefgewicht hebben bereikt, die erin geslaagd zijn om af te vallen, en die gratis de cursus mogen bijwonen, zolang ze maar op hun gewicht blijven (toch ongeveer) en één keer per maand komen. Gewoon, kwestie van niet te hervallen in de oude eetgewoonten. En als extra motivatie voor al diegenen die wél nog keihard moeten werken om die kilo’s kwijt te geraken.

Je betaalt elf euro per keer. Dat wel. Zoals ik al zei, Weight Watchers is niet goedkoop. Maar als je daarmee je extra kilo’s kwijtraakt, valt dat heus wel mee. Geloof me.

(En ja, ik word gesponsord door Weight Watchers, maar ik zou het écht niet doen als ik er niet keihard in zou geloven. Zelfs zonder gratis abonnement zou ik naar de cursus gaan, want zonder lukt het me niet, dat heb ik al gemerkt.)

Let me explain: op maandag 30 mei om 14u wordt de website Chef Chavroux gelanceerd. Belgische chefs werden daarom ter promotie uitgedaagd om een menu te creëren waarvan elk gerecht de bekende geitenkaas van Chavroux bevat.  Een aantal bloggers mocht al op voorhand gaan uittesten op verschillende locaties. Zelf werd ik verwacht tegen acht uur in Dock’s Café in Antwerpen, waar chef Yannick Frooninckx een 3-gangen menu had bedacht met bijpassende wijn.

Dock’s Café ligt aan de Jordaenskaai, een voor een Gentenaar vrij onmogelijke plaats. We hebben wat rondgereden om parkeerplaats te vinden, en zijn uiteindelijk aan het Zuiderterras gaan staan. Om pas daarna te merken dat er ook een parking is aan het Noorderterras, én dat het Dock’s Café blijkbaar een ‘voiturier’ heeft, zoals ze het zelf noemen: iemand die jouw auto gaat parkeren voor je. Nice! Maar het was een aangename warme avond, en het wandelingetje was eigenlijk zelfs mooi te noemen.

Dock’s Café is imposant wanneer je er binnenkomt: groengeverfde stalen constructies met veel hout en art nouveau-invloeden, en warm licht. Het deed me onmiddellijk aan het Pakhuis in Gent denken, een concept van Pinto, en jawel, de gerante bevestigde dat achteraf. Mooi!

Ze bracht ons naar een tafeltje op de eerste verdieping, waar je een mooi uitzicht hebt op de benedenverdieping, en gaf ons ook meteen het menu. Dat verraste me een beetje: wanneer Chef Chavroux zegt dat elk gerecht geitenkaas bevat, dan zit dat inderdaad ook in het dessert, en hier meer bepaald in de vorm van ijs. Ik zie uw wenkbrauwen al in de lucht gaan, en dat deden de mijne ook.

Dadelijk werd er gevraagd wat we als aperitief wilden, en Bart bestelde een gin-tonic. Ik drink geen alcohol, en hield het dus op water, want een alternatief werd me niet voorgesteld. Kleine, vrij zurige broodjes werden ook meteen gebracht, samen met een afgedekt kommetje boter.

De sommelier kwam iets later met een frisse lichte Riesling af, waarbij hij een hele uitleg gaf, en die inderdaad feilloos bij het voorgerecht bleek te passen. Dat voorgerecht bleek te bestaan uit drie hoopjes zeer luchtig opgeklopte Chavroux, geserveerd op een zeer dun uitgesmeerde (het leek wel geverfd) olijfbereiding, met citroensuc en een aantal blaadjes tahooncress. Lekker, maar niet echt uitzonderlijk. Of zoals Bart zei: “Tsja, het is geitenkaas he”.

Intussen waren Erik en Annelies, die daar ook als testpersonen zaten, erbij komen zitten: ze zaten amper een paar tafeltjes verder, en het was te gek om dan niet gezellig te zitten kletsen. Zij zaten wel wat verder in hun diner, en hadden hun hoofdgerecht al op.

Dat hoofdgerecht was overigens zeer te pruimen: Lijngevangen zeebaars uit de Middellandse Zee, gegrilde groenten uit de Provence en boterquenelle met espelette en verse Chavroux geitenkaas, wist de menukaart ons te melden. De Provencegroenten bleken gegrilde aubergine, paprika en courgette te zijn, met een stukje venkel erbij, en de Chavroux was stevig op smaak gebracht met de rode peper (espelette), en paste wonderwel bij de vis, net als de ronde Chablis. Lekker, echt waar!

Na een perfecte tussenpauze volgde het dessert, datgene waar we het meest naar uitkeken. Een grote coupe werd ons voor de neus gezet, gevuld met een bolletje geitenkaasijs en een keur aan rode vruchten: rode en witte framboos, kers, aardbei, jeneverbes, rode bes, stekelbes en braambes en dat afgewerkt met een fijn koekje en een takje munt.

Ik geef het toe, het was met enige aarzeling dat ik van het Chavroux-ijs proefde. De eerste hap deed vooral eigenlijk onwennig aan, en ik wist niet goed wat ik ervan moest vinden. Na een paar happen echter raak je gewoon aan de textuur, en wordt het echt lekker. Bizar, maar lekker.

Afsluiten deden we met een koffie, of in mijn geval koffie verkeerd, met bijhorend chocolaatje.

Conclusie: Dock’s Café is een zeer gezellig, fijn restaurant. En de Chavrouxgerechten zijn elk apart zeer lekker, maar alles samen een beetje teveel van het goede. Ik kan eventjes geen geitenkaas meer zien, en ik vind de zachte Chavroux nochtans zeer aangenaam.

We hebben in elk geval een fijne avond gehad, met een mooie wandeling langs de kaaien terug naar de auto. En misschien gaan we ook nog wel eens langs in een van de andere deelnemende restaurants om te zien wat zij ervan gemaakt hebben.

12 restaurants en brasserieën doen mee aan het concept. Vanaf 30 mei kan je via de website www.ChefChavroux.be een plaats reserveren in een restaurant naar keuze en het Chavroux menu degusteren. Aan het einde van de maaltijd mag je de prijs betalen die je het menu waardig acht.

De deelnemende restaurants zijn:
Dock’s Café, Antwerpen
Pastorale, Reet
Pakhuis, Gent
Bistro Refter, Brugge
Prêt-à-Goûter , Zolder
La Quincaillerie, Brussel
Les Brigittines, Brussel
La Table du Boucher, Bergen
Le Bistrot d’en Face, Luik
Si Jamais, Doornik
Le Fou est belge, Heure-en-Famenne
Le Cor de Chasse, Barvaux-sur-Ourthe

Ik ben een Dysonfan. Al lang. Al sinds Bart me zoveel jaar geleden ervan overtuigde om toch maar wat extra uit te geven voor een echt goeie stofzuiger, en ik hem daar achteraf alleen maar dankbaar om kon zijn.

Toen ik in de zomer 2009 een Dyson Animal Pro cadeau kreeg, was ik dan ook echt in de wolken: het zwaarste toestel van Dyson, en ongelofelijk handig en goed als je huisdieren hebt. Ook al is het ding duur: mocht het ooit kapot gaan, dan kocht ik een nieuwe. Direct.

Datzelfde zei ik al lang over een kruimeldief. Geef toe, een gewone stofzuiger haal je niet snel uit als je wat gekruimeld hebt in je zetel. En met drie kinderen begon zo’n ding eigenlijk geen overbodige luxe te worden. Alleen, het was er nog nooit van gekomen om er eentje aan te schaffen. Want één ding had ik voor mezelf al uitgemaakt: ik wilde niet nog eens zo’n beige geval dat al na een paar maand nauwelijks nog zuigt omdat de batterij/filter/motor/vul zelf maar in de geest aan het geven is. Het ging dus een Dyson worden, ondanks de prijs. Want ja, dat is nog steeds het ‘zwakke’ punt van Dyson: ondanks het feit dat het ongelofelijk goeie toestellen zijn, haken veel mensen af omwille van de prijs. Jammer eigenlijk.

En toen kreeg ik een mailtje van Caroline van Dyson: of ik het allernieuwste toestel wilde uitproberen? Ik zei uiteraard geen nee, en een paar dagen later werd er een pakje afgegeven. Ik ben er intussen wild van, en zou het ding al niet meer kunnen missen: de Dyson Digital Slim. Een kruising tussen een kruimeldief en een gewone stofzuiger.

Let me explain: je kan hem inderdaad gewoon gebruiken als kruimeldief. Met een standaard zuigmondje dat je naar believen kan aanpassen voor een zachte of harde ondergrond. Met zelf zo’n lange teut bij voor in kieren. En dan… zit er ook een lange stang bij, met de typische roterende zuigkop, in klein formaat. Schitterend! Want geef toe: als er kruimels onder de tafel liggen omdat je kleuter weer eens zitten spelen heeft met zijn croissant, is het vervelend dat je op je knieën onder tafel moet. En je grote stofzuiger uithalen is ook zo’n gedoe. Dit ding is fantastisch: draadloos, en het gemak van een kruimeldief, maar met een superlichte stang.

Ik heb het ding al de dag na ontvangst opgehangen aan de muur, zo blij was ik ermee. Ik heb meteen ook de kinderen uitgelegd hoe het werkt, ah ja, want da’s uiteraard de bedoeling: ik ga nu niet meer achter hun gat aanlopen. En het hondenhaar dat zo in pluizen onder de tafel verschijnt, is nu ook veel sneller weg. Ideaal voor een luie huisvrouw als ik dus. Oh, en leuk detail: hij laadt onmiddellijk weer op, en zodra de batterij vol is, stopt hij. Zonder energieverlies dus. Hij klikt gewoon in een laadstation aan de muur, met bevestiging voor de twee andere zuigmonden.

Is dit schaamteloze reclame? ‘t Zal wel zijn! Maar zou ik het doen als ik er niet tevreden mee was? Wees maar zeker van niet. Want ja, ik ben Dysonfan, en nu zelfs nog een stuk meer.

Als u nog twijfelt: alle technische info zal binnenkort op de site van Dyson staan, en staat ook hier. Dan ga ik het niet meer herhalen :-p

U moest al in de winkel staan, tiens!

Feit is, dat ik na al die jaren wel een beetje uitgekeken ben op de formule. En dat ik het een beetje beu ben, al die acties For Life. Pas op, ik sta er uiteraard wel achter, maar het is wat teveel van het goede, nee?

Nochtans is er een actie die ik wel bijzonder tof vind, zeker als je nog geen eindejaarscadeautje hebt: massage for life! Een vriendin van me is professioneel vroedvrouw/masseuse/relaxatietherapeute en nog wel zo’n paar epitheta, gespecialiseerd in zwangerschaps- en babymassage. En zij heeft nu de actie op poten gezet dat ze, voor elke massage of cadeaubon vandaag, morgen en overmorgen, een deel naar MFL stort. Of hoe je ook individueel iets kan bijdragen.

Ga kijken naar haar aanbod op haar website, en doe er iets mee. Ideaal voor de feesten, en je hebt er nog een goed gevoel bij ook!