Witch

Ik geef toe, ik heb getwijfeld of ik wel ging gaan naar deze editie van BGGD: er was op hetzelfde moment ook nog een Lego Event. Bart is daar dan maar naartoe gegaan, en ik heb me bij de meisjes vervoegd in de Dujardin Store.

Een echte winkel mag je niet verwachten: het is een prachtig herenhuis in hartje Brussel, dat voor de gelegenheid voor ons werd opengesteld. Dujardin Store is namelijk vooral een online winkel, en daarom kan je ook meteen alle prijzen en dergelijke opvragen via de iPad die je in handen krijgt als klant.

Ze verkopen prachtige kledingstukken in de fijnste Italiaanse kasjmier, en daarom vind ik het eigenlijk wel jammer dat ze vooral een online winkel zijn. Geef toe: als je gewoon een foto van een – weliswaar knappe – baret ziet, heb je niet meteen de neiging daar 95 euro voor te willen neertellen. Pas als je de baret vastneemt, voel je dat de prijs gerechtvaardigd is: ongelofelijk zacht, warm en luxueus. Gelukkig hebben ze ook winkelpunten in diverse winkels, waar je zelf kan voelen. En geloof me, dat gevoel onthoud je wel.

Ik bleef het duur vinden, al was ik spontaan verliefd geworden op de lange vingerloze handschoenen: in die kwaliteit kan ik ze echt niet zelf breien. De prijs van 95 euro hield me echter wat tegen, het was nu niet direct iets wat ik echt nodig had. Groot was dan ook mijn verbazing toen alle girl geeks deze morgen een mailtje kregen, met een code voor een gratis accessoire: jawel, de handschoenen gingen zomaar van mij worden! Mooi! Er zat meteen ook een code bij voor een korting van 20% bij mijn eerstvolgende aankoop. Hmm, verleidelijk. Ik ga maar eerst even wachten tot de handschoenen er zijn, en dan eens kijken wat daar perfect bij zou passen :-p

De rest van de avond verliep overigens ook zeer aangenaam: 10 dames kregen tips over hoe je op een catwalk moet lopen, en Monica Monté legde ons de kneepjes van modefotografie uit, met belichting en dergelijke. Ze heeft dan ook een reeks foto’s genomen om te demonstreren

Verder had de gastvrouwe heerlijke koude hapjes voorzien, en zelfs nog dessert. Gecombineerd met het fijne gezelschap en het warme weer was het een aangename avond, alweer. De paar Activia’s en de bijhorende hoelahoep van Danone waren dan weer iets wat zeer in dank werd afgenomen door de kinderen hier ten huize.

Bedankt, Clo!

Zoals Michel een tijdje geleden al blogde, en ook Dominiek al vertelde, kreeg ook ik van Talking Heads de vraag of ik soms zin had om een nieuw product van Tiense Suiker uit te proberen, en erover te bloggen.

Tuurlijk da! Als ik dan maar ongezouten mijn mening mag geven, goed of slecht.

Een aantal dagen geleden kreeg ik dus een pakje bezorgd, waarin netjes drie pakjes Quick & Fruity zaten, en drie schattige confituurpotjes. En een beetje uitleg.

Deze nieuwe manier om confituur te maken is poepsimpel, blijkbaar. Al wat je nodig hebt, is een zakje Quick & Fruity, 250 gr. fruit naar keuze, een mixer, en een potje.

Ik geef toe, enige scepsis was mij niet vreemd.

Goed ja, dan maar eens uitproberen zeker? Ik heb netjes 250 gr. aardbeien in stukjes gesneden in een kom,

,

daar dan zo’n zakje bijgekapt, en er de mixer ingezet. Ik wilde het eerst eens koud uitproberen, dus heb ik het niet in de microgolf gezet, zoals ze aanraden als je iets steviger confituur wilt.

Na een uurtje in de koelkast heb ik ze eens uitgeprobeerd: een vrij lopende, maar net niet té lopende gladde confituur met – en nee, ik zeg dat niet omdat ze dat zo willen – gigantisch veel smaak. Effectief. Je verliest blijkbaar veel smaak bij het koken, en aangezien dat hier niet nodig is, krijg je perfect de smaak van verse aardbeien. Knap!

Ik ga het de volgende keer eens proberen met 200 gr gemixte aardbeien, en 50 gr in kleine stukjes. Dan is wellicht de confituur wat steviger, en heb ik de stukjes die ik zo fijn vind. Benieuwd of dat werkt.

Ik heb ook mijn ma, notoir confituurmaakster, laten proeven, en ook die was zó verrast dat ik ze meteen maar een zakje heb meegegeven om uit te proberen thuis.

En ja, ik ga dat nog in huis halen. Een pot schitterende confituur op amper 5 minuten: prachtig toch?

Wat doe je op een regenachtige zondagnamiddag met een bijna-driejarige met een passie voor eten en de attention-span van een sprinkhaan? Juist, je maakt koekjes op een bijzonder snelle manier.

Ik geef toe, normaal zou ik mijn deeg en alles compleet zelf maken, al was het maar uit culinair eergevoel, maar daar heeft zo’n kind geen boodschap aan, want dat duurt veel te lang. Maar nu vond ik zo’n pakje van Maizena wel eens het proberen waard. 3 minuten, staat er op het pakje, en da’s eigenlijk niet gelogen. Met een peuter mag je die tijd verdubbelen, maar 6 minuten is nog niks natuurlijk.

Je trekt het pakje open, giet de inhoud in een kom, roert er een ei door, kneedt een minuutje met je handen, vormt 16 bolletjes die je platduwt op een bakplaat, en schuift het geheel voor 8 minuten in de oven. Als je je kind laat roeren en daarna de bolletjes laat platduwen, is die de koning te rijk.

Zeker als hij dan, als de koekjes wat afgekoeld zijn, ze in een koekjesdoos mag leggen.

Iets later zit je dan samen aan tafel, met nog lauwe koekjes, een grote beker zelfgemaakte aardbeienmilkshake (ah ja, je moet toch iets doen terwijl de koekjes afkoelen en je de kleinste niet alleen durft laten bij die hete bakplaat) en een kom gesneden meloen. Geloof me, zijn gezichtje is goud waard!

Waarschuwing: advertorial!

Ik zit sinds een paar jaar bij Buzzer, een firma die gelooft in mond-aan-mondreclame, en daar ook haar businessmodel van gemaakt heeft. Het heeft me al een paar leuke dingetjes opgeleverd (zoals een hele goeie tandenborstel) maar het was nu wel al eventjes geleden. Een paar weken geleden kwam de vraag of ik iets nieuws van Maggi wilde uitproberen, en dat dan ook wilde doorspelen aan kennissen. Van mij niet gelaten, dus stond er vorige week een pakje aan de voordeur, met 15 zakjes Maggi en de nodige uitleg.

Gisteren heb ik het uitgeprobeerd. Het idee erachter is: veel mensen houden van kip in de oven, maar vinden het vreselijk om daarna die hele oven te moeten kuisen. Zeg nu zelf, het is een vreselijk werkje ook. En vaak is je kip ook nog naar de droge kant. Vandaar dus ook het succes van alle kip-aan-’t spit-kramen op de markt en zo. Maggi denkt de oplossing gevonden te hebben: een braadzak zodat je oven proper blijft, en heerlijke kruiden.

Kobe en ik togen aan het werk, en het duurde toch wel een volle drie minuten :-p Je koopt wat kippenbouten, doet het zakje van Maggi open, haalt er de braadzak uit, steekt je kip daarin, giet er de kruiden bij, schudt eens goed, bindt de zak toe, en legt hem in een ovenschaal. Daarna 50 minuten in de oven, en voila. Mijn peuter vond het alvast fantastisch.

Of met foto’s:

De benodigdheden

Voordat alles in de oven gaat.

Ik ging af en toe even kijken tijdens het bakken, en de zak zwol netjes op door de hete lucht. Een beetje té zelfs, want plots had hij door de druk zichzelf opengekregen. Ik heb dan maar – op gevaar van verbrande pootjes af – de zak opnieuw dichtgeprutst en verder laten bakken. Hier en daar vond ik wel dat het een beetje donker werd, maar misschien ligt dat wel aan het feit dat mijn oven precies wel heter gaat dan aangeduid.

Soit, na de voorgestelde baktijd zag het er zo uit:

Het openmaken van de zak en uithalen van de kip moet wel met de nodige omzichtigheid gebeuren: het is verdorie heet! Maar daar waarschuwen ze ook uitdrukkelijk voor.

Soit, de kip was mals en lekker, helemaal niet droog. De oven was nog steeds even proper als voordien, dat is een immens gemak. Verdict: geslaagd.

Ga ik het nog doen? Ik weet het nog niet, mijn lieve echtgenoot is geen fan van kip in de oven (daar zitten beentjes in en zo) maar heeft wel netjes alles opgegeten, net zoals de kinderen. En vooral: het is ongelofelijk makkelijk en geen werk. Ik denk het dus wel. Ik ga in elk geval de drie verschillende smaken eens uitproberen en de andere zakjes doorgeven. En het misschien ook wel eens proberen met kipfilet, en kijken wat dat geeft.

Lieve lezertjes,

ik vraag jullie hulp niet vaak, maar dit ligt me wel bijzonder nauw aan het hart: mijn allerliefste Bart dingt mee naar de titel van “De Gentse ondernemer”. Als je dit blog een beetje volgt, weet je dat hij een echte ondernemer is, en dat we allebei Gent bijzonder hoog in het hart dragen.

Daarom: kan je even stemmen op hem? Want een deel van de punten worden bepaald door het publiek. En dat zijn jullie, uiteraard.

Dit is trouwens hoe Bart het zelf verwoordt op zijn website Ondernemer in Gent

Ik schrijf hier ondertussen iets meer dan 4 jaar mijn gedachten neer op dit blog, Ondernemer in Gent.

De eerste blogpost vind je hier terug: Verhuis naar Gent! Vol enthousiasme schreef ik toen mijn plannen neer – weg uit de zolderkamer in Wondelgem, naar het centrum van de stad; weg van het ‘bijberoep’ statuut, naar full-time ondernemen.

Dat zijn ondertussen (naast een aantal andere persoonlijke stokpaardjes) de twee rode draden doorheen dit blog geworden, zoals de titel het al aangeeft: ondernemen, en Gent.

Nu zoekt de stad Gent ambassadeurs, om zowel dat ondernemerschap als de liefde voor Gent uit te dragen.

Uiteraard voelde ik me onmiddellijk geroepen. Wie me op Twitter volgt, of mijn presentaties een beetje in de gaten houdt, weet dat ik geen gelegenheid ongebruikt laat om mijn passie voor zowel ondernemen als mijn stad uit te dragen.

Ik wist dan ook de jury te overtuigen: niet alleen van mijn passie, maar ook van het feit dat ik samen met mijn compagnon Dirk op vier jaar tijd Netlash uitgebouwd heb van ‘2 man op een zolderkamer’ naar een bloeiend en nog steeds groeiend bedrijf van 18 mensen.

Maar nu heb ik jullie hulp nodig.

De jury nomineerde me bij de laatste 3 in de categorie ‘technologie’. Nu is het aan het publiek om te stemmen.

Ik blijf mijn ‘goesting’ voor ondernemen en mijn ‘goesting’ in Gent verder uitdragen. Maar ik wil dit ook formeel samen met de stad Gent doen.

Kunnen jullie me helpen? Stem voor Bart De Waele op www.gentseondernemer.be.

Bedankt!

(Oh, en terwijl jullie toch stemmen, kleur ook eens een bolletje bij deze sympathieke medekandidaten: Jeroen De Wit, RGBScape (categorie Studentondernemer) en Bjorn Accoe, Idee Fiks (categorie Creatieve Ondernemer). Ze verdienen het.)

Mijn ma heeft hier vorig weekend die avocado’s gegeten, en vond dat bijzonder lekker. Ze heeft nu het plan opgevat om dat als aperitiefhapje in een glaasje te serveren, en dat lijkt me een goed idee.

Het eigenlijke recept vind je in het Weight Watchersreceptenboek op p. 76. Eigenlijk staat dat hele boek vol goeie ideeën waar je niet echt dik van wordt, ik ben er wel fan van, ja.

Je moet een halve avocado rekenen per persoon, en het recept is dan voorzien op vier personen. Snij je twee avocado’s netjes in twee (je hebt de schil nog nodig), hol ze uit en snijd het vruchtvlees in stukjes. Bij mij waren ze zodanig lekker rijp dat het moes werd, maar da’s een detail. Gooi in een schaal, en besprenkel met het sap van een halve citroen, want het heeft de neiging nogal snel bruin te worden. Snij 75 gr. rauwe ham in fijne reepjes, laat een half blikje mandarijntjes uitlekken (vang het sap op), en meng alles door elkaar. Meng in een apart kommetje het sap van de andere halve citroen, een lepel van het mandarijnsap (geen siroop dus!) 2 koffielepeltjes olijfolie, een scheut cognac en wat zout. Roer deze dressing door je bereiding, dek af en laat even marineren in de koelkast. Vul dan de avocadohelften of glaasjes of whatever met de salade.

Voilà!

Mijn lieve kleine broertje (intussen ook al 32 en papa) is veranderd van job, en krijgt daar een bedrijfswagen. Een goeie reden om zijn overigens uitstekende Opel Astra Break weg te doen. Mocht u op zoek zijn: het is een mooie gelegenheid.

Roeland en Sarah
Donkerstraat 99
9870 Machelen-Zulte
0476948270

OPEL ASTRA BREAK

Versie 1.7 DTH CDTi Enjoy
Jaar 10/2005
Kleur Antraciet
Kilometerstand 118400 km
Brandstof Diesel
Koetswerk break
Prijs                                       €7999
Opties ABS, airbag, airbag passagier, airco automatisch, centrale vergrendeling, elektrische ruiten, elektrische spiegels, onderhoudsboekje, radio-cd, servostuur
Cilinderinhoud 1686 cc
Vermogen 100 pk

Een tijd geleden werden we gecontacteerd door een vriendin: haar moeder woont in Oostende en gaat een appartement beginnen verhuren. Volledig design ingericht, met alles erop en eraan. Of we zin hadden om ginder een weekendje te verblijven, feedback te geven over wat nog beter kon en wat nu al prima was, en eventueel er ook een beetje ruchtbaarheid aan te geven.

Bart en ik twijfelden geen moment, en stemden toe, en dus reden we op nieuwjaarsdag richting Oostende.

Lieve, de gastvrouw, legde me bij aankomst uit hoe de vork in de steel zat. Ze had altijd als interieurarchitecte meegewerkt in de zaak van haar man, maar nu waren ze gescheiden, en na je vijftigste is het niet evident om nog een job te vinden. Ze heeft een prachtig groot huis op twee straten van de zeedijk in Mariakerke, met al meteen een ingewerkt appartement, dat ze altijd gebruikten als er vrienden of grootouders of zo kwamen logeren. Dus, waarom zou ze dat nu niet verhuren? Er komen nog wat verbouwingen om het groter te maken, en een aparte voordeur. Een andere grote kamer op het gelijkvloers wordt dan meteen ook omgebouwd tot studio, en eventueel kan ook de rest van het huis verhuurd worden voor een groter gezin of vriendengroep.

Hier kan je een filmpje zien dat ik gemaakt heb.

Ik moet zeggen, ik was onder de indruk. Ruim, met een grote makkelijke designzetel, een prachtige, ingerichte open keuken met een ingebouwd espressomachien waar ik jaloers op ben, en echt alles erop en eraan. De badkamer is wat klein, met enkel een (uitgebreide uitgebouwde) douche en een lavabo, maar gerieflijk, er is een open dressing, en een ruime slaapkamer. De kinderen kregen een aparte tweede slaapkamer, aan de andere kant van de hal. Daar was Lieve wat bezorgd over: zouden ze zich niet wat afgesloten voelen? Heh, dan kent ze ons twee mormels nog niet: die vonden dat net fijn! Wij trouwens ook: net daardoor konden we rustig in de woonkamer lawaai maken en tv kijken, zonder dat we hen stoorden.

’s Morgens stond er netjes een groot ontbijt op een dienblad in de gang te wachten. Versgebakken brood, een verse gesneden ananas, appelsienen om zelf te persen, nesquik voor de kinderen, kleine doosjes cornflakes, kaas… Dik in orde, en uiteraard bijzonder gemakkelijk

En dat vond ik nu net het grote voordeel aan deze formule: je zit tussen appartement, bed-and-breakfast  en hotel in. Elk gezin met kinderen zal beamen dat een hotel met (kleine) kinderen niet vanzelfsprekend is. Als ze bij jou op de kamer moeten slapen, dan zit je zelf ook al vanaf een uur of acht gebonden. Je kan geen tv kijken want dat maakt lawaai, en soms is zelfs een leeslampje al te veel. Fijn hoor. En kinderen zijn meestal ook geen vragende partij om ’s avonds uitgebreid te eten. Die van ons hebben ’s avonds het liefst van al gewoon een boterham met beleg, maar vind dat maar eens! Op hotel heb je nl geen borden, messen en dergelijke, en in een broodjeszaak kan je ook geen gewoon brood krijgen.

Een appartement heeft dan ook weer nadelen: je komt toe in een koude kamer, waar je mag beginnen met de ijskast aan te zetten, de verwarming op maximum te draaien, de bedden opmaken, handdoeken uitpakken, boodschappen doen of massa’s drinken en zo uit je auto te sleuren… En vooral, als je weggaat mag je alles weer beginnen mee te nemen.

Dit zat echt tussenin: de ruimte van een appartement, maar meteen lekker warm, een koelkast vol met drank (waar je uiteraard voor moet betalen als je er iets van neemt, maar waartoe je absoluut niet verplicht bent), opgemaakte bedden, handdoeken die klaarliggen… Ook het ontbijt ’s morgens is zalig: je kan heerlijk rustig zitten wakker worden in je pyama met een espressootje, terwijl de kinderen tv kijken of zo, en je hoeft je kot nog niet uit om brood te halen. Mmmm.

Yup, wij zijn fan, en dat is niet omdat we er gratis mochten logeren. Voor mensen met relatief jonge kinderen is dit gewoon ideaal, en wat mij betreft een gat in de markt voor luxepaardjes zoals wij: het gemak van een appartement, de luxe van een hotel.

Bart en ik zijn geen zeemensen, maar ik weet wel zeker dat ik daar nog terugga met de kinderen. Tegen betaling, uiteraard, maar dat vinden we niet erg voor het gebodene. (Er is ook een tuin en een jacuzzi en zo, maar dat vonden we een beetje te koud in de sneeuw :-p )

Ik zou zeggen: ga even kijken op de website, en doe Lieve de groeten van ons als je gaat!

Bart en ik zijn met de kinderen een weekendje in Oostende, op uitnodiging. In een volgende post doe ik wel uit de doeken hoe en waarom.

Hier krijg je alvast een filmpje over hoe het er daar uitziet

Een van mijn goeie voornemens dit jaar is eindelijk iets doen aan dat gewicht. A recurring thing, I know.

Ik weet in elk geval dat ik het kan: toen ik trouwde, was ik 14 kilo kwijtgespeeld dankzij de Weight Watchers en hun toenmalige programma met eenheden. Het werkte, ik had geen honger, en ik zag er goed uit. Alleen had ik toen geen kinderen die boterhammen met choco wilden, geen overbezet programma zodat ik steevast op school eet en ’s avonds niet meer kook, en… Ach ja, u kent die uitvluchten wel. Ik had toen ook een doel.

Nu heb ik, wat eten betreft, zo ongeveer de wilskracht van een verlamde kwal op wiet.

Ik heb hier al tijden het adres van een goeie diëtiste liggen, nog niet eens ver af ook. Het komt er maar niet van om te bellen. Ik heb eerlijk gezegd geen zin om te diëten. Mijn lijf schreeuwt het tegenovergestelde: 35 kilo overgewicht sleep je niet zomaar mee, en mijn voeten kunnen dat getuigen. Maar ik eet zo ongelofelijk graag, en ik heb echt geen zin om te beginnen tellen en doen.

En toch moet het.

En dus wordt het die diëtiste. Maar eerst ga ik nog de Weight Watchers een kans geven. Het kookboek en het stappenplan heb ik al, en de kennis dat het werkt ook. Nu alleen nog de motivatie, en die kan ik misschien halen uit de bijeenkomsten, als ik daar geraak tenminste.

Brussels Girl Geek Dinner heeft er zelfs een wedstrijd rond, en vandaag was de laatste dag. Ze vroegen hoe je onder een ongelofelijk calorierijke feestmaaltijd van je moeder zou uit geraken.

Hmpf. LOL, eigenlijk zou ik daar helemaal niet om geven :-p Ik zou het vrolijk naar binnen werken, alleen een beetje opletten qua hoeveelheden, en er gigantisch van genieten. En dan achteraf heerlijk uitbuiken op de sofa. Maar ik heb het gevoel dat de WW niet echt op dit antwoord zaten te wachten :-p Hoe zou ik het dan aanpakken, in dieettijd? Wel, ik zou al op voorhand mijn ma waarschuwen. Heh, ze zou het echt wel al weten als ik aan het diëten zou zijn: de ettelijke zaagtelefoons in haar richting zouden ervoor gezorgd hebben dat ze zich pijnlijk bewust zou zijn van het gegeven. Maar als ze ondanks mijn tegenpruttelen dan tóch roomsauzen zou combineren met kroketten, en crème-au-beurretaarten zou laten voorafgaan door roomijsbuchen en petit fours? Wel, dan heb ik het gemakkelijk: ik ben notoir maaglijder, en sommige dagen doet die maag van mij ondanks dagelijkse medicatie toch nog lastig, vaak zonder aanwijsbare oorzaak. Ook dàt gegeven kent ze, en dat is dan de ideale smoes. “Goh ma, echt niet vandaag, mijn maag doet lastig en dan kan ik echt niet tegen vettigheden en zo, je kent het wel”. Als ik daar dan mijn zieligste gezicht bij trek, lukt dat wel.

Alleen moet ik dan zelf kunnen weerstaan aan die lekkernijen. MMmmmmm….

En misschien ook eerst eens beginnen met een ruggengraat kweken. Maar hoe doe je dat?