Witch

Een van de broers van mijn ma is gediplomeerd acupuncturist, met stages in China en al. Hij doet het niet beroepsmatig, hij is nog steeds verpleger in een mentale instelling, maar hij weet dus wel goed wat hij doet. Blijkbaar had mijn ma het er in de familie over gehad dat ik zo’n last had met mijn sinussen, want ze sprak me daarop aan: dat Jan blijkbaar al mensen had geholpen met chronische sinusitis, en dat het echt wel hielp. En dat ik het ook moest proberen.

Hmm.

Alternatieve geneeswijzen, ik sta daar nogal sceptisch tegenover. Aan de andere kant: acupunctuur wordt al meer dan drieduizend jaar met succes beoefend in China, het kon dus wel eens nuttig zijn. Ik had er trouwens niks bij te verliezen, behalve dan dat mijn ma zou stoppen met zagen (sorry he ma :-p ).

Jan stond hier dus deze avond, met zijn naalden en de nodige documentatie. Elke naald zit individueel steriel verpakt en wordt daarna weggegooid, dat was dus geen probleem. Jan vroeg eerst een hoop dingen over mijn algemene gezondheidstoestand, over de specifieke problemen, en vroeg me daarna te gaan liggen in de zetel.

Man, bizar! Hij stak een naald in mijn hand en eentje in de plooi van mijn arm, en… Ken je dat, van die flannetjes waar je zo een lipje moet aftrekken, zodat de druk wegvalt en het flannetje met saus en al op een bordje staat? Zo voelde het aan: alsof iemand een gaatje in mijn sinus had bijgemaakt, zodat die kon leegstromen. Raar, maat! Ik had voor het eerst in weken trouwens weer lucht!

Hij heeft dan nog een aantal naalden bijgestoken in mijn voorhoofd en rond mijn neus, en dat was echt wel raar. Niet echt aangenaam ook, trouwens, maar bon.

Helaas liepen de sinussen weer vol later op de avond, maar er is dus wel degelijk iets van.

Er komt een vervolg op, dat weet ik zeker, want het is te bizar om het zo te laten. Benieuwd wat mijn ORL daar morgen op zegt…

Voor wie het filmpje zou gemist hebben: de twee kleinste jongens vooraan zijn Wolf en Kobe. Ze komen niet veel in beeld omdat ze niet echt aan het zingen zijn natuurlijk, ze zijn opvulling voor den hoop. Maar toch :-)

Kobe heeft nog dagen daarna van “Rossekop” lopen zingen…

Waar die kleuterjuffen altijd hun inspiratie blijven halen, het is me een raadsel.

Vorige week vroeg juf San, Kobes juf, om een paar oude afgedankte kinderschoenen. Ik had die van Wolf al lang in de vuilbak moeten kieperen, maar was daar te lui voor geweest. Bij deze nog een chance. Donderdag moest hij dan ook nog wat groen, een kaars en wat rode lintjes of kerstballetjes of zo meenemen.

Vorige vrijdag kregen we dan het volgende terug: een prachtig beschilderde, glinsterende schoen, waarin een kerststukje was gemaakt. Ik weet niet wie het meest glom: de schoen of Kobe.

Vandaag zat er een pakje in de post, terwijl we eigenlijk helemaal niks verwachtten.

Het was een kleinigheid van Lego, een kerstmagneet, die een gigantische glimlach op Kobes gezicht toverde, en waarmee hij dan toch een half uur bezig is geweest.

Zomaar, omdat we zo enthousiast zijn (en schrijven) over Lego Heroica. Terwijl we dat nochtans gewoon echt menen hoor. Maar toch bedankt!

Mijn grootmoeder is honderd. Jawel.

Een eeuw. Geboren in 1911. Getrouwd in 1936, nog voor de tweede wereldoorlog, stel je voor.

Tien kinderen op de wereld gezet, waarvan er zes zijn blijven leven tot ze volwassen waren. Vijf leven er nog steeds, twee zijn gescheiden en (de ene al jaren) samen met een andere partner, de rest is nog steeds bij hun eerste.

Dertien kleinkinderen, waarvan de meesten intussen ook al getrouwd en/of samenwonend zijn. Eentje is intussen ook alweer gescheiden, de rest doet het blijkbaar nog prima.

Twaalf achterkleinkinderen en een dertiende voor elk moment, tussen acht jaar en tien maanden.

Vandaag waren we allemaal bij elkaar, om feest te vieren. Er werd gespeecht, er werd gezongen, er werd gegeten en gedronken, en we zagen dat het goed was.

En oma? Ik denk dat die trots was op wat zij allemaal veroorzaakt had. Ze liet het zich in elk geval allemaal welgevallen, at stevig door, liet de wijn smaken, en zat zonder bril de speech na te lezen die een van haar zonen geschreven had.

Mijn oma, da’s een taaie. Echt waar.

(de foto is van in april, want ik had mijn fototoestel niet mee)

Geef toe, de titel is niet echt uitnodigend. Zelfs niet voor mij, die nochtans in die branche zit.

Maar deze avond gaven ze een lezing die, weliswaar wat lang, toch zeer boeiend was. Er was amper 25 man, maar wat me wel opviel, was dat ongeveer de helft daarvan jonger dan 30 was.

Ik ben trouwens meteen lid geworden, compleet met abonnement op hun tijdschrift. Dat overigens zeer professioneel oogt, helemaal niet knullig, zoals vaak het geval is.

Ze willen nu ergens een terrein aankopen, om daar dan een reconstructie van enkele Gallische huizen te bouwen, en daar dan historische evocatie te doen. Lijkt me vreselijk wijs.

Op zaterdag 21 januari geven ze daarom in Destelbergen een Gallische avond: Keltische livemuziek, breughelmaaltijd, nog meer livemuziek, en een afterparty. De opbrengst ervan gaat naar voornoemd project. Ik weet in elk geval al wat ik die avond ga doen, en ik hoop dat ik zoveel mogelijk leerlingen, vrienden en kennissen kan optrommelen, want ik ben deze vereniging wel genegen. Folkies, Latinisten, oudleerlingen met behoefte aan een reünie: u weet wat u te doen staat!

Hey, ‘t zijn Romeinen en Galliërs!

http://www.legia-forum.org/

Omdat we vanavond een paar vrienden op bezoek hebben om iets te drinken, moest ons huis opgeruimd worden. Niet dat het niet proper is, dat wel, maar het is nogal… rommelig :-p Mijn bureau is daar nog het ergste voorbeeld van. I know, I know…

We hebben een hoop rommelhoekjes in de woonkamer opgeruimd, de kinderen hebben hun speelgoed aan de kant gedaan, en ik ben aan dat bureau van me begonnen.

En dan moet ik nog, als ik heel eerlijk ben, toegeven dat ik al een hoop gerief had opgeruimd in de loop van de week. Ik had er dus wel wat werk aan…

Intussen was de woonkamer volledig in orde, en zaten de jongens tv te kijken.

Ik geniet er dus enorm van hoeveel klaarder en zonniger onze woonkamer is geworden na de verbouwing.

Ik gaf Merel een banaan, ruimde verder papieren op, adresseerde brieven aan de sint, en deed verder aan dat bureau. En toen werd het uiteindelijk dit:

Met zelfs een afgestofte en gesnoeide bonsai.

Laat dat volk maar komen!

Leerlingen kunnen toch soms kiekens zijn. Maar als ge even nog iets gaan regelen zijt, en ge ziet bij het binnenkomen van uw klas zestienjarigen het volgende op bord staan, wel, dan weet ge dat ge toch ergens wel goed bezig zijt. Ook al slaat ge hen met de toetsen om de oren, en maakt ge het hen niet gemakkelijk.

Lieverdjes, ik zie u ook graag!

De knutselwerkjes waar de kinderen soms mee thuis komen, ik sta daar versteld van! Die kleuterjuffen hebben niet alleen een grenzeloze inspiratie, ze moeten er zelf toch ook verdomd veel tijd insteken!

Neem nu dit olifantje van Kobe. Het enige wat ik had moeten meegeven, was kleurrijk papier. Combineer dat met een ballon, behangerslijm, wat rood tekenpapier, twee oogjes en vier plastieken potjes, en voila!

Ik, ik vind dat knap.

En toen kwam Bart deze middag thuis van de winkel met twee boeketten rozen, veertig in totaal. Zomaar. Omdat hij me graag zag. Lief hé!