Archive for the 'Schaamteloze reclame' Category

May 29 2017

IJsjesweer

Dat ik hier eens schaamteloos reclame ga maken, se. Volledig uit eigenbelang, want hoe groter de verkoop, hoe kleiner de kans dat het product na dit seizoen uit de rekken verdwijnt…

Ik heb het namelijk over ijshoorntjes van het merk Delhaize. En dan niet zomaar de klassieker van vanille met chocolade bovenaan en nootjes, nee, het ijsje waar wij hier thuis compleet aan verslingerd zijn, is het caramelhoorntje met gezouten boter. Maar lekker!

Bovenaan liggen er krullen karamel, maar binnenin, tot diep in het koekje, zit ook een kern van vloeibare caramel. Ik wil niet weten welke additieven erin zitten, ‘t is gewoon gigantisch lekker! En nee, het zijn vooral niet de prijzen van een Häagen-Dazs of een Ben & Jerry’s.

Dus: uitproberen, die handel. En laat me weten of u het ook zo goed vond!

IMG_3103

No responses yet

Mar 25 2017

Dakperikelen: opgelost!

Begin december had ik al eens iets geschreven over de losgekomen leien aan de zijkant van ons dak, enfin, muur met de gebuur. Ik had toen een foldertje in de bus gekregen, waarin men beloofde van binnen de 24 uur een offerte op te stellen. Niks van gehoord, uiteraard. Tsja…

Maar sinds kort – kan relatief zijn – is er een nieuw renovatiekantoor hier op de Evergemsesteenweg,  Klavertje Vier. Na zoveel keer bot gevangen te hebben, verwachtte ik er niet veel van, geef ik toe. Maar ik kreeg iemand aan de lijn, en die toonde zich bijzonder beleefd en bereidwillig. Ik mocht meteen de foto’s doormailen, maar hij ging ook zelf eens komen kijken, als dat kon. En jawel, nog diezelfde middag stond er hier iemand met argusogen te kijken naar de ontbrekende leien. ‘t Is natuurlijk maar twee straten ver, maar toch: koe bij de horens, blijkbaar.

‘s Avonds had ik prompt een – redelijk prijzige – offerte in de bus, en ging ik meteen akkoord. En donderdag, twee dagen later, zonder boe of ba, stonden er hier plotseling twee man met de nodige ladders, leien en ander materiaal. Tsja, die moesten toch niet echt binnen zijn, dus waarom ook niet? Een andere werf was iets vroeger gedaan dan verwacht, en dus konden ze dit er probleemloos bij nemen, zeiden ze. Enfin, ze klommen gezwind het dak op, vervingen wat moest, keken en passant even de afvoer van het garagedak na, ruimden netjes op, en dat was dat.

En vooral: zo moet dat zijn, vind ik. Prompt antwoord, en nog veel prompter uitvoering der werken. Ik ga met de glimlach die factuur betalen. En die mannen aanraden, dat ook, ja.

No responses yet

Feb 23 2017

Nintendo Switch

Toen de vraag kwam of ik de Nintendo Switch persvoorstelling wilde bijwonen, twijfelde ik even: wilde ik daarvoor wel speciaal naar Brussel rijden? Aan de andere kant: dan kon ik deze nieuwe spelcomputer wel zelf eens uittesten.

Eerst en vooral: ik vind het een ongelofelijk wijs ding. Dat switch element, dat doet het wel voor mij. Het basiselement is zowat de grootte van de grootste iPhone, met aan de zijkant twee afneembare controllers, de Joy-Cons. Je kan dus gewoon spelen met het ding in je handen, en een controller links en rechts. Je kan de twee controllers er ook afnemen, het scherm op je tafel zetten, de twee controllertjes aan elkaar zetten, en zo spelen. Of met zijn tweeën spelen, dan hou je de controllertjes horizontaal, of zoals de nunchuck van de Wii. Of… Je kan het basiselement in een docking station zetten dat met HDMI op je scherm is aangesloten, en zo spelen, als een volwaardige spelcomputer. Een extra, losse controller die echt ergonomisch is, is apart te verkrijgen voor zo’n 70 euro.

IMG_2483

Het leuke is, dat je halverwege een spelletje kan switchen. Ik heb het uitgeprobeerd: ik was Zelda aan het spelen op groot scherm, en middenin een aanval haalt de pipo van dienst het toestel uit de docking station. En jawel, mijn gevecht ging naadloos verder op het kleine schermpje. Ideaal dus om, als pakweg Kobe aan het spelen is en Merel tv wil (of mag) kijken, te switchen. Voor de beeldkwaliteit hoef je het alvast niet te laten: die blijft schitterend!

Persoonlijk vind ik het ding nogal zwaar, een beetje het gewicht van een iPad: als je lang handheld speelt, weegt het door, daar ben ik zeker van, zeker in kinderhanden. Maar Kobe zie ik dan ook vaak spelen, terwijl hij in de zetel zit, met een iPad of 3DS op de rugleuning. Ik denk dat die tabletop mode wel vaak zal gebruikt worden.

Terwijl ik trouwens Mario Kart aan het spelen was, kreeg ik nog een hoop extra informatie: je kan het ding nauwgezet monitoren met een app op je smartphone. Als in: je kan het vanop een afstand uitzetten, meekijken, op voorhand bepalen hoe lang iemand mag spelen – die krijgt dan drie minuten voor uitschakeling een waarschuwing – of nakijken hoe lang er die bepaalde dag al gespeeld is. Parental control dus, en gene zever van “Maar ik was nog maar vijf minuutjes bezig hoor mama, echt waar!” Nogal Big Brother, dat wel, maar ook als volwassene zou je soms schrikken van hoe lang je al aan het spelen bent.

En de spelletjes? Daar zijn er nog maar een paar van, maar Nintendo zal het aantal wellicht wel gevoelig uitbreiden. Eerst en vooral is er de nieuwe Legend of Zelda: Breath of the Wild: meer van het uitstekende zelfde, maar dan wel in een open world, dus niet een vooraf vastgelegd traject, maar een open spelwereld waar je zelf allerhande uitdagingen kan aangaan en problemen kan oplossen. En de graphics zijn echt mooi, al vind ik het persoonlijk een beetje traag: je moet vaak zitten kijken hoe een stukje animatie wordt afgespeeld, en daar ben ik een beetje te ongeduldig voor.

Een tweede spelletje dat tegelijk met de lancering op 03 maart te krijgen is, is Snipperclips. Met zijn tweeën speel je dit spelletje waarbij je zonder de ander niet verder kan. Je moet een bepaald doel halen, waarvoor je stevig moet nadenken hoe je het gaat aanpakken, wie waar gaat staan, hoe je je figuurtje bijknipt, en meer van dat soort dingen.

IMG_2484

Het derde is 1-2-Switch, een eerder vrij onnozel iets, vond ik persoonlijk, maar dat eigenlijk vooral de mogelijkheden van de console demonstreert. Bij het ene spelletje moet je je tegenstander met een zwaard op het hoofd proberen slaan, waarbij die dan het zwaard probeert te pakken tussen beide handen. Of je moet een koe melken, I kid you not. Leuk is wel het spelletje waarbij je de Joy-Con horizontaal houdt, alsof het een bakje was, en dan moet raden hoeveel balletjes er in dat bakje zouden zitten. De prikkels zijn echt onvoorstelbaar realistisch, je voelt als het ware de balletjes rollen.

IMG_2487

Verder zit er een nieuwe Mario Kart aan te komen – meer van hetzelfde, met vier extra personages en een uitgebreider aanbod aan wagens, wielen en vliegdinges.

IMG_2486

Waar ik helemaal zenuwachtig van werd, is de nieuwe Splatoon2: een soort capture the flag, waarbij je in twee teams zo veel mogelijk terrein in je eigen kleur verft, rolt of spuit. Best leuk op een feestje, maar mij kon het niet bekoren.

Arms heb ik dan weer niet uitgeprobeerd: een boksspelletje dat wel wat uitgebreider, tactischer en verfijnder is dan het boksen op de Wii, maar waar je wel twee sets Joy-Cons voor nodig hebt. Het lijkt ook wel een pak accurater te zijn dan de Wii.

Waar mijn mond dan wel weer van openviel, was de trailer van de nieuwe Mario Odyssey: Mario springt als vanouds, hangt aan richels, kan een aantal nieuwe kunstjes, maar doet dat in een verbluffend mooi weergegeven New York. Enfin, ik heb in elk geval de Chrysler Building herkend. Dat zou voor het najaar zijn, zo wordt het althans aangekondigd.

En dan de hamvraag: zou ik hem kopen? Goh, ik weet het nog zo niet. Gewoon omdat ik op dit moment niet echt een nieuwe game console nodig heb, en de spelletjes zeer beperkt zijn. Ook de (richt)prijs van 300 euro is niet min, zeker als je er nog extra controllers of zo wil bij kopen, en nog eens zo’n 60 euro per spel moet neertellen. Maar die Zelda zag er echt wel fantastisch uit, en een nieuwe Super Mario…

En per slot van rekening heb je zowel een handheld, een tabletop, een gewone game console als een Wii in handen, voor de prijs van één.

Hmmm.

Ik zal nog zien…

One response so far

Jan 07 2017

Fitbit Alta

Het had wat voeten in de aarde, maar eind december had ik eindelijk mijn nieuwe fitbit in handen. Fitbit? Ja, zo’n polsbandje dat je stappen telt en je slaappatroon meet. Met mijn Flex was eigenlijk niks mis, maar ik miste een uurwerk. Beide tegelijk dragen is niet aangenaam, en ja, ik heb wel een gsm, maar als ik aan het lesgeven ben, ligt dat ding meestal een eind verder op mijn bureau.

Bizar genoeg moest ik in de omschrijving van de verschillende soorten Fitbit serieus zoeken naar dat fameuze uurwerk: overal hadden ze de mond vol over stappentellers, afgelegde kilometers, alarmtoestanden, bij sommige modellen zelfs hartslagmeters, maar dat uurwerk? Daarvoor moest je al echt goed in de technische specificaties zoeken, terwijl dat net voor me de selling proposition was. Mja.

Maar ik heb dus mijn Alta, en die is een pak mooier dan het vorige type dat ik had, en in mijn geval lekker paars :-p

IMG_8539

En ja, bij een dubbel tikje op het schermpje of een flukse polsbeweging zie ik hoe laat het is. Een bijkomend tikje geeft me mijn aantal stappen, afgelegde kilometers, en meer van dat soort dingen die je apart kan instellen. Zo zoemt het ding even als ik om tien voor het uur nog niet aan 250 stappen zit dat uur. Dan geeft het me tien minuten om alsnog in beweging te komen. Ideaal voor als ik weer eens te lang achter mijn computer blijf plakken.

Wat ik ook de max vind – hoe onnozel kan het zijn, zeg! – is dat, als ik actief ben, er een bloempje op het scherm lijkt te groeien. Bij rust is het een schattig klein knopje, hoe actiever, hoe groter de bloem. En heel actief = een dansende bloem, waar Merel prompt de slappe lach van kreeg. En ja, ne mens doet dus extra stappen om dat bloempje te zien. Maar je hoeft dat niet in te stellen, je kan ook gewoon kiezen voor de datum. Of enkel het uur.

IMG_8540

Maar er is blijkbaar meer, iets waar ik niet eens echt op gelet had. Als ik een smsje krijg, stuurt hij die boodschap naar de fitbit, en zie ik de afzender en de boodschap, na een kort trillen. Maar wat ook bijzonder handig is, en wat ik dus niet wist: als ik gebeld word, trilt de fitbit, en staat de naam van de beller op mijn scherm. Ideaal voor mij, want mijn telefoon staat altijd op stil, en ik merk dan ook pas achteraf dat ik gebeld ben. Ik heb zo al een paar telefoontjes gewoon op tijd kunnen aannemen.

Enfin, ik ben dus bijzonder tevreden, eigenlijk feitelijk. Ik zie het meer als een uurwerk dat me meteen ook extraatjes geeft. En het ziet er gewoon uit als een armband.

Ikke blij. (En nee, ik heb hem niet gekregen, ik heb hem gewoon betaald.)

Oh, en wie wil, kan mijn Flex krijgen. Gewoon een stappenteller met een fijn online dashboard. Geef me een goeie reden waarom hij voor jou zou zijn. Sorry, het ding is al doorgegeven!

3 responses so far

Dec 15 2016

Bloomon

Een hele tijd geleden, ergens in september, geloof ik, had een kennis op twitter een code voor een gratis boeket van Bloomon weggegeven. Ik was blijkbaar de eerste om bijzonder enthousiast te reageren – ik ben een sucker voor bloemen en planten – en ze stuurde me de code door. Die was blijven liggen, omdat ik een ideaal moment wou, en wat is een examenperiode meer dan een ideaal moment, waarbij je veel thuis bent en een opkikker wel kan gebruiken?

Gisteren kwam een vriendelijke jongeman van Bubble Post me het bewuste boeket brengen, en man, het is inderdaad echt wel wat anders dan gewoon een boeket rozen met wat groen tussen. Ik was al gecharmeerd door de verpakking: stevig, recycleerbaar karton met een hoop extra uitleg.

img_7641

Er zat ook nog een kaartje bij met wat extra uitleg over de bloemen in kwestie. Blijkbaar hebben alle boeketten namen, en dit heet vuurwerk. Blijkt wel te kloppen, als je de kleuren ziet. Er zitten een paar speciale soorten bij, zoals de Rosa Harlequin een witrode gevlamde roos in exact dezelfde tinten als de anjer die er ook tussen zit. De Jatropha Fire Cracker is blijkbaar de bloem waaraan het boeket wordt opgehangen, maar is op zich vrij onopvallend in het geheel. Er zit ook een knaloranje fresia in die nog moet openkomen, en ik hoop nu al op de typische fresiageur. Ik denk trouwens niet dat er twee gelijke bloemen in zitten.
Ik deed het vloeibare bloemenvoedsel in de vaas, volgde de diverse instructies op de verpakking, en had een prachtig boeket staan, dat nog volledig open moet komen.

img_7647

img_7648

Ik ben benieuwd hoe lang het zal staan, maar het lijkt kraakvers.

Is er dan een nadeel aan Bloomon? Jawel, de prijs. Het ‘kleine’ boeket, zoals het mijne, kost 22 euro. Een iets groter kost je 26 euro, en een groot 33 euro. Dat is al bij al niet goedkoop, zeker als je weet dat je bij pakweg de Aldi een klein fleurig boeketje – toegegeven, kleiner dan dit, en een pak minder divers en gewoner – kan krijgen voor 5 euro. Mja.
Het voordeel is dat je iets speciaals in huis hebt, elke keer iets anders, mét uitleg, en aan de deur geleverd. Je kan dus ook een abonnement nemen, of cadeau geven.

Ik ga afwachten hoe lang het boeket staat, maar voorlopig ben ik echt wel enthousiast.

UPDATE: net geen twee weken later staat het grootste deel van het boeket nog steeds oké. De roos heeft het mooiste wel gehad, de fresia’s – die inderdaad heerlijk roken – zijn uitgebloeid, en een van de groene takjes heeft wat uitgeplukt, maar het mag nog steeds blijven staan, al loopt het op zijn einde. Maar bij de meeste boeketten is een week al een succes, en toen stond dit boeket echt op zijn mooist. Dit is een foto van 26 december:

img_7938

Hmm. Verdict: waar voor zijn geld. Ik ga eens kijken voor een tweewekelijks abonnement, denk ik. Cadeautje voor mezelf.

Wie het zelf eens wil proberen, mag het laten weten: ik heb een code waarbij ik aan drie mensen een gratis vaas kan geven bij een eerste bestelling.

2 responses so far

Jun 22 2016

Belgian Girl Geeks: gamestorming

Eindelijk nog eens een girl geek evenement in de buurt! Want, ik geef het toe: het onderwerp mag nog zo interessant zijn, ik rij niet even heen en weer naar Genk of Hasselt. Maar Deinze, dat zag ik wel zitten, en dus reed ik fluks naar de prachtige locatie van Point Virgule in een industrieterrein alginds. Point Virgule, dat is een merk van upscale kookgerief, vooral veel in blank hout en bamboe. Ik kende het merk al, omdat ik in 2009 een bakvorm van hen opgestuurd had gekregen, en daar immens tevreden over was.

Ik was dus wel al enigszins nieuwsgierig naar hen, maar vooral eigenlijk naar wat Annelies De Meyere (@endimi) en haar companen van Co-Learning te vertellen hadden. Annelies ken ik al jaren, en reken ik tot mijn verre vriendinnen of betere kennissen. Ik was eigenlijk wel al curieus naar wat ze precies deed, sinds ze haar vorige job opgezegd heeft en zelfstandige is geworden. En dat blijkt dus onder andere Innovation Games® en Gamestorming technieken te zijn. We hebben een aantal van deze technieken in groepjes uitgeprobeerd, concreet toegepast op het merk van Point Virgule, zodat ook zij er iets aan hadden: “How to improve customer acquisition and retention through digital channels?”. Ik moet toegeven: ik heb er echt wel iets uit geleerd, en ik zou het vooral willen aanraden aan de verschillende directies uit de scholengroep, want het leert je echt wel beter en vooral gerichter vergaderen en brainstormen. Annelies heeft het samengevat hier op het BEGG blog.

Maar beginnen deden we met een stevige portie raw food, iets wat ik compleet over het hoofd gezien had, waardoor ik thuis al de nodige boterhammen naar binnen had gespeeld. De wraps heb ik dus links laten liggen, maar van de lichtjes fantastische salade – ook voor het oog – ben ik zelfs nog gaan bijhalen. Serieus, maat, die Julie kan er echt wel wat van, en op voorhand leek het idee van raw food me nochtans niks.

En toen moest de taart nog komen: veganistisch, glutenvrij, suikervrij, en desondanks jammer dat er geen tweede stuk kwam!

IMG_1792

Met heel veel dank aan organisator Kel, en ook aan de leveranciers van de goodie bag:

IMG_5162

Vooral de snijplank van Point Virgule is een voltreffer ^^.

No responses yet

Nov 26 2015

Stereomoon

10305174_646521655463887_376394989636667266_nEen van de mensen die ik dit weekend op Omen heb leren kennen, is Linus. Behalve een hele fijne gast is hij ook nog een begenadigd zanger, zo blijkt.

Toen hij dat vertelde, zei ik dat ik ook wel zong, en begon prompt samen met iemand anders een Frans liedje te zingen. Daar schaam ik me nu eigenlijk wel voor, want mijn stem komt in de verste verte niet in de buurt van wat hij zingt. Gisteren ben ik namelijk op Youtube even gaan kijken naar een paar liedjes van zijn groep Stereomoon, en “aangenaam verrast” is eigenlijk een understatement. De groep kan meer dan behoorlijk spelen, de extra stemmen passen er bijzonder goed bij, maar vooral: ik ben als een blok gevallen voor Linus’ stem. Warm, een speciaal timbre, en het helpt ook wel als je weet dat de kerel in kwestie eigenlijk ook nog serieus sympathiek is.

(Ja, ik ben dus twee keer op dezelfde dag gevallen voor twee mannenstemmen: een operazanger en een, tsja, folkpopzanger. Ik en stemmen, jongens toch.)

Doorgaans stelt het niet veel voor, wanneer iemand die je kent, zegt dat hij/zij een groepje heeft, en vraagt of je even wil luisteren. Dit is duidelijk anders.

Neem nu dit liedje:


 

Geen idee eigenlijk onder welk genre het zou moeten passen, ik weet alleen dat het verschrikkelijk in mijn hoofd blijft hangen, en dat ik dat helemaal niet erg vind. Wolf is trouwens vandaag van school gekomen, terwijl hij dat liedje aan het neuriën was, go figure.

Ook zo’n fijn nummer is dit:


 

Er staan nog maar vijf nummers van hen online op hun Youtubekanaal, maar ik zou zeggen: check het eens uit, ik vind ze de moeite. En ik denk dat ik volgende vrijdag me zelfs de moeite ga doen om tot in Boom te rijden, naar PuttekeWinter op het domein de Schorre, want daar spelen ze.

Als ze zelf niet opgeven, gaan we daar nog van horen. Toch wel. En dan ken ik de zanger, lekker puh!

 

 

No responses yet

Aug 26 2015

Zulupapuwa wordt tien jaar!

Ontwerper Walter Van Beirendonck werkt dit jaar tien jaar samen met de modeketen JBC: hij ontwerpt er de bijzonder kleurrijke kinderlijn Zulupapuwa. Om dat te vieren, gaf JBC een groot feest in Planckendael, waarbij naast een aantal VIPS ook de pers werd uitgenodigd, en daar rekenen ze gelukkig ook bloggers toe. En we mochten ook de hele dag rondlopen in het dierenpark, wat een fantastische deal was met de drie kinderen. Bart moest uiteraard werken, en dus had ik ons ma meegenomen. Ziek? Nah, daar doet ze – gelukkig – niet aan.

Tegen twee uur waren we verwacht in het paviljoen voor de modeshow: een retrospectieve van tien jaar Zulupapuwa, het verjaardagslied door Stijn, en dan de nieuwe collectie. Uiteraard.

Ik moet het toegeven: ik was niet onder de indruk van de prestatie van Stijn, ik had hem eerlijk gezegd zelfs niet eens herkend. Maar het liedje is wel een ongelofelijke oorwurm, en hier thuis heb ik het zelfs moeten downloaden van de kinderen, ze lopen het continu te zingen.

De nieuwe collectie daarentegen, daar zitten heel erg leuke dingen in! Merel is zot van het kleedje met de poes, Kobe wil een tijgerpull, en Wolf vindt het heel jammer dat zijn maat er niet meer bij zit, want dat met die olifant, dat kon bijzonder hard zijn goedkeuring wegdragen. En zelf vind ik de broekkousen de max, ware het niet dat dat bij Merel nooit erg lang mee gaat. Tsja…

Op het einde kwam uiteraard Van Beirendonck zelf op, werden de beide Claes-kinderen erbij gehaald, en kwam er een fantastisch lekkere verjaardagstaart.

En toen was het tijd voor de receptie, met voor de kinderen fruitsap, fristi of chocomelk, veel taart, een ijsjeskar, een chocoladefontein met fruitspiesjes, en vooral heel veel confetti op de catwalk.

Ik ga in elk geval dit najaar even tot bij JBC. Want als ik eerlijk ben, vind ik er sowieso gerief dat mij aanstaat, Zulupapuwa of niet. En die kousen… Geef toe, die zijn het toch helemaal?

Bedankt, JBC, voor een prachtige dag!

 

No responses yet

Jul 21 2015

Belle Epoque in de Zoo van Antwerpen

Ik had het er eerder al over omdat ik tickets mocht weggeven: de picknick in Belle Epoquestijl in de Zoo van Antwerpen. Maar uiteraard hadden wij zelf ook tickets gekregen.

Ik had het al helemaal voor me gezien: ik in lange kleren met mijn chique hoed, Merel met een schattig wit kleedje en haar roze hoedje, en de jongens in korte broek met hemd en bretellen. Helaas.

Ik vond de bloes niet die ik wilde aantrekken, Bart ging zich sowieso niet verkleden, en Merel zag er ongelofelijk schattig uit in haar kleedje, maar begon onbedaarlijk te huilen. Ze zag het zelf niet graag, en wilde het niet aanhouden. Ik heb daar en dan maar beslist om allemaal gewone kleren aan te trekken. De jongens zijn hun hemden terug gaan hangen, en Merel kreeg een ander kleedje en kon haar plan trekken. Tot zover.

Tegen twaalf uur waren we tenslotte in de dierentuin, en ik keek mijn ogen uit naar de prachtige kleren en fietsen. Blijkbaar bestaat er een ganse groep die dat wel vaker doet, en daar dan ook piekfijn voor uitgedost is.

We liepen eerst even langs de apen, bewonderden de vlinders in een heel erg warme vlindertuin, en gingen toen voor pizza of brood op het terras aan de wilde bloementuin.

Daarna slenterden we verder, van de ene kooi naar de volgende afdeling. Heerlijk!

En toen gingen we richting aquarium, waar Wolf zich uitleefde met het fototoestel.

We liepen terug de zon in, weg van de immense drukte en de klamme hitte in de gebouwen, en zwoegden om met de rolstoel boven te geraken. Ik kan u verzekeren: de zoo is níet rolstoelvriendelijk, met al die ribbels in het pad! We liepen nog wat verder, en de jongens deden even mee aan de kinderspelen.

Uiteindelijk wilden we nog even langs de olifanten en de giraffen, de okapi’s en de mensapen. Ha ja, een bezoek aan de dierentuin zonder die gezien te hebben, komaan zeg!

En toen waren er natuurlijk nog alle Belle Epoque-toiletten, waar ik me aan vergaapt heb. Prachtig!

Al bij al een heel mooie, zij het vermoeiende dag gehad in de Zoo van Antwerpen. Merci, gasten!

One response so far

Jul 02 2015

Win: 2 x 2 tickets voor de Belle Epoque picknick op 20 en 21 juli in ZOO Antwerpen

Ik geef het toe, ik ben een echt wijf als het op series en films aankomt. Ik kijk namelijk dolgraag naar kostuumdrama’s, zoals Downton Abbey, The Remains of the Day, Great Expectations, Tess of the d’Urbervilles, Jane Eyre, Sense and Sensability, Pride and Prejudice… Ik ben verlekkerd op de kleren, de sfeer, de omgangsvormen. Pas op, ik zou echt niet willen ruilen, daarvoor ben ik te veel gehecht aan het moderne comfort. En je wou vooral ook niet arm zijn in die tijd. Maar geef toe, die prachtige jurken, hoeden, parasols, en dan de galante heren met hun hoge hoeden en pandjesjassen… Mmm!
banner BE 600x160
Maar ik ben blijkbaar niet de enige die er zo over denkt, en dat is de Zoo van Antwerpen, dé exponent van de Belle Epoque in ons land, niet ontgaan.
Keer terug naar de nostalgische tijd van het begin van de 19e eeuw. Naar jaarlijkse traditie ademt de ZOO op 20 en 21 juli een romantische Belle Epoque-sfeer uit. Gestart naar aanleiding van de 170ste verjaardag van de dierentuin wordt dit succesvolle evenement een weerkerend feest. Kom mee picknicken in stijl. Trek je mooiste Belle Epoque-kledij aan en flaneer door ZOO Antwerpen.

Picknicken op het gazon

Deze dagen flaneer je in historische klederdracht langs de gebouwen in de ZOO uit die tijd. Ontmoet sprekende voorbeelden van deze tijdsgeest: een fietser op een vélocipède met groot voorwiel, een fotograaf met zijn driepoot en talloze dames en heren met de typerende zomerparasols, hoeden, elegante wandelstokken en lange handschoenen. Kanten krulletjes en frutseltjes bij de vleet.

Zoo

Brood & spelen

Ook zonder je te verkleden kan je trouwens genieten van (en vooral je vergapen aan) al deze nostalgie. Geniet van mooie muziek, optredens en dansles. Geef de jongeren hun amusement met kinderspelletjes zoals petanque, bakschieten, hoepels en steltlopen. Boetseren of laten grimeren? Ook superleuk, vooral met een suikerspin of ijsje als tussendoortje. Smulpapen verlekkeren zich verder aan een heerlijke barbecue, cava, slaatjes en andere heerlijkheden.

Dresscode

Vrouwen dragen uitbundige bloezen in lichte kleuren en lange rokken. Parasols, handschoenen, hoeden, of broches zijn een must. Mannen zie je in kostuum met wit hemd en gilet, jongens dragen bretellen en meisjes jurkjes met witte sokjes in schattige schoentjes. Snuister op de zolder, bezoek een kringwinkel of huur je kledij met 10% korting bij Huis Baeyens. Ga naar zooantwerpen.be voor info en de kortingsbon.

Unieke combinatie

ZOO Antwerpen werkt met een eigen, internationaal gerenommeerd onderzoekscentrum, het CRC (Centre for Research and Conservation), aan wetenschappelijke projecten. “We verhogen het welzijn van de dieren volgens de huidige inzichten en komen tegemoet aan het comfort van onze bezoekers. We zijn trots op ons beschermd monument met een uniek kunstpatrimonium en exotische gasten in een bijzondere landschapstuin in Franse stijl. De Belle Epoque Picknick past hier perfect”, aldus woordvoerder Ilse Segers.

Tickets

Kinderen (3 t/m 17), 60+    €17,50
Volwassenen                     €22,50

Bij deze een aantal sfeerbeelden van vorig jaar: www.zooantwerpen.be/fotolink.

Maar!

Ik mag hier twee duotickets weggeven voor dit evenement. Heb je er dus zelf ook zin in om een van deze twee dagen naar de dierentuin te komen en te genieten van alle pracht en praal, laat dan iets achter in de commentaren, mét geldig emailadres. De wedstrijd wordt afgesloten op dinsdag 14 juli om 12.00u. Dan laat ik Merel twee winnaars trekken, en stuur ik hen een mailtje. Probeer daar zo snel mogelijk op te antwoorden met je adresgegevens, en de tickets komen per post jouw richting uit. Let wel, één deelname per persoon, want als je meer dan één keer reageert, word je zonder meer geschrapt.

En wie weet kom je me dan wel tegen in een pracht van een jurk met een pareltje van een hoed!

7 responses so far

Next »