Thermostaten

Jawel, ik heb toegegeven: sinds gisterenavond staat de verwarming aan. Niet dat het hier al echt koud was, maar het was gewoon killig en ongezellig. Intussen zijn zowel de radiatoren als de vloerverwarming op temperatuur en is het hier heerlijk warm. Ik heb zelfs de tweede thermostaat ‘gerepareerd’ in plaats van de installateur te bellen: ik heb er gewoon verse batterijtjes ingestoken :-p

Maar het leverde me wel de quote of the day op, terwijl ik de hoofdthermostaat aan het instellen was: “Ooh, ik vind u zo sexy als ge thermostaten instelt”. Juist ja. Mannen…

Sekssponsjes

Daarstraks in de Delhaize, terwijl ik nietsvermoedend toiletpapier in mijn kar aan het leggen ben, schalt het plots keihard door de gang: “Juffrouw, waar liggen de sekssponsjes?” Euh? Zeer verbaasde gezichten alom, niet in het minst van de winkeljuffrouw die aangesproken, enfin, toegeroepen werd.

Blijken het Jex sponsjes te zijn. Zelden zo veel geamuseerde gezichten gezien in de winkel.

Vrouwendag

Tsja, het zal wel, zeker? Ik ben nu niet bepaald een echte feministe, maar ook geen doetje: ik sta als vrouw wel degelijk mijn mannetje. Ik baal van die stereotypen, maar dan ook in beide richtingen, want ook mannen worden wel eens compleet verkeerd begrepen. En ik werk gelukkig in een sector waar mannen en vrouwen gewoon gelijk betaald worden, zonder meer.

Maar toch zijn er van die kleine dingen waar ik dan oprecht blij van word. Zoals dit in de leraarskamer, van onze leerlingenbegeleider:

Er is hoe dan ook nog werk aan de winkel, niet alleen wereldwijd, maar ook hier in ons land. Of hoe mensen dus nog altijd verbaasd reageren wanneer ik vertel dat ik degene ben die een rolluik repareer, terwijl Bart kookt. Dat ik daarnaast evengoed een fervent breister en haakster ben, alsof het ene het andere zou uitsluiten.

En dus ging ik vandaag met mijn dochter naar de autokeuring met Barts auto. Niet omdat ik daar nu toevallig meer van weet dan hij, maar gewoon omdat hij als CEO daar gewoon geen tijd voor heeft, terwijl ik momenteel nog steeds halftijds werk en dit soort dingen makkelijker kan inplannen. Ik heb meteen Merel een paar basisprincipes van een auto uitgelegd, waar de mannen van de keuring – jawel, de vrouwen daar zitten allemaal in de administratie – eigenlijk wel om moesten lachen. Of zoals de ene tegen de andere zei: “Kijk, die madame weet meer van auto’s dan onze nieuwe werknemer!” En ook dat blijkt een grappig gegeven te zijn, grappiger dan wanneer ik een man was geweest.

Die stereotypen, daar moeten we dus vanaf, maar we mogen ze ook niet in de andere richting laten doorslaan. Mijn dochter speelt nu eenmaal graag met poppen en ziet graag roze. Dat kan en mag volledig, zo lang ze zich daar maar niet gepusht in voelt, en ook de mogelijkheid krijgt om met andere, zogezegd jongensachtige dingen te spelen.

Zo lang ik dus maar een breiwerkje mag meenemen in mijn rugzak op de moto, samen met de zelfgebakken cakejes als traktatie in de gevechtstraining. Dat soort dingen.

Krak.

Nee, dat was niet het geluid van mijn voet of mijn rug, wel van mijn geest. Ik heb namelijk het einde van Omen eigenlijk niet helemaal gehaald, nee.

Nochtans was het prima begonnen: ik mocht helaas geen schildmaagd meer spelen, maar kreeg in de plaats een fijne heks, die laffelijk vermoord werd door een aantal dolksteken in de rug. Shit happens, zeker?

Maar toen kwam het tot een akkefietje met spelleiding, en werd ik eventjes serieus afgeblaft. En blijkbaar kon ik dat even niet meer aan: ik ben prompt mijn gerief beginnen pakken, en wilde naar huis. Ik heb nog even bij Els haar hoekje gezeten, iets geschreven in het rouwboekje, en ben vertrokken zodra het spel gedaan was, zodat ik niemand stoorde.

Nee.

Het ging even niet meer, nee.

 

Pedagogische studiedag

Het was een bizar gevoel vandaag: de kinderen hadden pedagogische studiedag, en begonnen dus een dagje vroeger aan hun vakantie. Ik moest wel degelijk nog lesgeven, maar ook maar van 9.20 uur tot 12.05 uur. Ik kon dus ook nog heerlijk slapen tot acht uur, en was nog mooi op tijd. Om twaalf uur haastte ik me naar huis, want Bart had een vergadering in de namiddag, en moest dus afgelost worden, maar hij had wel nog gekookt voor ons. Heerlijk, om zo thuis te komen.

En toen, toen ben ik in een hoopje gevallen. Ik ben moe. Niet fysiek moe als in: ik leg me neer, en ik slaap, maar wel psychisch moe. Het is te druk geweest de voorbije weken, te veel, te veel extra’s, te veel zorgen links en rechts om voeten en tuinhuizen en onderzoekscompetenties en recruteringsmogelijkheden en kanker, dat soort onzin.

Dus ja, vakantie. Het is nodig.

Shopping en andere tijdrovende dinges

Gisteren kreeg ik het zowaar in mijn hoofd om te gaan “shoppen”. Lees: dik tegen mijn goesting winkels afdweilen op zoek naar een of meer specifieke items.

Stonden op het verlanglijstje:
– één zeer specifiek kleedje uit de Paprika, dat een vriendin op school ook heeft en waar ik compleet zot van ben. Pas op, ik heb het haar gevraagd of ik het ook mocht kopen, hoor! Het mocht ^^
– rode stapsandalen. Enfin, toch nog hopelijk redelijk elegant, maar om bijvoorbeeld over kasseien te dokkeren
– nieuwe regenjasjes voor de jongens, iets steviger dan K-Way, maar toch nog licht

Het heeft nauwelijks mogen zijn. Ik ben rond elf uur naar Lochristi/Oostakker gereden, en daar heb je winkels zo ver je kan kijken. In de Paprika hadden ze het kleedje, maar enkel in een maat 50 of zo. Ik heb het even aangetrokken om te kijken of het me stond, en ik bleef er zot van. Gelukkig hadden ze nog een 44 in de Lange Munt. Ik ben dan in de late namiddag nog tot daar gereden, en yes, het paste ^^

Maar verder heb ik afgelopen om schoenen of de jassen: Paprika, Avance, C&A, Chaussea, Bel&Bo, JBC, H&M, Concept, Torfs, Lola&Liza, Decathlon, Bent, Berca, Brantano en zelfs de Zeeman. Helaas.

Tegen half twee ben ik dan naar Vallery gereden om er gezellig te kletsen, een boterham te eten, massa’s kleren voor Merel op te halen, en samen nog met Bo naar de Brantano terug te rijden om een aantal paar schoenen voor hen, als wederdienst voor alle gekregen kleren. Daarna haastte ik me om Merel op te halen om half vijf op haar danskamp, en stond ik compleet vast in de file op de Antwerpsesteenweg. Gelukkig had een andere mama al eerder aangeboden om haar mee te nemen, en kon ik via SMS dankbaar gebruik maken van dat aanbod.

Enfin, de buit van de dag: het kleedje uit de Paprika, en nog een ander kleedje uit de L&L voor 12 euro, eentje in zwartwit voor deze winter.

Vandaag was eigenlijk al bijna even druk. Iets over half acht stond ik in Zomergem om ons ma op te halen voor een eerste van een tweede reeks zware chemobehandelingen. Tegen kwart over acht was ik alweer thuis, netjes op tijd om Merel in de douche te steken, te ontbijten met haar, haar lunchpakketje te maken, en haar tegen negen uur af te zetten op het danskamp. Daarna heb ik de kuisvrouw geholpen met vanalles, boodschappen gedaan, heb rustig de overschot van het eten van gisteren opgegeten, en ben naar de autokeuring gereden. De eerstvolgende plaats op afspraak was acht augustus, en ik heb nu al een Pro Justitia aan mijn been wegens geen keuring. Blah!

Enfin, ik was nog netjes aan het aanschuiven, met goeie muziek en fijne lectuur, toen de telefoon al ging: dat het bij ons ma bijzonder snel ging, en dat ik haar al tegen drie uur mocht ophalen op de chemo! Het duurde helaas plots wat langer op de autokeuring, maar tegen kwart na drie stond ik al aan het UZ, en via een retourtje Zomergem stond ik netjes op tijd bij Merel om haar op te halen van danskamp om half vijf. Zij zag het nog zitten om alsnog een paar winkels in de buurt te doen op zoek naar rode sandalen en regenjassen, maar het Fabriekske bracht geen soelaas, en in de Fashion Loft hadden ze enkel hele mooie hemden voor Wolf, maar geen jassen meer. Blah.

In de C&A, op weg naar huis, vonden we wel een heel mooi kleedje voor Merel voor volgend jaar, voor Wolfs communie. Score! Toch nog iets, dan :-p

 

Sneeuwfoto’s

Eigenlijk is deze post vooral voor mijn ma, die net nu op Lanzarote zit en niet zal geloven hoeveel sneeuw er wel lag, en voor mezelf, omdat ik het later wellicht ook niet meer zal geloven. En eigenlijk ook wel een beetje omdat het zo mooi is, al ben ik allesbehalve een goede fotograaf. De ochtendfoto’s (in het blauwige schemerlicht) zijn trouwens getrokken door Wolf, de andere foto’s een uurtje later, rond half negen, en de twee laatste pas in de namiddag, toen het eigenlijk al aan het dooien was.

sneeuw01

sneeuw02

sneeuw03

sneeuw04

sneeuw05

sneeuw06

sneeuw07

sneeuw08

sneeuw09

Alot

Eentje dat ideaal is voor nu. Ik heb niet veel tijd om zelf te schrijven, en ik erger me dood aan sommige taalfouten. Mijn leerlingen weten dat, en bij hen valt het nog redelijk mee. Dt-fouten zijn er helaas wel nog. Maar ‘men’ in plaats van ‘mijn’, dat durven ze toch niet meer te schrijven. Of ‘es’ in plaats van ‘eens’, dat soort onzin.

In het Engels heb je dat nog meer. ‘They’re’ versus ‘there’ versus ‘their’, ik zou er de kriebels van krijgen. Of ‘its’ (bezittelijk voornaamwoord) tegenover ‘it’s’ dat uiteraard voor ‘it is’ staat.

Eentje waaraan ik me voortaan niet meer erger, is ‘alot’. Dank zij onderstaande link, verplichte lectuur voor al wie zich ergert aan schrijffouten. Ik heb vreselijk moeten lachen, het is schitterend gevonden.

ALOT

Stand van zaken

Daarstraks ben ik dus bij de internist geweest. De neurologe had me doorgestuurd, omdat ze er toch niet gerust in was. De man in kwestie, joviaal maar toch zeer professioneel, luisterde aandachtig, bekeek bloed- en urinewaarden, en besloot dat het een virale infectie was (geweest). Aangezien er duizenden verschillende virussen bestaan, was de kans om te achterhalen welk virus had toegeslagen, bijzonder klein. En aangezien je tegen de meeste virussen toch niks kan beginnen, was dat ook verloren moeite.

Hij concludeerde dat ik het daar maar bij moest laten, tenzij de klachten verergerden. Maandag ging ik probleemloos voor de klas staan, al kon de vermoeidheid en het oedeem nog wel enige tijd aanslepen. Mijn bloedwaarden waren goed tot zeer goed, ik zou gezond moeten zijn. Alleen cholesterol en ijzer waren nogal laag, maar niks alarmerends. Hij bestelde nog wel bijkomende tests voor reuma en artritis, omdat mijn gewrichten toch nog wel pijn doen.

En ik moest het wat rustigjes aan doen. Ook weer niet té rustig, want dat was dan weer niet goed voor de bloedsomloop en het oedeem.

Allez bon.

Waar is House als ge hem nodig hebt, hm?