Witch

Een van de broers van mijn ma is gediplomeerd acupuncturist, met stages in China en al. Hij doet het niet beroepsmatig, hij is nog steeds verpleger in een mentale instelling, maar hij weet dus wel goed wat hij doet. Blijkbaar had mijn ma het er in de familie over gehad dat ik zo’n last had met mijn sinussen, want ze sprak me daarop aan: dat Jan blijkbaar al mensen had geholpen met chronische sinusitis, en dat het echt wel hielp. En dat ik het ook moest proberen.

Hmm.

Alternatieve geneeswijzen, ik sta daar nogal sceptisch tegenover. Aan de andere kant: acupunctuur wordt al meer dan drieduizend jaar met succes beoefend in China, het kon dus wel eens nuttig zijn. Ik had er trouwens niks bij te verliezen, behalve dan dat mijn ma zou stoppen met zagen (sorry he ma :-p ).

Jan stond hier dus deze avond, met zijn naalden en de nodige documentatie. Elke naald zit individueel steriel verpakt en wordt daarna weggegooid, dat was dus geen probleem. Jan vroeg eerst een hoop dingen over mijn algemene gezondheidstoestand, over de specifieke problemen, en vroeg me daarna te gaan liggen in de zetel.

Man, bizar! Hij stak een naald in mijn hand en eentje in de plooi van mijn arm, en… Ken je dat, van die flannetjes waar je zo een lipje moet aftrekken, zodat de druk wegvalt en het flannetje met saus en al op een bordje staat? Zo voelde het aan: alsof iemand een gaatje in mijn sinus had bijgemaakt, zodat die kon leegstromen. Raar, maat! Ik had voor het eerst in weken trouwens weer lucht!

Hij heeft dan nog een aantal naalden bijgestoken in mijn voorhoofd en rond mijn neus, en dat was echt wel raar. Niet echt aangenaam ook, trouwens, maar bon.

Helaas liepen de sinussen weer vol later op de avond, maar er is dus wel degelijk iets van.

Er komt een vervolg op, dat weet ik zeker, want het is te bizar om het zo te laten. Benieuwd wat mijn ORL daar morgen op zegt…

Merel krijgt niet alleen antibiotica, ik moet haar ook eucalyptussuppo’s geven.

Mocht iemand zich dus ooit al afgevraagd hebben hoe koalascheten zouden ruiken: ge moogt altijd eens komen snuffelen.

Een tijd geleden benaderde Anne me met de vraag of ik wilde meedoen met NaNoWriMo. Ik viel uit de lucht: Nanowatte?

Blijkbaar is het een acronym voor National Novel Writing Month, waarbij je exact dertig dagen (de maand november) de tijd krijgt om 50.000 woorden bij elkaar te pennen. Een helse opdracht, zo lijkt me.

Anne was vorig jaar de uitdaging aangegaan, samen met een aantal vrienden, en hadden elk hun deel geschreven, over dezelfde personages en dezelfde plot.

Ik vond het een eer dat ze aan me dacht voor dit project, en ik heb dan ook, na wat aarzeling, ja gezegd. Ik hoop dat ik de belofte kan waarmaken: we zijn met vier, en gaan elk om de vier dagen een stukje schrijven, een kortverhaal van rond de 1600 woorden. Een echte plot hebben we niet vastgelegd, alleen een man-bijt-hondthema. U kent de kleine reportagetjes wel waarbij ze geruisloos van de ene persoon naar de ander overgaan: ze volgen even een bepaalde persoon, en wanneer die contact legt met iemand anders, verhuist de camera mee en volgt de nieuwe persoon.

Op die manier willen we ook proberen schrijven: elk van ons pikt een personage op uit het vorige verhaal, en doet daar op zijn/haar beurt iets mee.

Ik ben benieuwd of het wat wordt. Mijn stukjes zullen hier verschijnen, maar ik zal dapper linken naar de andere verhalen, zodat je kan volgen (en na een maand kan zeggen dat je een boek hebt gelezen :-p )

Wens me succes!

Ons grasveld is momenteel eigenlijk meer een klaverveld. Best mooi, al die kleine witte bloemetjes. En gevaarlijk om dus met je blote voeten door te lopen, want die klaver zit vol bijen.

Want klaver, da’s een lekkernij, als je een bij bent tenminste.

En dan heb ik me zitten afvragen… Je weet dat bijen er een nifty communicatiesysteem op nahouden, en dat als een verkenner een veld bloemen heeft gevonden, die met een dansje uitlegt aan de rest waar dat veld zich nu precies bevindt.

Wel, als ik nu mijn gras afrijd, dan is al die klaver weg. En als er dan net zo’n zwerm bijen toekomt, op aanraden van een verkenner, en geen klaver vindt, zou die verkenner dan onder zijn voeten krijgen? En scheef bekeken worden door de rest? Als ne flauwe plezante?

Yup, dat vraag ik me dan alweer af.

Examens, da’s nergens goed voor. Zeker al niet voor de hersenen.

Wat ik me daarnet heb zitten bedenken: onze hond – een stevige, 11 jaar oude maar zeker niet obese labrador – weegt evenveel als onze twee kinderen samen.

Gek eigenlijk, nee?

Ik heb daarnet een volle twintig minuten, zonder overdrijving, gezocht naar een tuut voor Kobe. Het ventje was gelukkig intussen vrolijk aan het spelen met zijn broer, en deed niet moeilijk, maar ik kreeg het snel op mijn heupen.

We hebben vier tuten: eentje ligt standaard in de crèche, twee zijn hier thuis, en de vierde hangt met een knijptouwtje aan zijn jasje. Eén van de twee losse had ik zeker nog deze morgen, de andere herinner ik me van gisteren. En daarnet was er geen enkele te bespeuren. Nog steeds niet, overigens. Ik heb dan maar uit armoe het koordje van de jasjestuut losgeprutst en hem die tuut gegeven, zodat hij in zijn bedje kon.

Ik snap dat dus niet, hé. Waar kan die naartoe zijn???

Mijn theorie is (ooit lang geleden eens bediscussieerd met een hoop vrienden, wellicht onder de nodige invloed, maar bon):

ergens moet er een planeet zijn, waarvan de grondstof bestaat uit paperclips. Daarop leeft het volk van de kousen, en tweelingen bestaan er niet, geloof me. De vegetatie wordt gevormd door stylo’s, de huisdieren zijn aanstekers. Hun huisjes zijn opgebouwd uit wasspelden en rekkertjes. Blijkbaar (daar was ik me vijf jaar geleden en langer nog niet van bewust) hebben ook de tuten hun functie op die planeet.

Geef toe, dat kan toch niet anders? Waar zouden die dingen anders naar toe gaan? Ik heb hier een hele doos met enkele kousen, en om de zoveel tijd moet ik wasspelden, rekkertjes, stylo’s en aanstekers bijkopen, want die dingen verdwijnen op mysterieuze wijze.

Of heeft u een betere theorie?

Krijg nu wat!

Uit koppigheid heb ik die nieuwe klok al een tweetal keer goed gezet, en nu blijft ze lopen zoals het hoort. Bizar.

Trouwens, nu is net mijn keukenklok raar beginnen doen, en zal ik die eens moeten nakijken.

En nu ik eraan denk: voordat mijn nieuwe bureauklok er was, had ik al net de badkamerklok vervangen: die had ook plots de geest gegeven. De oude ligt hier nog als getuige, is nog niet in de vuilbak geraakt.

Een klokkenspook, bestaat dat?

Op zich heb ik eigenlijk geen problemen met die vrieskou. Ja, het is vervelend als je de straat op moet wanneer het glad ligt, en nee, een ijskoude slaapkamer is niet zo fijn. Snotneusjes afvegen is ook een van de minder leuke bezigheden.

Maar ’s avonds ligt mijn elektrisch dekentje aan en vlij ik me tegen Barts warme lijf. Tijdens toezicht doe ik een dikke sjaal en een paar wanten aan, en mijn auto staat gelukkig in de garage, dus die ruiten hoef ik niet af te krabben.

Er is eigenlijk maar één ding wat ik vreselijk haat aan de winter. Dan kom je ’s nachts uit je warme bedje omdat je moet gaan plassen, steekt je voeten slaperig in een paar pantoffels, sleft de trap af, gaat zelfs zonder het licht aan te steken het toilet binnen, en dit allemaal om eigenlijk niet echt wakker te worden. En dan ga je zitten. Uck. Oeh. Koud! Meteen zijn al mijn spieren opgespannen, staan mijn ogen wijd open, en ben ik klaarwakker.
En koude billen, maat! Nee, die ijskoude wc-bril in de winter, da’s niks voor mij.
Probeer dan maar eens onmiddellijk weer te slapen.

Misschien toch eens wc-brilverwarming overwegen. Zou dat eigenlijk bestaan?

Daarnet op Canvas naar The Hours gekeken.

Ik had hem al gezien, en ik had eigenlijk beter moeten weten. Ook toen was ik bijzonder aangeslagen, en liep ik er nog dagen aan te denken en te piekeren.

Het is een prachtige film: drie vrouwen, elk in hun tijd. En toch… Iemand noemde het ‘vrouwentalk’, ik classificeer het eerder onder ‘the unbearable lightness of being’, of het onder woorden en beelden brengen wat een depressie is.

Omgaan met de banaliteit van het leven, en beseffen dat dit echt alles is wat er is.

Midlifecrisis iemand?

Het is zeer bizar om te moeten vaststellen, na een deugddoend motorritje, wanneer je afstapt, dat je beha is losgeschoten. Het was wellicht te wijten aan het rugzakje dat op mijn rug hing, hoewel, met die dikke motorvest lijkt het me onwaarschijnlijk.

Gelukkig bevond ik me op dat moment in mijn eigen garage en kon ik ongegeneerd het ding weer vasthaken. Ik zie me al toekomen op de speelplaats van school…

Enfin, goed om weten dat mijn motor slaagt in datgene wat veel mannen vervloeken.